บทที่ 337 เรียนรู้ที่จะฟันต่อฟัน

"เพี้ย!"

วันวิวาห์ตอบเธอด้วยการตบหน้าเธอด้วยกำลังทั้งหมดของเธอ

เธอกัดฟันและพูดว่า “เธอรู้ไหมว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน เขาเป็นพี่ชายของเธอ! เป็นพี่ชายแท้ๆ พี่ที่มีแม่คนเดียวกัน!”

“แล้ว... แล้วไงล่ะ!”

วันวิวาห์ โกรธจัด และอยากจะรัดคอเธอจนตาย: “แค่ทำให้ฉันโกรธ เธอทำร้ายเขาแบบนี้เหรอ!”

"เพี้ย!"

ตบหน้าด้วยความโกรธอีกครั้ง

วาเลนไทน์ถูกทุบตีจนล้มลงกับพื้น รอยนิ้วมือบวมแดงที่แก้มทั้งสองข้าง สมมาตรจนตลก

วันวิวาห์คว้าปลอกคอของเธอและดึงขึ้นมา แล้วพูดอย่างขมขื่นว่า “ในวันนั้น นอกจากรูปถ่าย เธอทำอะไรกับเขาอีก!

“เคยทำ?” เหงื่อบนใบหน้าของวาเลนไทน์ไหลลงมาเรื่อยๆ: “ฮ่าฮ่าฮ่า...ฉันทำมาหลายอย่างแล้ว เธอ... เธออยากฟังเรื่องไหน”

"ฮ่าฮ่าฮ่า...อืม..." เธอหัวเราะอย่างยั่วยุและฮัมเพลง: "เธออยากรู้ แต่ฉัน... ฉันจะไม่บอกเธอ... อืม... อืม..."

ความรู้สึกแปลกๆ ที่กลิ้งไปมาในร่างกายของเธอก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และสติวาเลนไทน์ก็เริ่มพังทลาย

น้ำตาไหลพราก แต่เธอรู้สึกอึดอัดมากจนเธอคำรามบนพื้นเหมือนงู: "ร้อน...ร้อน...วันวิวาห์ ปล่อยฉันไปเถอะ..."

วันวิวาห์เหวี่ยงเธอออกไปด้วยความรังเกียจ: “ปล่อยเธอไป ฝันไปเถอะ!”

เธอลุกขึ้นเพื่อไป

วาเลนไทน์กลิ้งลงบนพื้นโดยไม่มีภาพดี ขวางทางเธอด้วยร่างกายของตัวเอง และยังคงเอาคอของตัวเองไปถูที่น่องของวันวิวาห์

“ถ้าอย่างนั้น...ช่วยถอดเสื้อผ้าให้ฉันด้วย...”

วันวิวาห์เตะเธอออกไปและเดินกลับไปที่โซฟาเพื่อนั่งข้างหน้าเธอ

วาเลนไทน์คร่ำครวญและกลิ้งไปบนพื้น: "มันอึดอัดมาก... ผู้ชาย... วันวิวาห์ ช่วยฉันหาผู้ชาย... ฉันรู้สึกไม่สบายใจ..."

“อยากได้ผู้ชายเหรอ โอเค บอกมาสิว่าฉันอยากรู้อะไร แล้วฉันจะหาผู้ชายให้”

วาเลนไทน์อึดอัดมากจนร้องไห้สะอึกสะอื้น “พูดสิ...ฉันพูด...แล้ว...วันนั้นฉันให้ยาพี่ชายฉัน...หลังจากกินยาจีนแล้ว เขา... ไม่รู้อะไรแล้ว ร่างกายไม่ตอบสนอง...”

เมื่อคิดถึงร่างกายที่แข็งแรงของ แสงใต้ยาในร่างกายของเธอดูเหมือนจะได้รับพรจากพลังมหาศาล

วาเลนไทน์ สำลักหัวของเธอ: “เขา... ไม่ได้ทำอะไร... วันวิวาห์ เขามี... แค่เธอเท่านั้น! เธอรู้ไหม ฉัน... แค่อิจฉาเธอ!”

เมื่อพูดถึงนี้ ความเกลียดชังได้ปลุกเร้าสติของเธอกลับคืนมาเล็กน้อย

เธอร้องด้วยความเกลียดชัง: "ฉันเป็นน้องสาวของเขา ทำไม...เธอต้องครอบครองหัวใจของเขา ทำไม...อา!!!"

ภายใต้การทรมานของยา วาเลนไทน์ ได้แผดเสียงเหตุการณ์ในวันนั้นและความไม่พอใจทั้งหมดของเธอออกมา

วันวิวาห์ตกใจ

โมโมะ ก็ตกใจเช่นกัน

หลังจากตกใจ ทั้งคู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

วันวิวาห์จับมือโมโมะอย่างสบาย ๆ

โมโมะ ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเธอได้และดวงตาสีแดงของเธอ: "เยี่ยมมากพี่แสงใต้ไม่ได้ถูกเหยียดหยาม ... "

“ใช่” วันวิวาห์ยิ้มอย่างพอใจและพยักหน้าด้วยดวงตาแดง

โมโมะ สงบสติอารมณ์ของเธอลง ลุกขึ้นและเดินไปต่อหน้า วาเลนไทน์จับผมของเธอแล้วมองดูเธออย่างประจบสอพลอ: "วาเลนไทน์ถ้าเธอสัญญาว่าจะเป็นคนซื่อสัตย์ในอนาคตและไม่มีความคิดสกปรก ฉันจะปล่อยเธอไป "