บทที่ 339 คุณคือ เจ้าเด็กพล?

วันวิวาห์อยู่ในสภาวะสับสน ดวงตาของเธอแดงก่ำราวกับว่าเธอกำลังจะร้องไห้เป็นเลือด เธอรีบคว้ากระดาษอย่างรวดเร็ว ทำเป็นกำและใส่เข้าไปในปากของจอมพล

จอมพลมองดูเธอด้วยความรัก คว้าข้อมือชั่วร้ายของเธอ เอากระดาษทิชชูที่ปิดปากออก และพูดอย่างอบอุ่นว่า "เอาล่ะ ฟังคุณนะ ไปโรงพยาบาลและผมไปหาหมอก่อน"

ดวงตาของเขาดูร้อนผ่าว วันวิวาห์สั่นสะท้านไม่ได้ จู่ๆ ก็ดึงมือกลับ รีบสตาร์ทรถอีกครั้ง และรีบขับรถวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

จอมพลมองไปที่เส้นทางการขับขี่ที่คดเคี้ยวของรถโดยไม่ต้องกังวลกับความปลอดภัยของตัวเองเลยและเป็นลมด้วยความเจ็บปวดด้วยความมั่นใจ

วันวิวาห์： “……”

น้ำตาไหลโดยไม่ตั้งใจ

เธอรีบเช็ดมันออก

ควบคุมพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่ง ยกโทรศัพท์ขึ้นด้วยมืออีกข้าง ค้นหาหมายเลขของ กวินทร์และกดโทรออก

“คุณชายกวินทร์ จอมพล มีอาการกระเพาะและลำไส้อักเสบและเป็นสลบจากความเจ็บปวด พวกเรา... เรากำลังเดินทางไปโรงพยาบาลของจรัสพิบูรณ์กรุ๊ป...”

เมื่อ วันวิวาห์และ จอมพลมาถึงโรงพยาบาล กวินทร์และหมอได้ผลักเตียงฉุกเฉินและรออยู่ที่ประตูฉุกเฉินแล้ว

กวินทร์และพยาบาลทางการแพทย์รีบขึ้น ช่วยเขาออกจากรถ และพาเขาไปที่เตียงโรงพยาบาลเคลื่อนที่ สูบออกซิเจนและเติมน้ำให้..

เมื่อ กวินทร์และหมอกำลังคุยกันเรื่องการส่งเขาไปตรวจเพิ่มเติม จอมพลก็ตื่นขึ้น

หลังจากสูญเสียยาไป เขาก็ผ่อนคลายอย่างมากในทันที และปฏิเสธโดยตรงว่า “อย่าแสดงทักษะทางการแพทย์ของพวกคุณต่อหน้าผม ผมจะไม่รู้จักร่างกายของผมได้ไง หลังจากเติมน้ำขวดนี้ไปแล้ว ให้กลับไปกินยาและบำรุงก็ได้ ไม่เป็นไร”

วันวิวาห์ยืนอยู่ข้างๆและมองเขาอย่างเงียบ ๆ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งขึ้นในอกของเธอ

เธอขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา เธอขมวดคิ้วและเหลือบมอง กวินทร์

เมื่อกวินทร์ได้รับสัญญาณ เขาก็รีบพูดขึ้นว่า “พี่พล เพราะพี่เป็นหมอ พี่หลีกเลี่ยงหมอไม่ได้”

จอมพลขอให้ กวินทร์นำยามาโยนเข้าไปในปากของเขา และลุกขึ้นจากเตียงหลังจากดึงเข็มออกมา: "วิวาห์และผมจะไปโรงพยาบาลทหารก่อนและให้เธอให้อนุญาตก่อน ... "

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ประตูฉุกเฉินก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเร่งรีบ

วีระหลั่งเหงื่อออกมาอย่างล้นหลาม: "เจ้านายตื่นแล้วหรือ เกิดอะไรขึ้น ทำไมคราวนี้ถึงจริงจังจัง"

กวินทร์ยักไหล่: "ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาปฏิเสธที่จะทำการตรวจเพิ่มเติม"

วีระดูกังวล: “ไปตรวจกันเถอะ ไม่ต้องกังวล คุณเคยเป็นโรคกระเพาะมาก่อน แต่คุณถูกยับยั้งไว้มาก ความถี่ของการโจมตีเหล่านี้เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันมากเมื่อเร็ว ๆ นี้และคุณกินเพียงเล็กน้อยในแต่ละครั้ง ยาตอนนี้ดูเหมือนว่ายานี้จะไม่มีประโยชน์เลย..."

วันวิวาห์ยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเธอได้ยินเรื่องนี้

เธอคำรามด้วยความโกรธและตาแดง “จอมพล คุณอยากตายจริงหรือ ถ้าคุณอยากตาย โปรดทุ่มเทให้มากกว่านี้ อย่าแสร้งทำเป็นว่าแข็งแกร่งและไม่เหมาะสมต่อหน้าพวกเรา”

คำพูดนี้ไม่เกรงใจจริงๆ

วีระไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

กวินทร์ก็ก้าวถอยหลังอย่างเงียบ ๆ

วันวิวาห์ โกรธมากจนหน้าอกของเธอยกขึ้นอย่างรุนแรง และเธอก็สั่งกวินทร์โดยตรงว่า “จัดการตรวจให้เขา!”

เธอหันกลับมามอง จอมพล: "ถ้าคุณไม่ทำการตรวจสอบ ก็อย่าปล่อยให้อาจารย์ของคุณไปหาแม่ของฉัน!"

วีระ： “……”

กวินทร์： “……”

ทั้งสองไม่กล้าที่จะหายใจ และถอยกลับไปอย่างเงียบ ๆ อีกครั้งด้วยความเข้าใจโดยปริยาย

แน่นอนว่าในภูเขาลูกเดียวไม่มีที่ว่างสำหรับเสือสองตัวและมีเพียงเสือตัวเมียเท่านั้นที่จะทำให้เสือโคร่งตกใจ!

จอมพลและ วันวิวาห์จ้องมองกันและกันนานกว่าสิบวินาที แต่ในที่สุดพวกเขาก็พ่ายแพ้: "ผมจะทำ"

เขาจ้องไปที่ กวินทร์อย่างจริงจัง: "ยังไม่ไปเตรียมตัวอีก!"

หลังจากตะโกน เขาก็รู้สึกท้อแท้เล็กน้อย: "ส่องกระเพาะและทำ CT วิวาห์อยากให้ทำอะไรก็ทำ"

วีระ： “……”

บอส ความกล้าของคุณล่ะ?!

กวินทร์： “……”

ถูกเมียคุมอย่างเข้มงวด มองไม่ได้จริงๆเลย!

แต่!

กวินทร์หันหัวของเขาและยกนิ้วให้ วันวิวาห์อย่างเงียบ ๆ

ดังนั้น สิ่งหนึ่งควบคุมอีกสิ่งหนึ่ง พี่สะใภ้เป็นผู้ควบคุมพี่พล

วันวิวาห์ได้รับคำชมจากกวินทร์ เหลือบมองเขาอย่างว่างเปล่า และหันหลังเดินจากไป

จอมพลรีบลุกขึ้นและคว้าคนคนนั้น: "คุณมากับผม"

วันวิวาห์มองกลับมาอย่างไม่อดทน: “คุณคือเจ้าเด็กพล?”