บทที่ 336 แก้แค้นแทนแสงใต้

กวินทร์วางกล่องอาหารในมือลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วเปิดออก

กลิ่นหอมของข้าวต้มพุ่งออกมาดึงดูดผู้คนให้กลืนน้ำลายจริงๆ

ขณะจัดข้าวต้มและเครื่องเคียง เขาพูดเย้ยหยัน: “ถูกต้องที่รู้ว่าคุณเป็นไก่อ่อน คุณโตแล้ว และคุณยังอยู่ในโรงพยาบาล มันน่าละอายที่จะพูดออกไป อย่าบอกคนอื่นว่า รู้จักผม เพื่อนหมอ ทำไมอ่อนแอจัง...”

โมโมะ： “……”

ทันใดนั้นมีความต้องการที่จะโยนไอ้นี่ออกไป

เธอกลอกตา: “หุบปาก มิฉะนั้นออกไป! คุณกวินทร์ อย่าคิดว่าคุณจะแก้แค้นฉันได้โดยที่ฉันไม่มีกำลังที่จะต่อสู้กับคุณตอนนี้ เมื่อฉันดีขึ้นฉันจะฆ่าคุณ!"

ทุกคนต่างมีอารมณ์ทะเลาะวิวาทกัน มันดูดีจริงๆ

วันวิวาห์ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก: “เธอควรเก็บพลังงานไว้บ้าง และเดี๋ยวจะต้องตรวจในภายหลังอีก”

โมโมะ คว้าชามจากมือของ กวินทร์: "ฉันไม่เป็นไร ฉันสบายดี ฉันสามารถจัดการส่วนที่เหลือด้วยตัวเองได้ เธอไปกินข้าวและไปทำงานเถอะ"

ขณะที่เธอกำลังจะป้อนเข้าปากของเธอ วันวิวาห์ก็ก้าวไปข้างหน้าและหยิบชามและช้อน

“ไม่ต้องห่วง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “งานของฉันค่อนข้างว่างตอนนี้ และฉันไม่ต้องไปเซ็นเข้าทำงาน นอกจากนี้ ฉันยังมีงานที่สำคัญกว่าที่ต้องทำในตอนนี้”

โมโมะ มองดูเธออย่างสงสัย: "เรื่องอะไร?"

“กินข้าวเธอไปเถอะ ไม่ต้องรีบร้อน เราจะพูดถึงมันเมื่อเธอออกจากโรงพยาบาล” วันวิวาห์ป้อนข้าวต้มหนึ่งช้อนเข้าปากของโมโมะ จากนั้นหันไปมองกวินทร์และพูดว่า “ถึงเวลาต้องรบกวนคุณกวินทร์ เพื่อขอความช่วยเหลือแล้ว”

กวินทร์รู้สึกประหลาดใจ

วันวิวาห์ไม่แยแสชีวิตเขาและพี่พลแต่วันนี้เธอขอความช่วยเหลือจากเขาเป็นครั้งแรกจริงๆ

เขารีบพูดว่า: “พี่สะใภ้ สั่งตรงๆได้เลย ลุยน้ำลุยไฟผมจะไม่ปฏิเสธ!”

วันวิวาห์ ดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำเยินยอในน้ำเสียงของเขา ดังนั้นเธอจึงหันหน้าไปป้อนข้าวต้มโมโมะต่อไป และพูดเบา ๆ ว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉันแค่ต้องการให้คุณซื้อยา... ยาชนิดหนึ่งที่ทำให้คนเสียการควบคุมและยาที่มีความต้องการทางเพศ"

"เสียงอาหารพุ่ง!"

โมโมะ พุ่งอาหารออก แต่โชคดีที่เธอตอบสนองอย่างรวดเร็วและใช้มือปิดปาก ดังนั้นเธอจึงไม่พุ่งโดนวันวิวาห์

“ไอ ไอ...

กวินทร์สำลักน้ำลาย ใบหน้าของเขาแดงก่ำจากการไอ และเขากล่าวว่า "คุณต้องการยานั้นไปทำอะไร"

วันวิวาห์เหลือบมองด้วยสายตาเตือนอย่างเย็นชา

กวินทร์หุบปากทันทีและทำท่าทางโอเค: "ตกลง! อะไรที่ไม่ควรถามก็จะไม่ถาม ผมจะจัดการให้"

พอพูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทันที

โมโมะ คว้ามือของ วันวิวาห์อย่างรวดเร็ว: "เธอกำลังจะทำอะไร?"

วันวิวาห์เลิกคิ้วอย่างเจ้าเล่ห์แล้วยิ้ม: “เมื่อเธอออกจากโรงพยาบาล ฉันจะพาเธอไปหาเรื่อง!”

ดวงตาของโมโมะเป็นประกาย: "หาเรื่องใคร?"

“เธอจะรู้เมื่อถึงเวลา!”

วันวิวาห์จงใจแกล้งเธอ

หลังอาหารเช้าโมโมะมีพลังมากขึ้นและมีความแข็งแกร่งในร่างกายของเธอ

เต็มไปด้วยพลัง สิ่งแรกที่เธอทำคือกระโดดลงจากเตียงในโรงพยาบาลและออกไปเพื่อออกจากโรงพยาบาล

วันวิวาห์รีบรั้งเธอไว้: "เฮ้ เธอต้องหยุด เป็นการดีเสมอที่จะส่งคนป่วยออกไป แต่การเฝ้าสังเกตให้มากขึ้นก็เป็นเรื่องที่ดี นอกจากนี้ คุณกวินทร์ยังจัดการตรวจร่างกายให้เธอใหม่อีกด้วย"

กวินทร์ที่กลับมาพร้อมกับยา พยักหน้าข้างๆ

ผิวซีดเผือดของโมโมะจู่ ๆ ก็ดูแย่และดวงตาของเธอเป็นเหมือนมีด: "คุณกวินทร์ คุณไม่อยากให้ฉันดีใช่ไหม?"

เธอเยาะเย้ยอย่างเหยียดหยาม: “คุณดูถูกใคร มันเป็นแค่ไข้หวัดและเป็นไข้ ถ้าคุณทำเช่นนี้ คนอื่นคิดว่าฉันกำลังจะตาย อย่าทำอย่างนั้น”

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่มีชีวิตชีวาของเธอ วันวิวาห์ก็โล่งใจอย่างสมบูรณ์

ถ้าเธอไม่ต้องการทำ เธอก็หยุดโน้มน้าวเธอ

กวินทร์มองไปที่โมโมะอย่างไม่พูดสักครู่และในที่สุดก็พ่ายแพ้: "ไม่ทำก็แล้วแต่ ฉันประหยัดเงินด้วย"

……

กลางคืน

วาเลนไทน์ เช่าอพาร์ตเมนต์ในเมืองโตตู - วิวิลล่าบลูเบจ

เธอกลับมาจากดื่มเหล้ากับกลุ่มเพื่อนและไปกดรหัสผ่านด้วยความมึนเมา