บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของเด็กเลี้ยง (1)

บทที่ 1

จุดเริ่มต้นของเด็กเลี้ยง

ร่างเล็กของหญิงสาววัย 20 ปีอย่างไอลดารีบวิ่งเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซึ่งอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กจนโตจนกระทั่งถึงตอนนี้ที่ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเพราะการช่วยเหลือและเอ็นดูจากแม่ครูผู้มีพระคุณที่สุดในชีวิต คนที่เปรียบเสมือนแม่เพียงคนเดียว คนที่เธอรักและเป็นห่วงมากที่สุด

“มาแล้วเหรอไอลดา...” เสียงของยี่หวาเพื่อนอีกคนที่เคยอาศัยอยู่ที่เดียวกับไอลดาพูดออกมา ยี่หวาเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ตั้งแต่ตอนยี่หวาอายุ 15 หล่อนโชคดีตรงที่มีครอบครัวที่แสนจะใจดีมารับตัวยี่หวาไปเป็นบุตรบุญธรรม แต่ทุกวันนี้ยี่หวายังคงแวะเวียนมาที่นี่บ่อยๆ โดยไม่ลืมว่าตัวเองมาจากไหน

“แม่ครูเป็นยังไงบ้าง แฮกๆ” ไอลดาหอบเหนื่อยเมื่อรู้ข่าวเรื่องแม่ครู จากนั้นก็รีบกลับจากมหาวิทยาลัยทันที และตรงมาที่นี่ด้วยความร้อนใจ

“ตอนที่ฉันมาพวกครูๆ คนอื่นๆ ก็บอกว่าเมื่อเช้าแม่ครูเป็นลมหมดสติที่สนามเด็กเล่น พอมาถึงฉันก็บอกแม่ครูว่าจะพาไปหาหมอแต่แม่ครูไม่ยอมไป จนต้องโทร.เรียกให้เธอมาเพื่อเกลี้ยกล่อมแม่ครูเนี่ยแหละ” คิ้วสวยของยี่หวาย่นเข้าหากันอย่างตึงเครียด

ยี่หวา สาวน้อยร่างอวบจิ้มลิ้ม ด้วยรูปร่างและหน้าตาที่สวยน่ารักและเป็นคนร่าเริง ตอนนั้นเลยมีครอบครัวสองสามีภรรยารับเป็นบุตรบุญธรรม

“งั้นเดี๋ยวฉันไปหาแม่ครูก่อนนะ” ไอลดาเร่งฝีเท้าเพื่อตรงไปยังห้องพักของแม่ครูจิตตราที่เธอทั้งรักและห่วงมากที่สุด

ร่างเล็กเดินเข้าไปอย่างร้อนใจเพื่อจะเข้าไปดูอาการของแม่ครูที่นอนพักอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง

“แม่ครูขา...เป็นยังไงบ้างคะ” ไอลดาเดินไปนั่งคุกเข่าที่พื้นแล้วจับมือของแม่ครูอย่างเป็นห่วง ดวงตากลมโตมองใบหน้าเหี่ยวย่นด้วยสายตาสั่นระริกพร้อมกับมีน้ำตาไหลซึมออกมาเล็กน้อย

“เป็นอะไรหนูไอ...ร้องไห้อีกแล้วนะ” เสียงแหบของแม่ครูจิตตราร้องถามเมื่อเห็นสาวร่างเล็กที่นางเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกด้วยความรัก

“ก็ไอเป็นห่วงแม่ครูนี่คะ...ทำไมแม่ครูไม่ไปหาหมอคะ” มือน้อยยกมือแห้งเหี่ยวของแม่ครูขึ้นทาบที่แก้มสวยของตัวเองอย่างเป็นห่วง

“แม่ไม่เป็นอะไรหรอกลูก...วันนี้หนูไอมีเรียนบ่ายด้วยไม่ใช่เหรอ”

“ไม่มีเรื่องอะไรที่สำคัญเท่ากับแม่ครูอีกแล้วค่ะ” ไอลดาบอกอย่างซาบซึ้งเพราะเธอไม่เคยเห็นอะไรสำคัญกว่าผู้มีบุญคุณ คนที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกันทางสายเลือดเลย

“โธ่...ลูก แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แม่แค่หน้ามืดเท่านั้นเอง เจ้ายี่หวาก็พูดเกินไป” แม่ครูจิตตราหันไปมองเด็กสาวอีกคนที่ต่อให้มีชีวิตที่ดีแล้วแต่ยังกลับมาเยี่ยมนางกับเด็กๆ ทุกครั้งที่มีโอกาส

“แม่ครูก็...ก็หนูเป็นห่วงนะคะ แล้วแม่ครูก็ไม่ยอมไปหาหมอ หนูเลยต้องโทร.หาไอเพราะคิดว่าคนเดียวที่จะกล่อมแม่ครูได้มีแค่ยัยไอเท่านั้น” ยี่หวาร้องบอกเพราะเธอเองก็เป็นห่วงแม่ครูจิตตราไม่ต่างจากไอลดาเลย เพียงแต่ตัวเองเป็นคนแข็งๆ ไม่ได้อ่อนหวานอ่อนโยนเท่าไอลดาที่ทุกคนจะยอมทำตามอย่างว่าง่าย