บทที่ 333 ชอบ โมโมะ?

กวินทร์เข้ามาราวกับลมกระโชกแรงและรีบไปที่เตียงของโรงพยาบาล: "เกิดอะไรขึ้นกับ โมโมะ! ไข้ลดลงยัง?"

ขณะที่เขาพูด เขาเอื้อมมือไปที่หน้าผากของโมโมะขมวดคิ้วและตรวจสอบ

วันวิวาห์ มองมาที่เขาด้วยความประหลาดใจ ด้วยความสงสัย: “คุณกวินทร์รู้ได้อย่างไรว่าโมป่วย?”

และมันเร็วมาก!

กวินทร์ไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้: "นี่คือโรงพยาบาล เมื่อใดก็ตามที่ชื่อของพวกคุณปรากฏในโรงพยาบาลใด ๆ ฉันจะรู้โดยเร็วที่สุด"

วันวิวาห์ขมวดคิ้ว

ทำไมคำพูดนี้ฟังดูค่อนข้างคุ้นเคย?!

หลังจากคิดดูแล้ว คุ้นเคย เป็นคำพูดของจอมพล

คราวนี้คนพูดเปลี่ยนเป็น กวินทร์และเป้าหมายของความสนใจเปลี่ยนเป็น โมโมะ

ความรู้สึกแปลก ๆ แวบเข้ามาในหัวใจของ วันวิวาห์แต่เธอไม่ได้คิดถึงมันอีกต่อไป

กวินทร์ได้นำหูฟังออกมาแล้ว และในจิตใต้สำนึก เขากำลังจะเข้าไปในเสื้อกาวน์ของโมโมะ

วันวิวาห์รู้สึกตัวและคว้าข้อมือของเขา: “คุณกวินทร์ คุณเกินไปแล้วไหม หมอดูให้โมและใช้ยาแล้ว อาการของเธอก็ถูกควบคุมแล้ว คุณสามารถมาหาเธอได้ เราซาบซึ้ง ได้โปรดอย่ารบกวนการพักผ่อนของเธอ”

กวินทร์ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ: "ฉันต้องตรวจสอบด้วยตัวเองก่อนจึงจะสามารถวางใจได้ ถ้าพวกคุณพบหมอต้มตุ๋นล่ะ?"

ความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจของ วันวิวาห์นั้นรุนแรงยิ่งขึ้น

กวินทร์หลุดพ้นจากมือของ วันวิวาห์แล้ว

เขานำเครื่องตรวจฟังกลับมา วางบนฝ่ามือ และทำให้แน่ใจว่ามันไม่เย็นก่อนที่จะติดไว้ที่หน้าอกของโมโมะและตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง

วันวิวาห์ มองดูท่าทางที่ระมัดระวังที่มีตลอดเวลา และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

หลังจากเช็คเสร็จ ใบหน้าที่ตึงเครียดของกวินทร์ก็คลายลงในที่สุด: “เป็นแค่ไข้หวัดจริงๆ”

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันศีรษะไปที่วันวิวาห์ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเฮฮา “พี่สะใภ้ กลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่”

ความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจของ วันวิวาห์กลายเป็นการคาดเดาบางอย่าง

เธอเลิกคิ้ว ชี้ไปที่ตัวเอง และชี้ไปที่กวินทร์: "ความสัมพันธ์ของฉันกับโมและความสัมพันธ์ของคุณกับโมคุณกวินทร์ คุณคิดว่าฉันสามารถให้เพื่อนที่ดีที่สุดของฉันอยู่กับคุณได้อย่างมั่นใจหรือไม่!"

"ทำไมจะไม่ล่ะ?!"

กวินทร์โพล่งออกมาแล้วก็เงียบ

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโมโมะเป็นเพียงคนรู้จัก และคาดว่าพวกเขาไม่ใช่แม้แต่เพื่อนกัน

เขาไปเอาความมั่นใจมาท้าทายวันวิวาห์จากไหน?!

คุณกวินทร์ที่ไม่กลัวอะไรกลัวแต่พี่พล ตอนนี้ไม่ค่อยมั่นใจ และเสียงของเขาก็สะดุด: "ฉัน... ฉันเป็นหมอ แพทย์ย่อมรู้วิธีดูแลผู้ป่วย"

"เป็นหมอก็จริงแต่ยังเป็นผู้ชาย เป็นชายโสด! คุณไม่อายที่ต้องดูแลสาวโสดอย่างโม?"

กวินทร์： “……”

"ฮ่า……"

เขาหัวเราะแห้งๆ “เป็นผู้ชายที่ได้เปรียบ ยังไงฉันก็ตัวใหญ่กว่าเธอแน่นอน...”

วันวิวาห์มองเขาโดยไม่พูดอะไร

เพื่อนสนิทของเธอไม่สามารถใช้ขาได้หรือไม่สามารถดูแลตัวเองได้?

เขาเห็นด้วยตาข้างไหนที่โมต้องการการดูแลที่แข็งแกร่ง?

ยังเป็นพยาบาลชาย!

วันวิวาห์สูดหายใจเข้าลึก ๆ กะพริบตาและถามด้วยความสงสัย "คุณกวินทร์ คุณชอบโมเพื่อนของฉันหรือไม่"

กวินทร์： “！！！”

เสียงฟ้าร้องที่แผ่วเบาราวกับมีอะไรมากระทบที่กะโหลกของเขา

"ฉัน...เธอ...เป็นไปได้ยังไง!"

กวินทร์พูดตะกุกตะกัก “เรา... ฉันเป็นแค่เพื่อนธรรมดาที่ห่วงเท่านั้นเอง และฉันก็เป็นหมอ สัญชาตญาณของหมอทำให้ฉันคิดว่าเมื่อเห็นผู้ป่วย…”

"เฮ้!"

แม้ว่าวันวิวาห์จะถอนหายใจ แต่เธอก็หัวเราะออกมา: “ถ้าหมอคนอื่นพูดแบบนี้ ฉันจะเชื่อครึ่งหนึ่งอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่คุณพูดจากปากของคุณ ความจริงแล้วมันไม่น่าเชื่อถือเลย”

เธอขยิบตาอย่างเย้ยหยัน: “นอกจากนี้ ความกังวลของคุณค่อนข้างนอกขอบเขต เช่นเดียวกับชื่อโมที่ปรากฏในโรงพยาบาล คุณได้รับข่าวทันทีเช่นเดียวกับการค้นหาที่ร้อนแรง ถ้ารู้ก็เข้าใจว่าคุณเป็นห่วง แต่ถ้าไม่รู้คงคิดว่าคุณไม่หวังดี ฉันว่านี่ไม่ใช่ชอบแล้วจะเป็นอะไร?!"

กวินทร์ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์และยืนอยู่ที่นั่นและคิดอย่างจริงจัง