บทที่ 14

“พอมาถึงตรงนี้ข้าก็ยิ่งโกรธ ไอ้สารเลวนี่ไม่ยอมบอกข้าด้วยซ้ำว่าไอ้ในท้องเขาเป็นใคร แต่ข้ารู้อยู่ในใจว่าไม่มีใครอื่นนอกจากผู้ชายจากตระกูลหลิว” ไอ้สารเลวนี้สมรู้ร่วมคิดกับคนนอกทำร้ายเจ้าและท้องกับไอ้สารเลว ข้าไม่ปล่อยเรื่องนี้แน่”

ยิ่ง ฉิงจิ่งชาน พูดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น เขาฟาดฝ่ามือลงบนเก้าอี้ข้างๆ และเก้าอี้ซึ่งทำจากวัสดุที่ไม่รู้จักก็แตกออกเป็นชิ้นๆ ทันที

ฉิงจิ่งชานยังคงโกรธ เมื่อใดก็ตามที่เขาคิดว่าตระกูลหลิว สมรู้ร่วมคิดกับลูกสาวของเมืองรองและเกือบจะทำร้ายหลานสาวของเขา เขาจะเกลียดเธอจนตาย

"ตระกูลหลิวกำลังจะทำอะไรพวกเรา? พวกเขาไปไกลเกินไปแล้ว! พวกเขาไปไกลเกินไปแล้ว...!"

ยิ่ง ฉิงจิงชานพูดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ และเส้นเลือดสีน้ำเงินที่คอของเขาก็พุ่งขึ้น

“ท่านพ่ออย่าตื่นเต้นมากนะ”

ฉิงอวี่พูด สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็สามารถควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

ฉิงจิ่วรีบเทถ้วยชาและส่งไปยังฉิงจิ่งชาน “ท่านปู่ ดื่มชา อย่าโกรธ อย่าโกรธและทำให้เสียสุขภาพ เกิดอะไรขึ้นกับตระกูลหลิว”

"ตระกูลหลิว"

ดวงตาของ ฉิงจิ่งชาน ห่างไกลและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขากำหมัดแน่นและดูเหมือนจะตกอยู่ในความทรงจำของเขา ทันใดนั้นเขาโกรธมากจนก้มลงด้วยความเจ็บปวด

"ท่านปู่ ดื่มชาหน่อย"

เมื่อสังเกตเห็นว่าฉิงจิ่งชานกำลังสูญเสียการควบคุมอารมณ์ของเขา ฉิงจิ่วรีบส่งถ้วยชาให้เขา

ฉิงจิ่งชานรับมันและจิบเท่านั้น จากนั้นเขาก็ไออย่างรุนแรงโดยเอามือปิดปาก

ไอ ไอ ไอ ไอ ไอ...

“ช้าลงหน่อย ท่านแก่มาก แต่ท่านยังมีอารมณ์ร้ายอยู่”

ฉิงจิ่วตบหลังฉิงจิ่งชานขณะที่เขาพึมพำกับตัวเอง

ในวินาทีถัดมา เธอก็ตัวแข็งทันทีเช่นกัน เพราะมีแอ่งเลือดสีแดงเข้มบนฝ่ามือ และมุมปากของเธอก็เปื้อนไปด้วยเลือดจำนวนมาก

ฉิงจิ่วทุบถ้วยชาและจับข้อมือของฉิงจิ่งชาน โดยตรงเพื่อสัมผัสชีพจรของเขา เขาจับชีพจรอย่างระมัดระวัง แต่สีหน้าของเขาจริงจังขึ้นเรื่อยๆ

"ฉิงจิ่ว เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ข้าสบายดี"

ฉิงจิ่งชานกำลังจะถอนมือออก

"อย่าขยับ"

อย่างไรก็ตาม ฉิงจิ่วดุเขาด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ฉิงจิ่วไม่เคยเห็นคนเช่นนี้มาก่อนในฉิงจิ่งชาน เขาปิดปากโดยไม่รู้ตัวและไม่ดึงมือกลับ

หลังจากนั้นไม่นาน ฉิงจิ่วก็ปล่อยมือจาก ฉิงจิ่งชาน ในที่สุด เมื่อพบกันครั้งแรก เธอสามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฉิงจิ่งชาน อย่างไรก็ตาม เธอไม่คิดว่าร่างกายของเขาจะอ่อนแอขนาดนี้ นอกจากนี้ ชีพจรของเขาไม่คงที่และไม่มีทางออก เหมือนต้มน้ำในหม้อ ไม่มีรากเลย ออกมาเป็นระยะๆ

“ท่านผู้เฒ่า ท่านรู้หรือไม่ว่าร่างกายของท่านมีสัญญาณของความเสื่อมโทรม และชีพจรของท่านก็เป็นอันตราย? แต่ร่างกายของท่านได้รับสารพิษอย่างช้า ๆ และท่านจะไม่สามารถมีชีวิตยืนยาวได้”

ฉิงงจิ่วหายใจเข้าลึก ๆ และบอกความจริงโดยไม่ปิดบังอะไร

"เจ้าคิดว่ามันเป็นพิษ?"

ฉิงจิ่งชาน ยังคงตกตะลึงเล็กน้อย เขารู้ว่าเขามีสุขภาพไม่ดี เขาคิดว่าเป็นเพราะเขาแก่แล้วและเป็นโรคซึมเศร้ามาหลายปี ร่างกายของเขาจึงดีขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากนี้ยังมีแพทย์พิเศษในจวนหยงหนิง และร่างกายของเขา แต่พวกเขาไม่ได้บอกว่ามีพิษอยู่ในร่างกายของเขา พวกเขาต้องการให้เขาพักผ่อน

“ก็นะ สารพิษมันสะสมอยู่ลึกๆ อย่างน้อยก็ห้าหรือหกปีได้แล้ว!”

ฉิงจิ่วพูดตามจริง แต่ท่าทางของเธอน่าเกลียดมาก

ฉิงจิ่งชานยังมีเวลาตอบสนอง แต่ใบหน้าของฉิงอวี่ซีดราวกับกระดาษ

ในขณะนี้ ไม่มีใครสงสัยคำพูดของฉิงจิ่ว เพราะเมื่อเธอเริ่มจริงจัง อารมณ์เย็นของเธอก็น่าเชื่ออย่างอธิบายไม่ได้ ดังนั้นสิ่งที่ ฉิงจิ่ว พูดจึงเป็นความจริง

ฉิงจิ่งชานถูกวางยาพิษมาเป็นเวลานาน