บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของเด็กเลี้ยง (5) จบตอน

“แล้วพี่โอ๋อะไรเนี่ยเขาไว้ใจได้เหรอไอ ยัยพี่โอ๋อะไรเนี่ยจะไม่ตุกติกพาแกไปเจอคนไม่ดีใช่ไหม” ยี่หวาไม่ได้ห้ามเพื่อนเพราะรู้ดีว่าการที่ไอลดาตัดสินใจอะไรแล้วก็จะไม่ถอยหลังกลับเด็ดขาด คนภายนอกอาจจะมองว่าไอลดาเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอเรียบร้อย แต่จริงๆ แล้วเป็นผู้หญิงที่มีหัวใจที่เข้มแข็ง ถ้าตัดสินใจทำอะไรแล้วก็จะไม่ถอยหลังกลับไปง่ายๆ คือเรียกตรงๆ ว่าเป็นอ่อนนอกแข็งใน

“ไม่รู้สิ ฉันอาจจะต้องเสี่ยงเอา เพราะมันเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยแม่ครูกับน้องๆ ได้” ไอลดาหันไปมองเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นด้วยความหวังว่าเด็กเหล่านี้จะเติบโตกลายเป็นเด็กที่มีคุณภาพได้ เธอมีความหวังอย่างนั้น

“ฉันรู้นะว่าแกห่วงน้องๆ แต่ทำไมแกไม่ห่วงตัวเองบ้างไอ ฉันกลัวแกเจอคนไม่ดี ฉันไม่อยากให้แกเป็นอะไรไปนะ” มือบางของยี่หวายกขึ้นกุมมือของเพื่อนอย่างเป็นห่วง ตั้งแต่เกิดมาไอลดาทำเพื่อคนอื่นมาตลอด รวมทั้งเพื่อตัวเธอด้วยตั้งแต่เสียสละให้เธอได้มีครอบครัวที่อบอุ่น

“ชีวิตของฉันมันไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้นหรอกยี่หวา ฉันรู้ตัวดี” แม้ไอลดาจะเป็นผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดี แต่ถึงกระนั้นความที่เป็นเด็กกำพร้าก็มีปมในหัวใจว่าเราไม่ได้มีค่าอะไรกับใครเลย เพราะถ้ามีความสำคัญกับใครสักคนคงไม่ต้องเป็นเด็กกำพร้าแบบนี้

“ไอ...ฉันไม่อยากให้แกคิดอย่างนั้น แกเป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่น่ารัก ฉันเชื่อว่าความดีจะทำให้แกได้อะไรดีๆ เป็นสิ่งตอบแทน” ยี่หวามองหน้าเพื่อนรักเพราะเข้าใจความรู้สึกของไอลดาดีว่ากำลังรู้สึกยังไง คนทุกคนย่อมมีปมเป็นของตัวเองเพียงแต่เราจะแสดงมันออกมาไหมแค่นั้นเอง

“ฉันเชื่อในความดีนะยี่หวา แต่ฉันคิดว่ามันอาจจะไม่เกิดกับฉันในชาตินี้จริงๆ” จู่ๆ น้ำตาของไอลดาก็ไหลออกมาเพราะบางครั้งก็ท้อกับชะตากรรมของตัวเองที่เกิดมาไม่มีอะไรเหมือนคนอื่น และไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง

“ไม่จริงหรอก ฉันเชื่อว่าสักวันแกจะเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุด” ว่าจบมือบางของยี่หวาก็ยกขึ้นโอบกอดเพื่อนรักเอาไว้อย่างเป็นห่วง แม้จะไม่สนับสนุนในเส้นทางที่ไอลดาทำเท่าไหร่ แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่เพื่อนเลือกมันก็คือสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้วจริงๆ

“ขอบใจนะยี่หวา แกคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยจริงๆ”

“เพราะฉันรักแกที่สุดนะ ขอให้แกโชคดีในเส้นทางที่เลือก แม้ฉันอยากจะห้ามแค่ไหนก็ตาม แต่ในเมื่อแกตัดสินใจแล้วฉันก็พร้อมที่จะซัพพอร์ตและอยู่ข้างๆ แกนะ”

แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เพื่อนจะก้าวเข้าไปมันเต็มไปด้วยขวากหนามที่แสนอันตราย แต่จะห้ามอะไรได้ในเมื่อเจ้าตัวตัดสินใจไปหมดแล้ว และคนอย่างไอลดาไม่มีทางหันหลังกลับมาง่ายๆ

“แล้วแกจะไปหาพี่โอ๋เมื่อไหร่” ยี่หวาผละออกแล้วจับไหล่บางของเพื่อนจากนั้นก็มองหน้าแล้วตั้งคำถามทันที

“พรุ่งนี้เลย ฉันไม่อยากรอแล้ว ฉันอยากหาเงินมารักษาแม่ครูให้เร็วที่สุด แต่ฉันไม่รู้ว่าถ้าฉันไปแล้วจะได้กลับมาที่นี่บ่อยไหม คงต้องลองถามผู้ชายคนนั้นดู” เสียงหวานบอกอย่างสิ้นหวังเพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ไม่รู้เขาจะใจร้ายกับเธอไหม จะเป็นพวกจิตวิปริตหรือชื่นชอบความรุนแรงหรือไม่ ก็คงได้แต่ภาวนาให้พบเจอคนดีๆ ด้วยเถอะ

“ได้สิ ฉันสัญญานะว่าฉันจะช่วยแกทุกอย่าง แล้วถ้าไม่ไหวก็กลับมานะ”

“ขอบใจนะยี่หวา”

สองสาวกอดกันอีกครั้งเมื่อคุยกันเข้าใจดีแล้ว และวันพรุ่งนี้จะเป็นวันแห่งชะตากรรมที่แสนหดหู่ใจ แต่มันคือหนทางเดียวที่จะได้เงินมาเร็วที่สุดแล้ว

ตกกลางคืนไอลดานั่งมองโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความสองจิตสองใจว่าจะตัดสินใจโทร.ไปหรือไม่ แต่ในเมื่อคิดมาแล้วว่าจะเลือกทางนี้ก็ไม่ควรลังเล