บทที่ 248 ฝาแฝดชายหญิงจากไข่ใบเดียวกัน

ในขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงของท่านหญิงกัลยาก็ดังลอยมา: “ยืนงงอะไรอยู่ตรงนั้น มานั่งนี่สิ”

“คุณย่า” จอมพลหยุดความสงสัยในสมองเอาไว้ แล้วหย่อนตัวนั่งลง

ท่านหญิงกัลยามองดูเด็กน้อยทั้งสองคนอย่างมีความสุข: “เธอควรจะพากะทิกลับมาตั้งนานแล้ว เธอร์อยู่ที่คฤหาสน์คนเดียว คงจะเหงามาก พอเห็นกะทิมา เธอดูสิว่าเด็กน้อยมีความสุขมากขนาดไหน กะทิก็ชอบเธอร์เหมือนกันนะ”

จอมพล: “......”

เขากวาดสายตาไปทางเด็กน้อยสองคนนั้น

เจ้าหนุ่มเธอร์พี่ชายคนโตของบ้านดูค่อนข้างมีความสุข ยิ้มด้วยใบหน้าที่เขินอาย ก็บ้านของตัวเองมั้ย ......

เห็นได้ชัดว่าสาวน้อยรูปร่างหน้าตาน่ารักราวกับหิมะขาว แต่เมื่ออยู่ด้วยกันกับอาเธอร์ ดูยังไงสาวน้อยของตนเองก็ยิ่งคล้ายกับเด็กผู้ชาย ใบหน้าเล็กเรียบเฉย สีหน้าเงียบขรึม แม้แต่หัวคิ้วเล็กๆนั่นก็ค่อยๆบิดเข้าหากันแล้ว

ดุมากๆ......

จอมพลไม่รู้ว่าทำไม ลักษณะของผู้หญิงคนนั้นก็แวบขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน

เขาเรียกสายตากลับคืนมา สีหน้าอึมครึม

“น้องสาว หุ่นยนต์นี้เล่นสนุกมากเลย ฉันปรับปรุงโปรแกรมแล้ว น่าสนใจกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย เธอเล่นสิ”

อาเธอร์หยิบของเล่นของตัวเองให้หนูกะทิ

ใบหน้าเล็กของหนูกะทิบึ้งตึงด้วยความโกรธ

เธอไม่อยากจะเป็นน้องสาว!

เด็กน้อยพ่นลมหายใจดังเฮ้ออย่างรังเกียจ วิ่งไปอีกด้านที่มีตัวต่อไม้

อาเธอร์รู้สึกว่าน้องสาวตัวน้อยคนนี้น่ารักจริงๆ

ทิ้งหุ่นยนต์อย่างอารมณ์ดี ไปเล่นตัวต่อไม้เป็นเพื่อนน้องสาว

ท่านหญิงกัลยายิ้มด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประทับใจ: “ก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินว่า ตอนอยู่โรงเรียนอนุบาลหนูกะทิไม่ค่อยมีเพื่อน อาเธอร์เพิ่งกลับมา นอกจากพ่อของเขา เขาก็ไม่มีความกระตือรือร้นต่อสมาชิกคนอื่นในครอบครัว ตรงกันข้ามพอเป็นน้องสาวคนนี้ เคยเห็นแต่รูป แต่กลับทำเหมือนกับรู้จักกันมานานมากแล้ว พอได้เจอหน้ากันก็เล่นด้วยกันได้”

น้าจิ๊บคนรับใช้ส่วนตัวที่อยู่ด้านข้างของท่านหญิงส่งน้ำชามาให้สองถ้วย ยิ้มตามออกมา: “คุณหนูน้อยและคุณชายน้อยไม่เพียงแต่เล่นด้วยกันได้ หน้าตาก็คล้ายกันอีก หากคุณชายน้อยไว้ผมยาว ถ้าอย่างนั้นก็จะเหมือนกับคุณหนูน้อยอย่างกับแกะ”

เมื่อท่านหญิงได้ยินเช่นนี้ จึงมองดูอย่างละเอียด ใบหน้าเล็กนั่นเหมือนกันยังกับแกะจริงๆ

พาออกไปข้างนอกแล้วบอกว่าเป็นฝาแฝดชายหญิงก็ต้องเชื่ออย่างแน่นอน

จอมพลกับพี่น้องทั้งสามคนก็หน้าตาคล้ายกัน แต่ก็มีเพียงแค่บริเวณหน้าผากที่มีภาพรางๆของบรรพบุรุษตระกูลจรัสพิบูรณ์ และหนูกะทิกับอาเธอร์ก็ไม่ได้เหมือนกันซะทีเดียว

หรือว่ายีนส์รุ่นต่อไปของตระกูลจรัสพิบูรณ์จะเป็นแบบนี้เหมือนกับเด็กทั้งสองคนนี้?!

ใช่หรือไม่ใช่ คงทำได้เพียงแค่รอหลังจากเด็กคนต่อไปคลอดออกมาถึงจะสามารถยืนยันได้

คิดมาถึงตรงนี้ ท่านหญิงกัลยาจึงพลั้งปากถามจอมพลออกไป: “ได้ยินมาว่าเธอพาคนไปจับตัวเด็กสาวของตระกูลชนะดินทร์คนนั้นไป?” “อืม”

จอมพลไม่ได้หลบเลี่ยง สีหน้าเย็นชา พูดหลีกเลี่ยงปัญหาสำคัญ: “ไม่ว่าเป็นใครหน้าไหน ถ้ากล้าแตะต้องกะทิ ก็คือรนหาที่ตาย!”

ท่านหญิงขมวดคิ้ว

ดวงตาที่ขุ่นมัวของหญิงชรามองเหตุการณ์ออกได้อย่างเฉียบแหลม： “ในเรื่องนี้ไม่ได้มีความเข้าใจผิดอะไรกันใช่มั้ย? ยังไงซะ ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นลูกสะใภ้ที่พ่อของเธอถูกใจ ก็นับว่าคบค้ากับตระกูลของพวกเรามาหลายชั่วคน พวกเธอเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ก็นับได้ว่าฉันมองดูการเติบโต ดูไม่เหมือนเป็นคนชั่วร้ายขนาดนี้”

“ใช่หรือไม่ใช่ รอผลการสืบสวนออกก็จะได้รู้โดยธรรมชาติ”

ในดวงตาที่ขุ่นมัวของท่านหญิงก็ปรากฏความเข้าใจขึ้นมาทันที

ดังนั้น เจ้าหนุ่มคนนี้ทำให้คนถูกจับไปแล้ว แท้จริงแล้วก็ไม่มีหลักฐาน?!

“คุณย่า ท่านก็อย่าใส่ใจเรื่องนี้เลย” จอมทัพที่เดินลงมาจากชั้นบน ทำท่าเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มและพูด: “พี่สามที่ไม่ค่อยจะพาลูกสาวกลับมา ก็ให้เขาอยู่อย่างสงบหน่อยเถอะ”

มาถึงห้องรับแขก เขากวาดสายตาไปยังเด็กน้อยสองคนที่กำลังเล่นอยู่ด้วยกัน มุมปากยกขึ้นอย่างมีแผนการชั่วร้าย

ดูๆไป ก็เหมือนฝาแฝดชายหญิงที่มาจากไข่ใบเดียวกันจริงๆ

สายเลือดเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ แม้เพียงจากที่ไม่เคยเจอมาก่อน จากที่ไม่รู้จักกัน เพียงแค่ได้พบเจอกัน ก็สามารถสนิทสนมกันขึ้นมาได้ทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกชายไร้ประโยชน์ของเขาคนนั้น เวลาที่อยู่บ้านกับพวกผู้ใหญ่ มักจะเก็บตัวและพูดน้อย

อยู่ที่โรงเรียนอนุบาลก็นิ่งเงียบ ไม่ค่อยเล่นกับพวกเพื่อนๆตัวน้อยด้วยกัน

ใครจะไปรู้ว่าจะสามารถอดทนกับน้องสาวตัวน้อยคนนี้ได้ถึงขนาดนี้