บทที่ 335 ไพ่ที่ดี

หลังจากที่ จอมทัพได้รับข่าว เขาก็สวมหมวก หน้ากาก และแว่นตา และรีบมา

หลังจากเข้าไปในห้อง เขาก็รีบถอดหน้ากากและแว่นตาออก วางอาหารเสริมที่เขานำมาไว้บนหัวเตียงของรฐา และยกยอ “คุณวิวาห์รฐา ขอโทษจริงๆ เพราะเรามีความสัมพันธ์พิเศษก็เลยไม่กล้ามาเยี่ยมคุณ คุณสบายดีไหมครับ!"

"เพี้ย!"

รฐานั่งตัวตรงบนเตียงในโรงพยาบาล และสะบัดมือของเธอตบหน้าเขา

“ไอ้โง่!” เธอโวยวาย

แม้ว่าคำพูดของเธอจะคลุมเครือ แต่ดวงตาของเขาดูมืดมนอย่างน่ากลัว

จอมทัพตกตะลึงจากการถูกตี ดวงตาของเขาฉายแววเคร่งขรึม แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงให้เห็นเลย แต่เขาถ่อมตัวอย่างระมัดระวัง

“ประธานรฐา ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเขาจะกล้าทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้เพื่อผู้หญิงป่าเถื่อน!”

รฐา พ่นลมหายใจ ใบหน้าของเธอเย็นชา!

เธอโบกมือให้เลขาออกไปเฝ้า

เธอและ จอมทัพที่เหลืออยู่ในวอร์ด

“วันวิวาห์เป็นผู้หญิงป่าเถื่อน?!

รฐาหรี่ตาลงอย่างเย็นชา เธอไม่กล้าขยับริมฝีปากมากเกินไปเมื่อพูด น้ำเสียงแข็งทื่อและคลุมเครือ: “จอมทัพ คุณก็รู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์พิเศษระหว่าง ก็ไม่ควรมี ให้พวกเขาแต่งงานกันก่อน!”

จอมทัพดูไร้เดียงสา: "ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ สำหรับเรื่องนี้ พวกเขาแต่งงานกันในเมืองนราวัณ และมันก็เป็นการแต่งงานแบบฉับพลันและไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แต่ตอนนี้หย่าร้างแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ใครจะรู้ว่าทีหลังจะมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น..."

ริมฝีปากของรฐาขยับอยากจะเยาะเย้ย แต่เธอไม่กล้าทำอะไรมากเกินไป: "น้องชายนอกคอกเป็นตัวร้ายจริงๆ หลายปีที่ผ่านมาในเมืองโตตูทั้งหมดไม่เห็นใครเลยที่ไม่กลัวฉัน ไม่เห็นแก่หน้าฉัน อย่างไรก็ตาม เพื่อประโยชน์ของ วันวิวาห์เขาไม่ได้คิดถึงผลที่ตามมาเลย แม้ว่าเขาจะวู้วามเล็กน้อย เขาก็ดูดุร้ายเหมือนกัน แต่…”

เจตนาฆ่าแพร่กระจายในดวงตาของเธอ: "ความดุร้ายของเขาไม่ควรใช้กับฉัน!"

“ใครบอกว่าไม่ใช่”

จอมทัพเห็นด้วย แต่เย้ยหยันในใจ: "ไม่รู้กาลเทศะจริง!"

เขาพูดดูถูก จอมพลและชม รฐาอย่างไร้ร่องรอย

รฐามองไปที่จอมทัพ: "กำจัดเขา ฉันจะช่วยเอาจรัสพิบูรณ์กรุ๊ปให้เธอ"

อา!

การประชดในหัวใจของ จอมทัพนั้นแข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่เขาแสร้งทำเป็นว่าดีใจ: “จริงเหรอ?!

“ฉันไปโกหกคุณตอนไหน”

จอมทัพรู้ดีแก่ใจ เขาไม่เคยหลอก แต่เขาก็ไม่ได้ทำตามที่พูดมาเยอะ

พวกเขาแอบทำงานด้วยกันมาหลายปีแล้ว และถ้าเธอต้องการช่วยเขาจริงๆ เธอก็คงไม่รอจนถึงตอนนี้

เขาเป็นเพียงเบี้ยสำหรับเธอ

ยิ่งกว่านั้น เขาถูกส่งตัวมาหลายปีแล้ว ถ้าเขาต้องการเอาจรัสพิบูรณ์กรุ๊ปคืน เขาสามารถเอาคืนได้ทุกเมื่อ ทำไมเขาต้องให้ผู้หญิงบ้าคนนี้ชี้นิ้วด้วย?

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว คำพูดในปากของเขาก็ประจบสอพลอ: “ไม่แน่นอน ประธานรฐาวางใจเถอะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม รับปากว่าจะทำให้สวยงาม มันก็แค่…”

เขาแสร้งทำเป็นเขินอาย: “จอมพลแตกต่างจากที่เคยเป็นมาก่อนแล้ว ด้วยอำนาจปัจจุบันของเขา มันยากสำหรับผมที่จะเข้าใกล้เขา นับประสาหาโอกาสที่จะลงมือ แต่ประธานรฐาแตกต่างออกไป ด้วยความสามารถของคุณ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีที่ท่านจะกำจัดน้องชายของผมได้ เป็นการดีกว่าที่ประธานรฐาจะลงมือ และผมจะสนับสนุน ซึ่งจะให้ความร่วมมืออย่างสมบูรณ์แบบแน่นอน!”

รฐารู้สึกรำคาญกับคำพูดที่ไร้ประโยชน์นี้มากจนเธอแทบพูดไม่ออก

ระงับความโกรธ เธอถอนหายใจ: "ทัพคุณทิ้งฉันไปแล้วจริงๆ เมื่อไหร่ที่ฉันทำให้คุณไม่น่าเชื่อถือแบบนี้?"

จอมทัพกังวลในทันทีและอธิบายว่า: "ประธานรฐา คุณกำลังพูดถึงอะไร เราร่วมมือกันมาหลายปีแล้ว ผมไม่ไว้ใจคุณแล้วจะไว้ใจใครได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากทำ แต่ความสามารถของผมมีจำกัดจริงๆ คุณรู้ด้วยว่า หลังจากที่ลุงที่สองของผมเสียชีวิต รฐาทั้งหมดตกอยู่ในมือของ จอมพลผมกลัวเขาจริงๆ ... "

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ไร้ความหวังของเขา รฐารู้สึกหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะดุคนที่ไร้ประโยชน์ในใจเงียบๆ!

“พวกที่ทำเรื่องใหญ่ต้องเปิดตากว้าง เนื่องจากพวกเขาไม่มีความกล้าที่จะฆ่า จอมพลโดยตรง พวกเขาสามารถทำอย่างอื่นได้”