บทที่ 332 เห็นรูปที่ถูกลบ

ตารางงานของ วันวิวาห์เยอะมากในขณะนี้ ที่บ้าน ในบริษัท ในโรงพยาบาล เวลาของทุกวันเวลาเหมือนกันหมด

ในวันนี้ อารมณ์ของ วิมาดาค่อนข้างไม่แน่นอน เธออยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลานานและกลับบ้านก็ดึกมากแล้ว

ใครจะรู้ว่าเมื่อเข้าไปในประตูก็เห็นโมโมะนอนอยู่บนที่วางแขนของโซฟา

เดือนธันวาคมของเมืองโตตูใกล้ถึงจุดเยือกแข็งแล้ว การพยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีหิมะตกในสองวันนี้ เด็กหญิงโง่ ๆ คนนี้ไม่กลัวการเป็นหวัดหรือไง

วันวิวาห์รีบวิ่งไป: “โม ตื่น กลับไปนอนที่ห้อง”

โมโมะ ถูกเธอเขย่าและดูเหมือนว่าเธอไม่มีท่าทีที่จะตื่น

วันวิวาห์ขมวดคิ้ว: “โม?”

ตบหน้าเธอเบาๆ

อุณหภูมิของนั้นร้อนมาก

วันวิวาห์ ตกใจ และรีบไปแตะหน้าผากของเธออย่างรวดเร็ว ก็มีไข้จริงๆด้วย

ร้อนจนหมดสติ

“น้าพู่”

วันวิวาห์รีบเรียกพี่เลี้ยง น้าพู่

น้าพู่รีบออกจากห้องอย่างรวดเร็ว: “คุณวิวาห์ คุณกลับมาแล้ว มีอะไรหรือเปล่า”

วันวิวาห์ กลับไปที่ห้องและหยิบผ้าห่มออกมาคลุมร่างกายของโมโมะ: “โมมีไข้ ต้องรีบส่งเธอไปโรงพยาบาลโดยเร็ว ป้าช่วยหาน้ำแข็งประคบเย็นเธอก่อน ฉันไปหาบัตรของเธอ”

น้าพู่ได้ยินเป็นกังวลมากและรีบถอดผ้ากันเปื้อนออก: "โอ้...โอเค ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

ขณะที่เธอรีบวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อเปิดตู้เย็น เธอกังวลว่า “คุณโมโมะดูอารมณ์ไม่ดีช่วงนี้ เธอมักจะนอนบนโซฟา ฉันเกลี้ยกล่อมเธอแล้ว เธอก็บอกว่าเธอจะดูละคร ดูปกติก็ไม่เป็นไร แต่เธอดูแล้วจะร้องไห้...”

น้าพู่ถอนหายใจ: “ฉันเคยดูรายการที่เธอดูด้วย และมันก็ไม่ได้ซึ้งมากขนาดนั้น ฉันไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ทำไม”

ระหว่างที่เธอพูด เธอวางถุงน้ำแข็งพร้อมผ้าขนหนูไว้บนหน้าผากของ โมโมะ

วันวิวาห์พบกระเป๋าของโมโมะแล้ว เทสิ่งของลงบนโต๊ะกาแฟ และเริ่มค้นหาข้อบัตรของเธอ

เมื่อได้ยินคำพูดของน้าพู่ เธอก็หยุดเล็กน้อย: "คงจะมีอะไรในใจ"

เธอที่เป็นเพื่อนและรูมเมทไม่ทมีความรับผิดชอบเลย ช่วงนี้ยุ่งจนไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติของเธอ

หลังจากพบทุกอย่างแล้ว วันวิวาห์และน้าพู่ก็รีบส่งโมโมะไปที่โรงพยาบาล

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จโมโมะถูกส่งไปยังนอนเพื่อเติมน้ำเกลือ

น้าพู่กำลังดูแลโมโมะ วันวิวาห์รีบถามแพทย์เกี่ยวกับอาการของเธอ: “หมอ เพื่อนของฉันเป็นอะไรไป?”

หมอเป็นหญิงวัยกลางคน อายุมากพอที่จะเป็นแม่ของวันวิวาห์และโมโมะได้แล้ว

"จะเกิดอะไรขึ้นอีก ทั้งเป็นหวัดและเป็นไข้ บวกกับน้ำตาลในเลือดต่ำ"

เธอดุเหมือนผู้ใหญ่ในบ้าน: “หนุ่มๆแบบพวกเธอ ไม่รู้จักดูแลร่างกายตัวเอง ลดน้ำหนัก รักความงาม ไม่เคยแบ่งฤดูกาล นี่มันอากาศอะไร ใส่เสื้อผ้าน้อยๆ กินผิดปกติ ตอนนี้ทำตัวเองจนเข้าโรงพยาบาล... โอเคแล้ว แค่เติมน้ำสองสามวันเดี๋ยวก็หาย”

หลังจากที่แพทย์จากไป วันวิวาห์ก็ส่งน้าพู่กลับไปพักผ่อนก่อนแล้วค่อยมาเฝ้าแทนเธอพร้อมเอาอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น

ห้องผู้ป่วยเงียบไป

วันวิวาห์จับมือโมโมะที่เย็นชา: "เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมไม่บอกฉัน?

โมโมะ ผู้ซึ่งยังอยู่ในอาการโคม่า ดูเหมือนจะได้ยินเสียงของเธอและเริ่มพูดพล่ามทันที

แค่เสียงของเธอเบามากจน วันวิวาห์ไม่ได้ยินอย่างชัดเจน

เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้

เสียงของโมโมะดังขึ้นมาในหูของเธอ: "วาเลนไทน์... อีตัวร้าย... ตายไม่ดี"

วาเลนไทน์หาเรื่องโม?!

หัวใจของ วันวิวาห์จมลง เธอพสโมมาพัวพันกับเรื่องนี้?

ขณะที่เธอกำลังจะนั่งโมโมะก็เริ่มสะอื้นอีกครั้ง

“พี่แสงใต้... ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ... ถ้าฉันแข็งแกร่งกว่านี้... ฉันจะไม่ยอมให้วาเลนไทน์ประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน... รูป... ลบ... เธอไม่เห็น..."

สีหน้าของ วันวิวาห์กลายเป็นเคร่งขรึม

มันเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชาย วาเลนไทน์ และเธอ!

เธอเป็นใคร?!

ตัวเองเหรอ?

รูปถ่ายคืออะไร?!