บทที่ 331 เธอไม่ได้โง่

โรงพยาบาลสุขสมเพียงสองวันหลังจากรฐาออกจากโรงพยาบาล เธอก็กลับมาที่ห้องวีไอพีที่เธอเคยพักอยู่

เมื่อเธอเพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉิน เธอไม่มีรูปลักษณ์อันสง่างามในปกติของเธอ

ในเวลานี้ ผมของเธอยุ่งเหยิง หน้าของเธอซีด และริมฝีปากของเธอถูกลวกขนมีตุ่มพองสีแดง คนทั้งตัวแทนได้ด้วยสองคำคือ - ทรุดโทรม!

แสงใต้มองอย่างเฉยเมย หัวใจของเขาสงบมาก และไม่มีร่องรอยความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย

เธอที่ถูกส่งไปหาหมอทันเวลาก็ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แล้ววิวาห์ที่ไม่ทันส่งมาหาหมอจะถูกทรมานถึงขั้นสภาพแบบไหน?

หลายวันนี้เขาอยากจะไปเยี่ยมเธอมาก แต่เขาขี้ขลาดและไม่กล้าเป็นห่วง...

เพราะเขา ไม่คู่ควร!

และไม่อยากเพราะพฤติกรรมของเขาทำให้ไอ้บ้า วาเลนไทน์ทำร้าย วิวาห์...

รฐาตื่นมาช้าๆ และเมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอเห็นแสงใต้ที่นั่งอยู่หน้าเตียงในโรงพยาบาลอย่างมึนงง

ความโกรธออกมาจากใจ เธอพยุงตัวเองขึ้นทันทีแล้วตบอย่างแรง

"เพี้ย!"

เสียงดังก้องกังวานในวอร์ด

รฐาจ้องไปที่หลานชายคนนี้ด้วยความโกรธ อยากจะพูด อ้าปาก แต่ไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ได้นอกจากเสียงที่เจ็บปวด

เธอโกรธมากยิ่งขึ้นและใช้ได้เพียงสายตาจ้องไปที่ แสงใต้อย่างดุร้าย

ใบหน้าของแสงใต้ถูกตบไปอีกข้างหนึ่ง และมีลายมือทั้งห้านิ้วปรากฏบนใบหน้าที่เงียบสงบ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

“ขอโทษ” เขาขอโทษด้วยเสียงต่ำ: “ผมคิดว่าป้าตั้งใจให้ผมออกไปเพราะมีบางเรื่องที่ไม่อยากให้ผมรู้ ตอนนั้นมีเรื่องด่วนที่ต้องทำพอดี ก็เลยออกไปสักพักและลืมเปลี่ยนจากโหมดเงียบเป็นโหมดปกติ”

แสงใต้ดูจริงใจและวิตกกังวล ดูเหมือนไม่ได้สร้างภาพ

รฐาสงสัย แต่ความโกรธของเธอก็ลดลงมาก

แสงใต้รู้ว่ารฐาพูดไม่ออก ไม่รอให้เธอตอบ พูดแต่ในสิ่งที่เธออยากรู้: “คุณดื่มไวน์ขาวมากเกินไป และกินหม้อไฟที่เผ็ดไปมาก และ กระเพาะของคุณถูกกระตุ้น คุณหมอได้ล้างกระเพาะ ฉีดยา และพักผ่อนสักสองสามวัน ก็ไม่เป็นไรแล้ว แต่แผลที่ปากคุณ..."

เขาชะงักครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “หมอบอกว่าอีกไม่กี่วันก็จะหายไป ส่วนคอนั้นระคายเคืองและไหม้ด้วยพริกจะใช้เวลาหลายวันในการพักผ่อน”

ใบหน้าของ แสงใต้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด: "ทั้งหมดนี้เกิดจากความผิดของผม คุณป้าไม่ต้องห่วง ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณป้าจนกว่าจะหายดี..."

รฐายิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ แต่เธอยังไม่สามารถแสดงออกได้

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอชี้ไปที่ปากกาและกระดาษที่วางอยู่ไม่ไกล

แสงใต้เอาให้กับเธอ

“ชอบวันวิวาห์ไหม?” รฐาหยิบปากกากับกระดาษแล้วเขียนประโยคนั้นทันที

แสงใต้ งง

ป้าควรโกรธเคืองในตอนนี้ หรือไม่ก็จะคิดแก้แค้นคืน หรือไม่ก็ถามสถานการณ์ในตอนนั้น ทำไมจู่ๆ ถึงมาถามแบบนี้?

"ใช่หรือไม่?"

รฐาใจร้อนและเขียนอีกประโยคหนึ่ง

"ใช่"

แสงใต้เงียบไปสองวินาที แล้วยอมรับ: "เธอกับผมโตมาด้วยกัน และผมถือว่าเธอเป็นน้องที่แท้ๆแล้ว และ..."

เขามองรฐาอย่างจริงจัง: "ตอนที่ปู่ป่วยหนัก ผมสัญญากับท่านว่าจะดูแลวิวาห์ให้ดี"

แสงใต้กดปากกาและกระดาษในมือของรฐา และพูดต่อ: “ผมมีแต่ความรู้สึกแบบพี่น้องกับวิวาห์ผมไม่เลยคิดเกินไปกว่านี้ในด้านความรู้สึกอื่นๆ ขอให้ป้าอย่าเข้าใจผิด”

วิวาห์เห็นเขาเป็นเพียงพี่ชายของเธอเท่านั้น และเขาจะไม่เพิ่มภาระทางอารมณ์ที่ไม่จำเป็นให้กับเธอแน่นอน

ใบหน้าของรฐาบิดเบี้ยวไปหมด และเธอก็หยิบปากกากับกระดาษแล้วเขียนต่อว่า “ลูกหลานของตระกูลโสธรณาลัย กล้าแสดง กล้าที่จะรัก กล้าที่จะเกลียด ฉันรู้ความคิดของเธอแสงใต้แค่ช่วยป้า เราจะตามแก้แค้นจอมพลเรื่องวันนี้ด้วยกัน ฉันก็จะช่วยจับคู่เธอกับ วิวาห์ป้าจะทำตามที่พูด!”

มือของ แสงใต้บนเข่าเริ่มสั่นไหวอย่างละเอียดและมีเงาว๊าบในดวงตาของเขา