บทที่ 11 สวยแต่ไร้สมอง

วันวิวาห์ปวดหัวอย่างมาก โลกตรงหน้าหมุนไป ความเย็นที่หน้าอกกลับทำให้เธอตัวสั่นไปทั้งตัว

“เพียะ——”

เธอหายใจหอบ ใช้แรงทั้งตัวตบไปอย่างสุดกำลัง

คณาวุฒิถูกตบอย่างไม่ทันตั้งตัว เอนไปด้านข้างสองก้าว

ยังยืนไม่มั่นคง วันวิวาห์เตะไปด้วยความกลัวและความโกรธ

ตรงหน้าเธอพร่ามัวไปหมด เตะออกไปมั่วๆ ไม่คิดว่าจะโดนไปตรงกลางขาสองข้างของคณาวุฒิพอดี

คณาวุฒิร้องเสียงดัง：“โอ๊ย！”

วันวิวาห์กระสับกระส่ายหายใจไม่ออก แต่ไม่สนอะไรมาก รีบไปที่ประตู

จับที่จับประตูได้ เธอก็ดีใจ บิดออกแล้วเดินออกไปด้านนอก

ประตูเพิ่งเปิดออกไปนิดหนึ่ง ผมก็ถูกดึงโดยคนข้างหลัง

สมองที่มึนๆกลับได้สติคืนมาชั่วครู่จากความเจ็บ

“โอ๊ย……อื้อ！”

วันวิวาห์เจ็บจนกรีดร้อง เปล่งเสียงออกมาครึ่งหนึ่ง ปากก็ถูกประกบแน่น

“ปัง！”

ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง และล็อกอย่างรวดเร็ว

ตรงทางเดิน

เสียงปิดประตูดังๆทำให้คนที่เดินผ่านหันไปมองพอดี

จอมพลหยุดลง ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องส่วนตัวที่ปิดอยู่

เมื่อกี๊ช่องประตูมีมือข้างหนึ่งยื่นออกมา ถึงแม้จะแป๊บเดียว แต่ก็ทำให้เขาเห็นแผลที่ฝ่ามือนั้นชัดเจน

มือข้างเดียวกัน ตำแหน่งเดียวกัน บาดแผลรูปร่างแบบเดียวกัน เหมือนกับที่เขาเห็นบนมือของหญิงสาวเมื่อคืนนี้

กวินทร์สงสัย：“พี่พล ทำไมเหรอ？”

ห้องเก็บเสียงได้ดีมาก ด้านในมีเสียงครวญครางออกมาเล็กน้อย

กวินทร์ส่งเสียงจิ๊จ๊ะเบาๆอย่างไม่พอใจ พูดครุมเครือด้วยเสียงทุ้มต่ำ：“โรงแรมนี้มีชื่อว่าเก็บเสียงได้ดี ชายหญิงจำนวนมากมักเล่นอะไรเร้าใจในนั้น”

คิ้วทรงดาบของจอมพลขมวดเล็กน้อย กำชับไปอย่างเย็นชา：“ถีบประตู！”

กวินทร์ตะลึง พี่พลไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน

แต่เห็นสีหน้าเขาดูไม่ดี เขาก็ไม่กล้าถามมาก ยกเท้าขึ้นจะถีบ

โรงแรมนี้ไม่ใช่แค่เก็บเสียงได้ดี แต่คุณภาพก็ยังดีด้วย

จึงใช้เท้าถีบไปอย่างออกแรง

“ปัง——”

แผงประตูมีเสียงดังทุ้มออกมา แต่ไม่ขยับเลย กลับเป็นขาของกวินทร์ ซึ่งช็อกจนรู้สึกเสียว

“ไม่ได้เรื่อง！”

จอมพลสบถสามคำนี้ออกมาอย่างเฉยเมย ผลักเขาออกโดยไม่เตือนใดๆ แล้วจัดการเอง

คาดว่าเท้าถีบออกไปที่มุมมากไป

“ปัง！”

แผลประตูขยับเล็กน้อย ดัง“ปัง”อ้าออก ชนไปที่ประตูของผนังด้านหลัง แล้วเด้งคืนกลับมาอย่างแรง

เสียงนั้นทำเอาคนสั่นไปทั้งตัว

ในห้องส่วนตัว

สีหน้าคณาวุฒิดูเหยเก ถีบไปที่ท้องวันวิวาห์ จนเธอพลิกตัวไปที่พื้น

เขารังแกอีกครั้ง จับคอเธอแล้วพยุงขึ้นมาจากพื้น ง้างมือขึ้นจะตบไป

และประตูก็ถูกคนถีบออกมาในตอนนี้

คณาวุฒิจ้องไปที่ประตูด้วยสายตาคมกริบ

วงการนี้ในเมืองนราวัณ ไม่มีใครไม่รู้จักกวินทร์

แต่ทั้งสองไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน คณาวุฒิก็ไม่กลัวเขา：“อย่ามายุ่ง ไสหัวไป！”

ตั้งแต่จอมพลเข้ามา สายตาเอาแต่จับจ้องไปที่วันวิวาห์

หญิงสาวถูกคนจับคอไว้จนหายใจติดขัด ใบหน้านั้นก็ค่อยแดงคล้ำ

เธอดูอนาถไปหมด เสื้อผ้าเปิดออกครึ่งหนึ่ง ไหล่ขาวๆมีรอยช้ำเขียวและแดง เป็นร่องรอยของการถูกใช้ความรุนแรง

รูม่านตาอันเย็นชาของจอมพลหดลง ความเกลียดชังที่กดไว้ทั้งตัวนั้นแผ่ออกไป

กวินทร์ก็เห็น！

ห่า พี่สะใภ้！

ตอนที่เขาตะลึงงัน จอมพลได้ก้าวไปข้างหน้า แล้วผลักคณาวุฒิออกไป

“ตุบ！”

คณาวุฒิถูกสะบัดออกไป จนไปที่กำแพงแล้วกลิ้งลง

แรงที่คอจู่ๆก็หายไป วันวิวาห์หมดแรงทันที

เธอกลับเห็นร่างที่คุ้นเคย