บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของเด็กเลี้ยง (3)

ทั้งสามคนเดินทางกลับบ้านเด็กกำพร้าอีกครั้งด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ส่วนเรื่องการรักษาของแม่ครูทางคุณหมอแจ้งว่าถ้าตกลงเข้ารับการรักษาให้โทร.แจ้งได้เลย

“ไอ...ถ้าส่งแม่ครูเข้าห้องแล้วฉันขอคุยด้วยหน่อยนะ”

เสียงกระซิบของยี่หวาทำให้ไอลดาพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปส่งแม่ครูพักผ่อนที่ห้องส่วนตัว

“ไอ...”

“คะแม่ครู” ขณะที่กำลังคลุมผ้าห่มให้กับแม่ครูที่เพิ่งล้มตัวลงนอนบนเตียง

“แม่มีบางอย่างที่ยังไม่เคยบอกไอ เมื่อถึงเวลาแม่จะบอกความจริงบางอย่างกับหนูนะ” เสียงแหบแห้งของแม่ครูเอ่ยบอกเด็กสาวที่นางรักเหมือนลูก

“หมายถึงอะไรเหรอคะ” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาแม่ครูไม่เคยเอ่ยอะไรแบบนี้เลย

“เกี่ยวกับชีวิตของหนู เมื่อถึงเวลาแม่จะบอกหนูเองนะลูก” ปากซีดขยับไปมาอย่างอ่อนแรงจนเธอไม่กล้าถามอะไรมากกว่านี้

“ถ้าแม่ครูพร้อมค่อยบอกหนูนะคะ เพราะสิ่งเดียวที่หนูต้องการมากที่สุดคือการที่แม่ครูปลอดภัยและอยู่กับหนูให้นานที่สุดนะคะ” แขนเล็กโอบกอดร่างผอมของแม่ครูด้วยความรัก ใบหน้าหวานแนบกับหน้าท้องของคนที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เกิด การที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่มันไม่ใช่ปมที่เลวร้ายเลย เพราะการที่มีผู้หญิงคนนี้คนที่รักเธอมากที่สุด มันก็คือสิ่งเดียวที่เธอรู้สึกว่ามีค่าที่สุดในชีวิต

“ชีวิตหนูควรดีกว่านี้นะไอ แต่เป็นเพราะแม่เองที่ไม่อยากสูญเสียหนูไปทุกอย่างเลยเป็นอย่างนี้” น้ำตาของแม่ครูไหลออกมาจนไอลดาใจหายเพราะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้หญิงสูงวัยคนนี้ร้องไห้

“แม่ครูอย่าร้องไห้นะคะ ถ้าหนูไม่ได้แม่ครู ชีวิตหนูตอนนี้ก็ไม่รู้จะเป็นยังไงเหมือนกันค่ะ” ไอลดาบอกด้วยเสียงแผ่วเบา “นอนพักผ่อนเถอะนะคะ ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นนะคะ ไอจะหาเงินมารักษาแม่ครูให้ดีที่สุดเลย” หญิงสาวบอกเพื่อให้หญิงสูงวัยคลายกังวล

“จ้ะ”

ยี่หวาเดินเข้ามาตามไอลดาเพราะมีเรื่องที่จะคุยด้วย และก็เห็นว่าไอลดาก็เพิ่งออกมาจากห้องพักของแม่ครูพอดี

“สรุปแกจะไปทำงานอะไรกันแน่ไอ...” ยี่หวาโพล่งถามขึ้นอย่างสงสัยพร้อมกับมองหน้าเพื่อนที่มีสีหน้าเคร่งเครียดแสดงว่างานที่ไอลดาจะไปทำมันไม่ค่อยดีเท่าที่ควร