ตอนที่ 101
บทที่ 101 ตามภรรยากลับมา
October 22, 2026
โรงพยาบาล
วันวิวาห์ถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
นายเมฆและผู้ชายคนนั้นที่ถูกเขาเรียกว่าพี่เทพที่อยู่บนรถยืนอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน
ผู้ชายที่สวมชุดสูทเรียบจนมีรอยจีบ ดวงตาที่เย็นชาหรี่ลงเล็กน้อย ข่มเอาไว้ให้อยู่ในดวงตาจนหมด ทั้งมีอำนาจทั้งนิ่งเฉย แสดงความสูงส่งที่เข้าถึงได้ยากออกมา : “รู้ว่าควรจะทำอย่างไรแล้วใช่ไหม?”
นายเมฆพยักหน้าลง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม : “ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”
ว่าแล้ว เขาก็จากไปโดยไม่ได้หันกลับมา
วันวิวาห์ไม่ได้หมดสตินานมากนัก
เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ห้องพักผู้ป่วย เธอก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว
ในห้องพักผู้ป่วยนั้นเงียบมาก เสียงของเครื่องมือที่กำลังทำงานถูกขยายขึ้นมาอย่างนับครั้งไม่ถ้วน สั่นสะเทือนอยู่ในหัว
วันวิวาห์ดิ้นอยู่พักหนึ่งถึงได้ลืมตาขึ้นมา ดันความมึนงงที่อยู่ในหัวนี้ออกไป
ตอนที่สมองปลอดโปร่งนั้น เธอก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว เปิดผ้าห่มแล้วลงมาจากเตียง
การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและรุนแรง ทำให้รู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมา
อุปกรณ์ตรงหัวเตียงถูกดึง จึงร้องขึ้นมาในทันที
วันวิวาห์แทบไม่ได้สนใจมากมายขนาดนั้นแล้ว เธอดึงเข็มที่อยู่ตรงหลังมือแล้วพุ่งตัวโซซัดโซเซออกไปด้านนอก
เพิ่งจะออกจากประตูมานั้น ก็ชนเข้ากับหน้าอกแข็งแรงที่มีกลิ่นหอม
“ระวัง”
คนที่มานั้นรีบประคองเธอเอาไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา : “ฟื้นแล้วหรือ? สมองของคุณได้รับการกระทบกระเทือน ไม่สามารถลงมาจากเตียงได้นะครับ”
“คุณเป็นคนส่งฉันมาโรงพยาบาลหรือคะ?”
“ครับ”
ชายหนุ่มตอบรับ
วันวิวาห์หาอยู่ในห้องพักผู้ป่วย เห็นแฟ้มประวัติคนไข้และปากกาที่อยู่ด้านบนแล้ว จึงเขียนชื่อและเบอร์โทรของตัวเองลงไปอย่างลายตา : “ขอบคุณที่ส่งฉันมาที่โรงพยาบาลนะคะ เพียงแต่ว่าตอนนี้ฉันมีธุระที่จะต้องรีบไปจัดการ ค่ารักษาและค่ายาฉันจะโอนให้คุณ นี่คือเบอร์โทรของฉัน ฉันชื่อวันวิวาห์ แล้วพบกันนะคะ”
ฉีกกระดาษออกมาแล้วยัดเข้าไปในมือของชายหนุ่มและผลักเขาวิ่งออกไปทางด้านนอก
เธอที่ร่างกายไม่แข็งแรงศีรษะถูกกระทบกระเทือน เท้าก็ก้าวเดินไปอย่างโซซัดโซเซด้วยเช่นกัน
คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน อาศัยความสูงและขายาวๆของเขาเดินไปเพียงสามก้าวก็ตามเธอทันแล้ว : “ไปไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณ”
มีรถแทนการเดิน วันวิวาห์ไม่ลังเลเลย : “ขอบคุณค่ะ”
..........
ตอนกลางคืน
คฤหาสน์โอรส
จอมพลกำลังทำงานอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือก็มีวิดีโอคอลเข้ามา
คือหนูกะทินั่นเอง
เขารับสาย รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย : “ไม่คิดว่าเราจะเป็นฝ่ายโทรวีดิโอคอลมาหาพ่อเอง?”
หนูกะทิเด็กน้อยนั่งเล่นของเล่นอยู่บนเตียง โทรศัพท์มือถือใช้ที่วางโทรศัพท์วางอยู่ไม่ไกล
เจ้าตัวน้อยเป็นเด็ก แต่คำพูดที่ออกมานั้นกลับน่าตีเป็นอย่างมาก : “ไม่ได้อยากจะโทรหาพ่อค่ะ แต่วันวิวาห์ไม่รับสายหนู”
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งโตทั้งกลม มองจ้องสำรวจพ่อผ่านเลนส์กล้องโทรศัพท์มือถือ : “ตาพล พ่อทะเลาะกับเธอหรือว่าไปรังแกเธอคะ?”
แววตาจับจ้องไปยังแผลบนศีรษะของจอมพล เจ้าตัวน้อยกะพริบตา
น้ำเสียงเด็กๆมีความจริงจังขึ้นมา : “เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย พ่อไม่เพียงแค่ทะเลาะกับเธอ แต่ยังลงมือกันด้วย! จอมพล สุภาพบุรุษไม่ลงไม้ลงมือกับผู้หญิงหรอกนะ พ่อจำไม่ได้?! นี่ยังได้รับบาดเจ็บแล้ว! จบกัน ชีวิตนี้จะต้องโสดไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ!”
หางตาของนายพลกระตุก
เด็กในตอนนี้วันทั้งวันล้วนแต่กำลังคิดอะไรกันอยู่น่ะ?!
เขาขมวดคิ้วขึ้น พูดขึ้นอย่างไม่ยอม : “เธอยุ่งอยู่ รอเธอกลับมาแล้วพ่อจะบอกให้โทรกลับนะ”
เจ้าตัวน้อยกลอกตาใส่ : “อย่าโอ๋หนูเป็นเด็กสามขวบสิคะ”
เธอสามขวบครึ่งแล้ว!
“ถ้าพ่อไม่ทำให้เธอเมินเฉิน เธอจะไม่รับสายหนูทำไมคะ? เวลานี้แล้วจะยังไม่กลับมาเนี่ยนะ?!”
จอมพลเหลือบมองด้านมุมล่างขวาในคอมพิวเตอร์แวบหนึ่ง
ห้าทุ่ม ดีมาก!
“เรายังไม่นอนอีก?” เขาเตือนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“พ่อรับปากหนูว่าจะไปรับเธอกลับมาเดี๋ยวนี้หนูก็จะนอน ไม่อย่างนั้นหนูจะกลับเมืองนราวัณทันที”
“อืม”
จอมพลรับปาก รู้ถึงความสุดยอดของลูกสาวตัวเอง แล้วรับปากอย่างปวดหัว : “ไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ หลังจากที่รับกลับมาแล้วก็จะให้เธอส่งข้อความหาเราเป็นอันดับแรกเลยนะ!”
หนูกะทิวางสายไปอย่างรู้สึกพอใจ
วางสายไปแล้ว คิ้วของจอมพลก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย