ตอนที่ 34
บทที่ 34 แมลงวันหากองอุจจาระกิน
October 22, 2026
“กินข้าวไปเรื่อยได้ แต่พูดจาซี้ซั้วไม่ได้ วันวิวาห์ เธอมีหลักฐานไหม?” วาเลนไทน์ปฏิเสธ
มุนินช่วยพูดอีกแรง“เลนไทน์ ใครบางคน แม้แต่หน้ายังไม่เอาเลย แล้วจะมีหลักฐานได้ยังไง？เพราะอยากแย่งสิทธิ์การสืบทอดจากคุณ มีเล่ห์กลอะไรบ้างที่ใช้ไม่เป็น？”
โมโมะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เข้าไปผลักมุนิน“คนกระจอกอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาพูดแถวนี้？”
มุนินโดนผลักจนกระเถิบถอยหลัง พลางเบิ่งตาอย่างเกรี้ยวกราด“โมโมะ อย่าจองหองให้มากนัก ถ้าไม่เห็นแก่หน้าพี่ชายแก ฉันก็ไม่ทนแกหรอก”
“คิก ๆ”
โมโมะเหยียบยิ้มเย้ยหยัน“งั้นฉันต้องขอบคุณเธอสินะ วิวาห์ ตอนนี้ตาเธอสว่างแล้วสินะ ฉันบอกเธอตั้งนานแล้วว่าคนนี้มุ่งหวังแต่ผลประโยชน์ แต่เธอก็ไม่เชื่อ ให้มันหลอกทุกครั้ง มีโปรดักส์ใหม่เมื่อไหร่ก็ให้มันได้ออกข่าวเป็นคนแรก เนรคุณจริง ๆ”
เธอพูดเยาะเย้ยต่อ“แฟนคลับห้าล้านคนของมัน ซึ่งสี่ล้านคนมาจากการช่วยเหลือของเธอ แต่ผลสุดท้ายล่ะ？มันตีสนิทเธอก็เพราะชอบญาติผู้พี่ของฉัน และพี่ฉันดันชอบแต่เธอ ดังนั้นมันจะแสดงละครเป็นผู้หญิงแสนดี มีน้ำใจ แต่เมื่อพี่ชายฉันไปต่างประเทศ มันก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหน้าหลังเลยนี่？คนที่เอาแต่ขอควาช่วยเหลือจากเธอ กอบโกยผลประโยชน์จากเธอ ตอนเธอถูกไล่ออกจากตระกูลโสธรณาลัย มันไม่ตอบแทนพระคุณก็แล้วไป แต่ยังมีเหยียบซ้ำอีก เหมือนแมลงวันได้กลิ่นขี้แล้วก็เปลี่ยนทิศไป ฮ่า ๆ ……น่าขยะแขยงจัง”
มุนินโมโหจนเลือดขึ้นหน้า“โมโมะ ฉันจะกระชากแกเป็นชิ้นๆ”
เธอง้างมือขึ้นเตรียมบุกเข้าไป
ทว่าถูกวาเลนไทน์ดึงมือไว้ เมื่อขัดขวางได้แล้วพลันพูดอย่างดูแคลน“ทำไมต้องปะทะคารมกับหมาเร่ร่อนด้วย”
“โม ไปกันเถอะ” วันวิวาห์พูดอย่างเฉื่อยชา“เธอก็พูดแล้วนี่ว่าเป็นแมลงวันที่ออกหาขี้กิน หากพวกเราอยู่กับแมลงวันนาน ๆ ระวังจะเสียสุขภาพจิตนะ”
“ใช่”
โมโมะไม่ได้โกรธอีกแล้ว
ทั้งสองยกเท้าเตรียมจะจากไป
“วิวาห์?”
เสียงเซอร์ไพรส์ดังขึ้น
ภาชิระเดินออกจากโรงแรม
วาเลนไทน์ที่ถูกมองข้ามกำหมัดแน่น
ดวงตาของเธอเริ่มแดง เข้าไปควงแขนภาชิระอย่างน้อยใจ โดยยืนขวางระหว่างเขากับวันวิวาห์“ชิระทำไมคุณถึงพึ่งมาคะ”
คนเลวอย่างมุนินรีบฟ้องก่อน “คุณชายภาชิระ คุณรู้ไหมค่ะ เมื่อกี้พวกวันวิวาห์เกินไปมากเลยค่ะ บอกว่าพวกเรามาร้านอาหารนี้คือแมลงวันบินรอบกองอุจจาระ พวกเธอไม่พอใจพวกเราก็แล้วไป แต่ทำไมต้องพูดถึงร้านอาหารของตระกูลเหรัญเมธีในทางเสียหายด้วยก็ไม่รู้ค่ะ คงอยากให้คนอื่นคลื่นไส้”
สีหน้าภาชิระแย่ในบัดดล“วิวาห์คุณมีอคติกับผม ก็หาเรื่องกับผมสิ ทำไมต้องพาลใส่ร้านอาหารครอบครัวของผมด้วย？ดูสภาพคุณตอนนี้สิ เหมือนผู้หญิงปากร้ายที่เที่ยวอาละวาดไม่มีผิด ทำไมคุณถึงกลายเป็นคนแบบนี้？”
คิ้วงามของวันวิวาห์ขมวดขึ้น
เธอสะเพร่าเอง ลืมสนิทเลยว่าที่นี่มีร้านอาหารของตระกูลเหรัญเมธี
โมโมะก็พึ่งนึกขึ้นได้
เธอมองวันวิวาห์อย่างรู้สึกผิด“วิวาห์ ขอโทษนะ ต้องโทษที่ฉัน……”
“ไม่เป็นไร”วันวิวาห์แทรกบทโมโมะ“หมากัดเธอหนึ่งครั้ง เธอจะกัดคืนเหรอ？”
เธอจ้องเขม็งสามคนตรงหน้า“ใช้อุจจาระมาบรรยายที่นี่ถือว่ายกยอเกินไป เมื่อเห็นพวกเขาแล้ว ฉันว่าที่นี่ยังสู้กองอุจจาระไม่ได้เลย ถ้าอยู่ต่อไปฉันต้องหายใจไม่ออกแน่”
เธอจูงมือโมโมะเตรียมออกไป
“วันวิวาห์”
ภาชิระเดือดดาล บรรยากาศตึงเครียดทันที
“ยินดีต้อนรับค่ะ” ตรงประตูหมุนส่งเสียงต้อนรับแขกมา
ร่างสง่าผ่าเผยปรากฏสู่สายตาทุกคน
“ขอโทษครับ ผมมาสายแล้ว สุขสันต์วันเกิดครับ” ผู้มาเยือนเดินเข้าไปหาวันวิวาห์ พร้อมกับยื่นเค้กสวย ๆ ให้
“ขอบคุณค่ะ” วันวิวาห์รับมา
เธอรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่ากวินทร์จะมา แถมยังเอาเค้กมาด้วย
“คุณชายกวินทร์？”ภาชิระชะงักงัน
วันวิวาห์สนิทกับคุณชายกวินทร์ตั้งแต่เมื่อไหร่？！
วาเลนไทน์ขบฟันแน่น
คุณชายกวินทร์ถึงกลับลดตัวลงมาฉลองวันเกิดให้อีนังสารเลววันวิวาห์？！