บทที่ 338 จอมพลคุณหุบปาก

วันวิวาห์คิดอยู่ครู่หนึ่ง: “หยุดอยู่ก่อนเถอะ หล่อนจะต้องมาหาฉันแน่ ถ้าฉันรีบร้อน ฉันจะหลงแผนของหล่อน จะทำให้หล่อนภูมิใจและหยิ่งผยองมากขึ้นเท่านั้น”

โมโมะ พยักหน้า: “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าแบกรับมันไว้คนเดียว เธอยังมีพวกเราอยู่”

วันวิวาห์ซาบซึ้ง: "โมขอบคุณนะ"

แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ในใจฉัน

เป็นไปได้ไหมที่รฐารู้เรื่องการคลอดบุตรของเธอจริงๆ? ถ้าอย่างนั้นก็เป็นไปได้สำหรับเธอที่จะรู้ว่าเด็กอยู่ที่ไหน?

……

หลังจากเลิกงานในตอนบ่าย วันวิวาห์กำลังจะไปโรงพยาบาลเพื่อไปพบแม่ของเธอ

ทันทีที่เธอเดินออกจากประตูบริษัท เธอเห็น จอมพลรออยู่ที่ชั้นล่าง

เธอลืมตาและเดินข้ามเขาไป

จอมพลก้าวไปคว้าแขนของเธอ: "ฉันจ้างผู้เชี่ยวชาญจากสาขาจิตเวชศาสตร์ กำลังรออยู่ในเมืองโตตู แต่เขาต้องการอนุมัติจากโรงพยาบาลก่อนที่เขาจะสามารถเข้าไปข้างในรักษาแม่คุณ"

“ไม่” วันวิวาห์ปฏิเสธอย่างเฉยเมย: “ตอนนี้แม่ของฉันสบายดี”

เธอเอามือของ จอมพลออก

แต่ห้านิ้วของชายคนนั้นเหมือนเหล็กเท และไม่ใช่สิ่งที่กำลังของเธอจะสั่นคลอนได้

วันวิวาห์ท้อแท้ เงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้ทำไงมองตรงที่เขาเป็นครั้งแรกในวันนี้

เธอตกตะลึง

ใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลาของชายผู้นี้ดูผอมลงกว่าเมื่อสองสามวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเขาซีดเผือดเล็กน้อย และเขาก็เหนื่อยอย่างสุดจะพรรณนา

หัวใจของ วันวิวาห์กระตุกอย่างรุนแรง

นางรีบละสายตาไปและกล่าวอย่างเฉยเมยว่า "จอมพล จะเป็นประโยชน์อะไรแก่ท่านหากแม่ข้าหายโรค? ท่านไม่กลัวหรือว่านางจะบอกความจริงทั้งหมดในขณะนั้น?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอเยาะเย้ยราวกับว่าเธอเพิ่งรู้สึกตัว: "โอ้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่จู่ๆ ฉันก็ว่าทำไมคุณถึงใจดีอย่างนี้ เป็นไปได้ไหมที่จะหาผู้เชี่ยวชาญและศาสตราจารย์มาเพื่อทำให้แม่ของฉันแย่ลงและแย่ลง ?"

จอมพลโกรธผู้หญิงตัวเล็กคนนี้มากจนปวดท้อง

ใบหน้าของเขาซีดเผือด และเขาไม่สามารถอธิบายได้: "แล้วแต่เธอจะคิดยังไง ฉันติดเธอเอง ก็เลยต้องเอาแต่ใจเธอ!

เขาคว้า วันวิวาห์และเดินไปที่ที่จอดรถ

วันวิวาห์ดิ้นรน: “คุณปล่อยฉัน ฉันไม่สนใจเรื่องการกุศลของคุณ!”

จอมพลถูกกระตุ้นด้วยความโกรธของเธอ และด้วยความรุนแรง เขากดเธอเข้ากับกำแพง

“ปัง!” เสียงดัง แขนเหวี่ยงออกไปแล้วยันเข้ากับผนังที่ไหล่และคอของเธอ

“จอมพลคุณทำบ้าอะไร! ไปให้พ้น!”

วันวิวาห์โกรธและเอื้อมมือไปผลักเขา

ทันทีที่สัมผัสหน้าอกเขา ก็พบว่าใบหน้าของชายคนรู้มีความผิดปกติเล็กน้อย

เธอขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเย็นชา: "คุณกำลังพยายามทำอะไรอยู่ อย่าคิดว่าถ้าคุณแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ฉันจะเพิกเฉยต่อคุณและไม่สนคุณเพราะคุณเป็นบ้า ฝันไปเถอะ!"

เมื่อพูดจบ ก็ตบมืออย่างแรง และผลักเขาออกไปและกำลังจะจากไป

“อืม!” จอมพลตามกำลังของเธอและเดินโซเซไปด้านข้าง ก้าวถอยหลัง พิงกำแพงและหอบหายใจต่ำ

ทันทีที่ วันวิวาห์ก้าวเท้าของเธอออกไป แต่เท้าเหมือนจะถูกตอกกับพื้น

ใบหน้าของเธอเย็นชา เธอหลับตาและสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปมองเขาอย่างดุเดือด: “คุณ...”

เสียงหยุดกะทันหัน

เห็นเหงื่อเย็นบนใบหน้าที่หล่อเหลาของชายคนนั้น และใบหน้าของเขาก็ซีด

เขาเอามือกดที่ท้องแน่น และร่างสูงของเขาอดไม่ได้ที่จะโค้งคำนับเล็กน้อย

สีหน้าของวันวิวาห์เปลี่ยนไป และก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ ไปพยุงเขา: “คุณเป็นอะไรไป?”

การหายใจของ จอมพลหนักและเขาก็หอบเล็กน้อย

เขาหายใจเข้าลึก ๆ และช้าลง จากนั้นบังคับริมฝีปากยิ้ม ห่อ วันวิวาห์ไว้ในอ้อมแขนของเขาและกอดแน่น: "วิวาห์คุณยังคงห่วงใยผมและคุณยังรักผมอยู่ใช่มั้ย?

ร่างกายของ วันวิวาห์แข็งทื่อราวกับว่าเธอไม่สามารถหายใจได้

เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอประคองหน้าอกของเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ก้าวถอยหลังอย่างกะทันหัน ถอนตัวออกจากอกของเขา และหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

จอมพลกรนเบาๆอีกครั้ง และก่อนที่เธอจะเดินจากไป เขาเอื้อมมือออกไปและจับมือเธอไว้