บทที่ 341 แก่เฒ่าไปด้วยกันในคุก

วันวิวาห์โมโหจนหน้าอกเข้าออกอย่างรุนแรง

เมื่อกี้เธอตกใจมากแค่ไหน ตอนนี้ก็โมโหมากเท่านั้น

เก็บโทรศัพท์ไป เธอพูดประชดประชัน “ฉันว่าหมอต้มตุ๋นจริงๆคือนายนั่นแหละ จอมพลเป็นพี่น้องของนาย เขาก็เป็นหมอ คนเก่งๆอย่างพวกนายร่วมมือกัน แค่โรคกระเพาะกัดกร่อนยังรักษาไม่หายก็เปลี่ยนอาชีพไปเถอะ”

พูดแทงใจเสร็จ หันตัวออกจากห้องผู้ป่วยด้วยความโมโห

ตายแล้ว!

กวินทร์ถอนหายใจทีหนึ่ง รีบวิ่งตามไปรั้งคนไว้

“พี่สะใภ้ พี่จะไปไหน? อย่าไปเลย ถ้าพี่พลตื่นมาไม่เห็นพี่ต้องด่าผมตายเลย ขอโทษครับ เมื่อกี้เป็นความผิดผมเอง ก็ผมเห็นว่าจริงๆแล้วพี่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างแคร์กันแล้วต่างฝ่ายต่างทำร้ายกันผมเลยใจร้อน พี่ต้องช่วยผมนะ……”

วันวิวาห์ไม่สนใจ “นายภาวนาให้ตัวเองรอดดีกว่า”

เดินไปสองก้าว เธอหยุดและถามกะทันหัน “ศาสตราจารย์เอลจะมาถึงเมื่อไหร่?”

กวินทร์ตกตะลึงครู่หนึ่ง “ถึงตั้งแต่ตอนเย็นแล้วนะ พี่พลไปรับที่สนามบินด้วยตัวเองเลย”

เธอเงียบไปสองวินาที “สถานการณ์ของแม่ฉันย้ายไปๆมาๆไม่ไหว พวกเขาอยากไป ก็ให้เข้าไปปรึกษาที่โรงพยาบาลเขตทหารพรุ่งนี้โดยตรงเลย”

ทิ้งคำพูดไว้ ไม่หยุดรออีก เดินก้าวใหญ่จากไปทันที

กวินทร์ไม่รู้สึกตัวอยู่สองวินาทีถึงรู้ตัวนี่หมายความว่าวันวิวาห์ตอบตกลงแล้ว

วันวิวาห์ยอมรับเอล งั้นก็แสดงว่าเธอเริ่มยอมรับพี่พลใหม่แล้วเหรอ?!

คิดแบบนี้ เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว “ได้ ได้ ได้ พรุ่งนี้พวกเราจะไปที่นั่นตั้งแต่เช้าเลย ผมกับพี่พลจะส่งคนไปด้วยตัวเอง! พี่สะใภ้ ตอนนี้ดึกมากแล้ว พี่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวกลับบ้านไม่ปลอดภัย ผมให้คนไปส่งพี่นะ”

“ไม่ต้อง”

“ต้องไป ต้องไป ต้องไปส่งแน่นอน ถ้าพี่พลรู้ว่าผมปล่อยให้พี่กลับไปคนเดียว ต้องลอกผิวผมออกแน่นอน……”

กวินทร์ไม่สนใจการปฏิเสธของวันวิวาห์ บังคับให้คนส่งเธอกลับไป และยังสั่งให้ส่งเธอให้ถึงหน้าประตูอย่างปลอดภัยด้วย

วันวิวาห์เถียงไม่ไหว จึงปล่อยตามเขาไป

ตอนที่จอมพลตื่นขึ้นมา ในห้องผู้ป่วยก็ว่างเปล่า

วีระทำงานไปด้วยเฝ้าคนไปด้วยอย่างมีความรับผิดชอบ

จอมพลลุกขึ้นมานั่งจากเตียงผู้ป่วย “วิวาห์?”

สายตามองหารอบๆห้องผู้ป่วย ไม่เห็นคน เอาผ้าห่มออกด้วยใบหน้าเย็นชาจะลุกจากเตียง

วีระรีบหยุดเอาไว้ ปลอบใจว่า “กลับไปเจรจาที่โรงพยาบาลเขตทหารกับทางโรงพยาบาลแล้ว เธอตกลงให้ศาสตราจารย์เอลพาทีมไปตรวจสุขภาพให้คุณวิมาดาพรุ่งนี้”

จอมพลพยักหน้า นอนลงไปอีกครั้ง

ไม่ถึงหนึ่งวินาที เขาก็ลุกขึ้นนั่งอีก ทนความไม่สบายของกระเพาะพูดพึมพำ “ไอ้คนเนรคุณ ไม่สนใจความเป็นความตายของฉันจริงๆเลยนะ……”

วีระได้ยินอย่างชัดเจน แต่เขาต้องแกล้งทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย และยังต้องปลอบใจเจ้านายตัวเองด้วย

“เธออยู่เฝ้าคุณที่นี่นานมาก จนกระทั่งผลตรวจออกมา และได้คุยกับคุณหมอกับอาการของคุณอย่างละเอียด ยืนยันการใช้ยาแล้ว รู้ว่าไม่มีอะไรร้ายแรง เธอถึงจะกลับไป……”

จอมพลก็เหมือนกับเด็กที่ได้ลูกอม อารมณ์ดีขึ้นในวินาทีเดียว และมุมริมฝีปากก็อดไม่ได้ที่จะโค้งแล้วโค้งอีก

…….

วันต่อมา

แสงใต้พากลุ่มคนเอลและจอมพลมาถึงโรงพยาบาลเขตทหารตรวจสุขภาพให้วิมาดา

เอลเป็นลุงแก่ที่อายุเกินห้าสิบปี ผิวขาว ผมเหลือง ตาสีฟ้า อ้วนๆ หุ่นไม่เหมือนเป็นแพทย์ชั้นยอดเลย

วันวิวาห์ ปลอบวิมาดาก่อนล่วงหน้า แล้วค่อยส่งเธอไปที่ห้องปรึกษาด้วยตนเอง