ตอนที่ 312
บทที่ 312 รักคุณมากจริงๆ
October 28, 2026
วันวิวาห์ฝืนยิ้ม “สองวันที่ผ่านมาฉันโทรและส่งข้อความหาเธอ แต่เธอไม่ตอบกลับมา ฉันอยากเจอเธอ และเธอมักจะปฏิเสธด้วยเหตุผลว่ายุ่งงานอยู่เสมอ”
เห็นได้ชัดว่ารฐาตั้งใจทำเช่นนั้น
แสงใต้เลิกคิ้ว และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “ฉันจะติดต่อเอง”
“ไม่ต้องหรอกพี่” วันวิวาห์รีบเอ่ยห้าม “หากฉันต้องการความช่วยเหลือจากพี่เมื่อไหร่ ฉันจะเอ่ยปากบอกแน่นอน สถานการณ์ในตอนนี้ฉันยังพอรับมือกับมันได้ ส่วนความคิดของคุณอา ถึงเธอไม่บอกฉันก็รู้ จริงๆ แล้วเธอแค่อยากทำให้ฉันลำบากใจเท่านั้น”
คนนั้นคืออาแท้ๆ ของแสงใต้ และเธอไม่อยากทำให้พี่ชายลำบากใจ
แสงใต้ขมวดคิ้วมุ่น “แต่เลื่อนลอยแบบนี้ก็ไม่ใช่วิธีที่ควรทำเช่นกัน”
วันวิวาห์บังคับมุมปากให้คลี่ออก และยิ้มในที่สุด “ไม่เป็นไร หากเธอไม่อยากเจอ ก็ไม่ต้องเจอ รอเวลาที่เธออยากเจอ ก็คงมาหาฉันด้วยตัวเอง”
……
ห้องผู้ป่วยของเทพบุตร
วันวิวาห์ปรากฏตัวขึ้นในห้องผู้ป่วย เป็นเวลาเดียวกันที่คุณหมอแผนกกายภาพบำบัดกำลังให้เทพบุตรฝึกออกกำลังกายด้วยมือ
เมื่อเห็นวันวิวาห์ เขาทักทายด้วยความแปลกใจ “วิวาห์ คุณกลับมาหาผมแล้ว ผมดีใจมากจริงๆ”
วันวิวาห์ยื่นสัญญาการหย่าที่ร่างขึ้นมาใหม่ให้เขา “ที่ฉันมาหาคุณเพราะมีธุระ เทพบุตร การแต่งงานของเราคงดำเนินต่อไปอีกไม่ได้ แต่ก่อนจะหย่า ฉันอยากทำธุรกิจร่วมกับคุณ ฉันขอความเมตตาให้แม่ น้องสาวและพี่สะใภ้ของคุณในศาลได้ ฉันคือเหยื่อ ตราบใดที่ฉันไม่โต้เถียง พวกเธอจะได้รับโทษครั้งหนึ่ง และไม่ต้องติดคุก แต่ฉันมีข้อแม้”
เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว ความดุดันเหล่านั้นแผ่ออกมาจากในตัว
เทพบุตรมองวันวิวาห์ผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ สงบและเข้มแข็ง พลันเกิดความเศร้าขึ้นมาภายในใจ
เธอควรเป็นภรรยาของเขา แต่เป็นเพราะพวกคนโง่ที่อยู่รอบตัวคอยวุ่นวาย จึงผลักเธอให้ห่างจากเขาไกลออกไป
เทพบุตรมองเมก้าที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา
เมก้ารู้สึกผิด รีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว เพื่อลดความรู้สึกผิดของตัวเองที่มีอยู่ให้น้อยลง
“ขอโทษนะ วิวาห์ ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณ ตอนนั้น…”
“คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดต่อฉันหรอก เทพบุตร เรื่องนั้นมันจบแล้ว ขอโทษไปก็ไม่มีความหมาย เรามาทำธุรกิจกันเถอะ”
เทพบุตรรู้สึกหดหู่และเศร้าสลด
ตอนนี้เธอไม่เต็มใจแม้กระทั่งจะพูดกับเขาอีกสักสองสามประโยคเชียวหรือ!?
“ได้” เขาขานรับด้วยเสียงทุ้มต่ำ “คุณพูดก่อน ตราบใดที่ผมทำได้ ไม่ว่าอย่างไรผมก็จะไม่ปฏิเสธแน่นอน”
วันวิวาห์มองไปทางเมก้า
เมก้าสะดุ้งตกใจ รีบเดินหลบไปทางประตู แล้วออกไปรออยู่ด้านนอกแต่โดยดี
วันวิวาห์ลดเสียงลง...
เธอพูดถึงเรื่องรฐาและแม่ของเธออย่างคร่าวๆ
เทพบุตรรู้สึกประหลาดใจ “คุณตามหาแม่ของคุณเจอแล้วเหรอ”
“มันไม่สำคัญหรอก” วันวิวาห์เอ่ยอย่างเฉยชา
เทพบุตรพยายามระงับอารมณ์ “รฐาคืออาของคุณ มีอะไรที่คุณถามเธอตรงๆ ไม่ได้?”
มุมปากของวันวิวาห์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “ถ้าฉันทำได้ ก็คงไม่มาหาคุณหรอก”
ดวงตาของเทพบุตรฉายแววลุ่มลึก
แม้ไม่รู้แน่ชัดว่าวันวิวาห์และรฐากำลังประลองอะไรกันอยู่ แต่…
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ในเมื่อคุณไม่พูดถึงเงื่อนไข และคุณอยากทำเรื่องนี้ ผมช่วยให้คุณบรรลุเป้าหมายตามที่ต้องการได้ เพียงแต่วิวาห์ ผมไม่อยากหย่ากับคุณ ต่อให้คุณเกลียดผม ไม่อยากเจอผม ตราบใดที่ผมรู้ว่าทะเบียนสมรสของเรายังมีผลอยู่ ผมก็สบายใจแล้ว…”
วันวิวาห์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างกับเขา แล้วเอ่ยด้วยความสงบ “หากคุณยังอยากยืดเยื้อเรื่องนี้ต่อไป งั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก ฉันเพิ่งบอกเรื่องนี้กับคุณ ซึ่งทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้เงื่อนไขของการหย่า เราร่วมมือกันได้ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม ในทางตรงกันข้าม…คุณคงเข้าใจ คุณพิจารณาอีกสักหน่อยเถอะ ฉันไม่รีบหรอก”