บทที่ 4

ในเวลานี้ ชายในชุดดำสองคนปรากฏตัวขึ้นจากป่าในตอนกลางคืนและลงมาที่ขอบสระน้ำเย็น ก่อนที่อวิ๋นฉู่จะส่งเสียง ชายทั้งสองก็คุกเข่าข้างหนึ่งไปทางชายคนนั้น "ข้าปกป้องนายท่านได้ไม่ดี โปรดลงโทษ"

อีกเสียงพูดเหมือนกันแล้วคุกเข่าลง

"แครก!" ฉิงจิ๋วดูเหมือนจะได้ยินหัวใจที่แตกสลายของนาง

บัดซบ คนของยมทูต

เขาหันศีรษะของเขาและดูเหมือนจะเห็นการเยาะเย้ยที่มุมปากของยมทูต

"กลับไปรับโทษโบยห้าสิบไม้"

"ขอรับ"

อึก

ฉิงจิ่วกลืนน้ำลาย ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เป็นอีกครั้งที่ไม่มีอะไรเหลือให้มีชีวิตอยู่ ครั้งนี้ไม่มีทางออก

"เฮ้ เหตุใดท่านลงโทษพวกเขา ข้าไม่ได้มาจากทิศทางที่พวกเขาเฝ้ายาม..."

ฉิงจิ่วคว้าโซ่เหล็กที่คอของนางและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาคอตัวเอง นางตะโกนใส่ชายคนนั้น

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ใบหน้าของชายคนนั้นซีดเซียวและดวงตาของเขาเย็นชาราวกับปีศาจในคืนที่มืดมิด เขามองไปที่ฉิงจิ่วด้วยสายตาเฉยเมย และไม่พูดอะไร ราวกับกำลังรอให้นางพูดต่อ

ฉิงจิ่วเม้มริมฝีปากของนางและตะโกนต่อไปว่า "ข้าถูกโยนลงมาจากหน้าผา สวรรค์กลั่นแกล้งให้ข้าได้มาพบท่าน นี่คือชะตากรรมของเรา"

ร่างของชายสองคนในชุดดำที่คุกเข่าอยู่บนฝั่งดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย พวกเขาอาจไม่คาดคิดว่าฉิงจิ่วจะปากเสียขนาดนี้ มันเป็นโชคชะตา

“คนงาม ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าท่าน แรงจะฆ่าไก่ยังไม่มี ข้าจะฆ่าท่านได้อย่างไร?”

ฉิงจิ่วยังคงเกลี้ยกล่อมเขา ไม่มีทางออกและไม่มีทางเลือก เหลือเพียงปากเดียว นางไม่รู้ว่านางจะสามารถหาทางออกให้กับตัวเองได้หรือไม่

นางรู้สึกเหมือนตบหน้าตัวเองเมื่อนางบอกว่านางอ่อนแอมาก

"หุบปาก"

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างดุดัน ดวงตาหงส์กระหายเลือดคู่นั้นเย็นชา

ฉิงจิ่วจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างและตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเขา ใบหน้าของเขาซีดกว่าเดิม แต่สีของริมฝีปากของเขาเข้มขึ้นมาก จากสีแดงสดเป็นสีม่วงเข้ม

“นี่เขาถูกวางยาหรือ?”

มีพิษในร่างกายของชายผู้นี้หรือ?

“เอานางลงมา ถลกหนังออก ดึงเส้นเอ็นออก ตัดกระดูก รักษาชีวิตนางไว้ แล้วถามนางว่าใครสั่งให้นางมาที่นี่”

เสียงของชายผู้นั้นเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งในวันเพ็ญกลางเดือนสิบสองและคำพูดของเขาก็ร้ายกาจยิ่งนัก

ฉิงจิ่วก่นด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วอายุคนของเขา ให้ตายเถิด เขาโหดร้ายเกินไปแล้ว

โซ่เหล็กที่คอของนางรัดแน่นขึ้นและฉิงจิ่วก็ถูกโยนไปที่ฝั่ง นางถูกจับทันทีโดยชายชุดดำที่อยู่ใกล้นางที่สุดและมัดไว้อย่างแน่นหนา

มันจบลงแล้ว แม้ว่านางจะมีความสามารถที่ยอดเยี่ยม แต่นางก็ไม่สามารถหลบหนีได้ในขณะนี้ กริชจมลงไปในน้ำแล้วหายไป ถ้านางถูกพาตัวออกจากที่นี่ โอกาสที่จะหลบหนีของนางก็จะยิ่งน้อยลงไปอีก นางควรทำอย่างไร?

ขณะที่ฉิงจิ่วกำลังคิดหาทางหนี ชายที่อยู่ในน้ำก็คำรามต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่า ราวกับว่าเขากำลังเจ็บปวดอย่างมาก ฉิงจิ่วถูกคนของเขากดลงกับพื้น นางพยายามที่จะเงยหน้าขึ้น เพียงเพื่อที่จะเห็นดวงตาสีแดงเข้มของชายคนนั้นและรูปลักษณ์ที่น่าหลงใหลบนใบหน้าของเขา ซ้อนกันเป็นชั้นๆ และริมฝีปากของเขาก็เป็นสีม่วงเข้ม ภายใต้แสงจันทร์ที่พร่ามัว เขาทั้งดึงดูดและงดงาม

ดวงตาของฉิงจิ่วหรี่ลง ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไมชายคนนั้นถึงถูกล่ามอยู่ในสระน้ำเย็นด้วยโซ่เหล็ก

เขาถูกวางยาพิษ เป็นพิษชนิดหนึ่งที่นางเคยเห็นในหนังสือโบราณเท่านั้น มันมีมาเป็นพันปีแล้ว

ยิ่งดอกไม้มีเสน่ห์มากเท่าไหร่ พิษก็ยิ่งลึกล้ำมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อพิษชนิดนี้ถูกพิษ ร่างกายของเขาจะเจ็บปวดอย่างมาก เลือดของเขาจะไหลย้อนกลับ เส้นลมปราณของเขาจะบวม จิตใจของเขาจะสูญเสีย เขาจะทำร้ายตัวเอง อาจกล่าวได้ว่าเป็นยาพิษที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง

อา...