บทที่ 326 ได้เบาะแสเรื่องของเด็กแล้ว

"จักวินไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป รีบร้อนว่า “ปัญหาของนมครั้งนี้

เกิดจากฟางเส้นเดียวจนทำให้เกิดระเบิด เดือนที่แล้วตอนที่กลุ่มสำนักงานสุ่มตรวจแต่ละบริษัท ก็พบปัญหาของซีแอล นี่เป็นเพราะการละเลยของหัวหน้างานหลายๆ คนในบริษัทที่แยกออกไป สืบปัญหาออกมา แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งที่..."

“กลุ่มผู้บริหารได้ลงคำสั่งให้แก้ไขแล้ว ในด้านซีแอลนี้ก็จัดการได้รวดเร็วเช่นกัน เมื่อได้รับคำสั่งก็จัดการทันที ตอนนั้นกลัวว่าเรื่องจะใหญ่ขึ้น ดังนั้นก็เลยแอบจัดการกันเองแล้ว และให้พวกเราแอบเรียกคืนผลิตภัณฑ์ที่มีปัญหา...... เพราะว่าทุกอย่างเป็นการดำเนินการกันโดยส่วนตัว ไม่มีใครกล้าที่จะส่งเสียง ดังนั้นจึงยากที่จะมีผู้หนีรอดออกไปได้...”

รฐาไม่อยากที่จะเชื่อ เธอเพิ่งกลับประเทศมาได้แค่เดือนสองเดือน นึกไม่ถึงว่าคนในมือของเธอจะกล้าขนาดนี้ซะแล้ว!

เธอเพิ่งกลับประเทศมาได้แค่เดือนสองเดือน นึกไม่ถึงว่าคนในมือของเธอจะกล้าขนาดนี้ซะแล้ว!

เธอโกรธเป็นอย่างมาก เธอกัดฟันถามว่า “ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้?”

จักวินรีบอธิบายด้วยความกลัว “ขอโทษด้วยครับ ประธานรฐา การสุ่มตรวจแต่ละบริษัทโดยส่วนตัวมีการตัดสินใจไว้ตั้งนานแล้วครับ ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยอยู่ในบริษัท อีกอย่างก่อนหน้านี้เรื่องจำพวกนี้ไม่จำเป็นต้องรายงานให้ท่านทราบ ก็เลย...”

รฐามีกระทั่งใจที่อยากจะกัดไอ่พวกลูกน้องไร้สาระพวกนี้แล้ว ครั้งนี้แม้แต่ใจที่ไร้ประโยชน์ก็มีแล้ว ทว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปแล้ว จะโกรธต่อไปก็ไร้ประโยชน์

แต่เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปแล้ว จะโกรธต่อไปก็ไร้ประโยชน์

เธอรีบใจเย็นลง และเริ่มวิเคราะห์ข้อดีและข้อเสีย “ฉันเคยรู้จักจอมพลผู้ชายคนนี้ใช้วิธีการได้ดี แต่ยังไม่ถึงขั้นใช้วิธีระยำสกปรก...”

ระหว่างที่พูด อยู่ดี ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้

“ไม่สิ!” รฐาส่ายหัว “ปัญหาจากการสุ่มตรวจเดือนที่แล้วกำลังได้รับการแก้ไขแล้ว นี่ก็ผ่านไปตั้งหนึ่งเดือนกว่าแล้ว..”

หลังของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ “ถ้าเป็นแบบนี้ จอมพลก็รู้ทันสถานการณ์ของพวกเราตั้งนานแล้วน่ะสิ แต่แค่ไม่ได้ดำเนินการ......จิตใจนายคนนี้มองลึก ๆ แล้วช่างน่ากลัวเหลือเกิน”

รฐาแสยะยิ้มและพูดว่า “สงสัยฉันจะประเมินจอมพลนังลูกนอกสมรสคนนี้ต่ำไปซะแล้ว”

เธอนั่งคิดอย่างเงียบ ๆ ไปสักพัก รีบพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว จะมองดูเฉย ๆ ไม่ทำอะไรก็ไม่ได้ ถึงตอนนี้แล้ว ได้แต่พูดความจริง สามารถหาชื่อเสียงกลับมาได้นิดเดียวก็นิดเดียวละกัน รีบให้คนเตรียมประวัติการสุ่มตรวจFNเมื่อเดือนที่แล้ว และรีบจัดแถลงข่าว”

“ครับ!”

จักวินขานรับ หันหลังและรีบไปจัดการ

รฐานวดไปที่หว่างคิ้ว “วันวิวาห์ จอมพล！พวกนายกล้ามากนะ! ตอนนั้นบรรพบุรุษพวกนายก็จะแพ้ในมือฉันตลอด ก็แค่พวกรุ่นเด็กไม่กี่คน ยังกล้าที่จะตาต่อตา ฟันต่อฟันกับฉัน! ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จะคอยดูว่าพวกนายจะทนไปได้ถึงเมื่อไหร่!”

…..

ตอนที่จอมพลมาโรงพยาบาลหลังทำธุระเสร็จ วันวิวาห์กับโมโมะก็ออกไปแล้ว เมื่อเห็นห้องผู้ป่วยที่โล่ง ๆ นี้ เขาก็รู้สึกสลดใจ

เมื่อเห็นห้องผู้ป่วยที่โล่ง ๆ นี้ เขาก็รู้สึกสลดใจ

กวินทร์ที่รีบมาจากสนามบินก็มาถึงแล้ว เขาชะเง้อดูมองจากข้างหลัง “พี่สะใภ้หนีพี่ไปอีกแล้วหรอ?”

เขาชะเง้อดูมองจากข้างหลัง “พี่สะใภ้ทิ้งพี่ไปอีกแล้วหรอ?”

จอมพลหันไปมองด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์

กวินทร์รีบเปลี่ยนเรื่อง “พี่สะใภ้ก็จริง ๆ เลย มีเรื่องรีบร้อนอะไรทำไมไม่รอนายกลับมา บอกกันก่อนสักคำค่อยไปก็ได้”

สีหน้าของจอมพลดีขึ้นมานิดหน่อย และเดินไปในห้องผู้ป่วย

กวินทร์ค่อย ๆ เดินตามไป “เอางี้ พี่พลรีบไปตามพี่สะใภ้ก่อนไหม? ผมส่งคนไปปกป้องพี่สะใภ้แบบลับ ๆ แล้ว ถ้าพี่อยากรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ให้ผมถามให้ไหม?”

“ไม่ต้อง” จอมพลพูดอย่างเย็นชา “รู้แค่ว่าเธอปลอดภัยก็พอแล้ว”

ชิ!

พลังวิเศษของความรักนี่มันยิ่งใหญ่จริง ๆ !

กวินทร์เตือนว่า “ระหว่างพี่กับพี่สะใภ้ จะเข้าใจผิดกันแบบนี้ไปตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง ทำไมพี่ไม่ถือโอกาสวันนี้ ไปเปิดใจคุยกับเธอดี ๆ ล่ะ ในเมื่อจริง ๆ แล้วพวกพี่ก็มีความรู้สึกให้กันและกัน กลับกลายเป็นการวิ่งไล่จับ มีความหมายอะไรเนี่ย? แม้แต่คนนอกอย่างผมยังทนดูไม่ได้”

จอมพลสีหน้าเย็นชา แต่กลับขมวดคิ้วขึ้นมา “ไม่ได้เข้าใจผิด”

“อืม?!”

กวินทร์นิ่งไปสักพักก็ยังไม่ได้สติกลับมา “ไม่หรอกมั้ง? เรื่องพวกนั้นที่พี่เคยพูดในกลุ่ม ใครๆ เขาก็มองออกว่านี่มันเป็นการเข้าใจผิด ตอนนี้พี่กลับพูดว่า...”

จอมพลมองหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “บอกว่าไม่ได้เข้าใจผิดก็คือไม่ได้เข้าใจผิด!”

กวินทร์รีบปิดปากทันที