บทที่ 14 ไม่เอาเปรียบ

วันวิวาห์ทำเป็นไม่ได้ยิน รับเสื้อคลุมเขามาอย่างประจบ ไปแขวนตรงที่วางเสื้อผ้าด้านข้าง：“เฮ้อ ก็ฉันทำเพื่อขอบคุณคุณ เลยตั้งใจทำให้คุณแบบนี้ไง”

หนูกะทิที่อยู่ในห้องทานข้าวก็หยุดกินบะหมี่ แล้วมองบนใส่

จอมพลเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างมือ

วันวิวาห์ตามไป ยื่นผ้าขนหนูที่กดน้ำยาล้างมือไปให้อย่างใส่ใจ

จอมพลล้างมือเสร็จ ก็รับผ้าขนหนูในมือเธอ หันกลับแล้วล็อกประตูให้เธออยู่ด้านนอก

วันวิวาห์ก็ไม่แคร์ ยืนตรงหน้าประตูต่อเพื่อประจบ：“ลูกสาวเรายังบอกว่าอร่อย คุณต้องชอบแน่”

หนูกะทิที่อยู่ในห้องทานข้าวก็ถลึงตาใส่อย่างโมโห

เธอไม่เคยพูดเลย

จอมพลมาที่ห้องทานข้าว

วันวิวาห์รีบเอาข้าวที่ตักเสร็จไปไว้ตรงหน้าเขา

จอมพลมองข้าวตรงหน้าตัวเอง แล้วมองลูกสาวที่กินบะหมี่อย่างมีความสุขอีกครั้ง แล้วสีหน้าก็ดูแย่ขึ้นมา：“นี่คุณขอบคุณผมอย่างจริงใจ？”

วันวิวาห์พยักหน้าหงึกหงัก：“แน่นอน！”

จอมพลดันชามข้าวไป พิงไปที่เก้าอี้ เหลือบมองเธออย่างเย็นชา：“พวกคุณกินบะหมี่กัน แล้วให้ผมกินนี่เนี่ยนะ？”

วันวิวาห์กลอกตาไปมา รีบเอาบะหมี่ของตัวเองให้เขา：“ฉันไม่รู้ว่าคุณจะชอบกินบะหมี่ด้วย”

ไม่น่าล่ะหนูกะทิถึงชอบ ที่แท้ก็ได้มาจากพ่อเธอนี่เอง？

จอมพลหยิบตะเกียบมาอย่างพอใจ คลุกเล็กน้อย แล้วกินเข้าไปในปาก คิ้วทรงดาบที่สวยงามก็ขมวดเข้าทันที

วันวิวาห์เข้าใจผิดว่าเขาไม่ชอบที่เธอกินไปแล้ว เลยรีบอธิบาย：“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้แตะเลย บะหมี่เพิ่งถือมาจากครัว”

หนูกะทิสูดหายใจ พูดไม่ออก：“เขาไม่กินเผ็ด”

ห๋า？！

ลูกสาวสามขวบยังกินเผ็ดได้เล็กน้อย แต่เขาที่เป็นผู้ชายดันกินไม่ได้เนี่ยนะ！

วันวิวาห์มองบนใส่ในใจ ใบหน้ามีแต่ความรังเกียจ รีบเอาบะหมี่ไปไว้ด้านข้าง：“ฉันจะไปทำอีกชามที่เผ็ดน้อยให้”

พูดจบก็เข้าไปในครัว

ตอนที่ทำบะหมี่น้ำใสและบะหมี่รสเผ็ดเปรี้ยวเสร็จแล้วออกมาเสิร์ฟ ห้องทานข้าวห้องรับแขกต่างไม่มีคนอยู่

วันวิวาห์วิ่งไปเคาะประตู

ไม่มีคนตอบรับ เธอเลยผลักประตูเข้าไป

นี่คือครั้งที่สองที่เธอเข้าห้องนี้

ต่างกับด้านนอกที่จัดอย่างอบอุ่นและดูเป็นเด็กโดยสิ้นเชิง

ตอนเช้าไม่ทันได้ดูเท่าไหร่ ตอนนี้เลยมองไป

สีโทนดำขาวเทาที่ธรรมดา ไปตรงไหนก็รู้สึกเยือกเย็น

เปิดประตูห้องน้ำ จอมพลผูกผ้าขนหนูไว้ที่เอวแล้วออกมาจากด้านใน

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม สวมเสื้อผ้าดูผอม ถอดเสื้อก็มีกล้ามเนื้อกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องสีแทนมีเนื้อสัมผัสชัดเจน เป็นมัดๆ เป็นทรงและรู้สึกมีพลัง

หยดน้ำบนหัวไหลลงมาจากใบหน้าแกะสลักนั่น หยดไปที่แผ่นอก แล้วไหลตามแผ่นอกที่กระเพื่อมออกมาเข้าไปในผ้าขนหนู

มีแต่ความยั่วยวน！

วันวิวาห์มองจนหน้าแดงก่ำ น้ำลายไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

พระเจ้า นี่มันน่าดึงดูดมากเลย……

จอมพลเอาผ้าขนหนูที่เช็ดผมวางไว้ที่เตียง เข้ามาใกล้ บีบกรามของเธอ นัยน์ตาดำคล้ำเยือกเย็นอย่างมาก：“ได้คืบจะเอาศอก？”

“อ๋า？！”

วันวิวาห์กะพริบตาอย่างไม่เข้าใจ หมายความว่าไง？

จอมพลพูดด้วยเสียงเย็นชา：“อย่าคิดว่าต้มบะหมี่ให้ผมแล้ว ผมจะให้อภัยที่คุณมายั่วยวนผมที่ห้องผมนะ”

วันวิวาห์มองเขา ไม่เข้าห้องก็ยั่วยวนได้？

เธอยกมุมปากขึ้นมา กอดแขนของจอมพลด้วยรอยยิ้ม：“ที่รัก พวกเราเป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย และก็ คุณมีเสน่ห์ขนาดนี้ ยั่วยวนฉันได้อย่ามาโทษฉันล่ะ เก่งนัก คุณก็ทำลายใบหน้าบึ้งตึงแสนหล่อเหลาของคุณนี้ และหุ่นที่ดูดีเหมือนเทพีวีนัสนี้ซะสิ？”

จอมพลตกใจอย่างมากกับผู้หญิงตรงหน้าคนนี้

ก็ได้ยินเธอหน้าด้านต่อไปว่า：“คุณยั่วยวนฉันได้เป็นเรื่องปกติ ยังไงฉันก็รู้สึกดีกับคุณ ถ้าแบบนี้แล้วฉันยังไม่ใจเต้น นั่นสิแปลก ……”

จอมพลกระตุกมุมปากเล็กน้อย

หน้าด้าน ไม่มีใครเกินเลย！

เขาดึงแขนออกมาจากอ้อมแขนเธอ ออกคำสั่งอย่างเย็นชา：“ออกไป”

ตอนที่แขนลงมา อาจเพราะไม่ระวังเลยไปโดนผ้าขนหนู ผ้าขนหนูที่คลุมเอวอยู่นั้นเลยเปิดออก“พึ่บ”ลงไปด้านล่าง

“กรี๊ด！”วันวิวาห์เบิกตาโต：“คุณทำอะไรน่ะ？！”

เธอมองไปที่ด้านล่างท้องน้อยของเขา อย่างไม่รู้ตัว