บทที่ 342 นอกจากฉันตาย

จอมพลจับมือเธอก่อนที่วันวิวาห์จะโกรธ ข้อนิ้วที่แบ่งชัดบีบเข้าไปในซอกมือ “ทุกอย่างมีฉัน อย่ากลัวเลย คดีของนาบกับผู้หญิงสามคนนั้นของตระกูลภูวศักดิ์ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันจะให้คนจัดการเอง เธออยากดูสนุกๆก็ไป ไม่อยากดูก็ไม่ต้องไป ฉันจะไม่ให้พวกเธอมีโอกาสทำร้ายเธออีก คุกนี้ พวกเขาติดแน่นอน แต่……”

เขายังพูดไม่จบ โทรศัพท์ของวันวิวาห์ก็ดังขึ้น

วันวิวาห์ดึงมือออกจากฝ่ามือของเขาด้วยท่าทีซับซ้อน แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

จอมพลเหล่มองด้วยความสูง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ยิ้มเย็นชา “พูดถึงก็มีโทรศัพท์โทรมาเลย หึ!”

วันวิวาห์สีหน้าไม่ดี “จอมพล นายแอบดูข้อมูลส่วนตัวของฉัน!”

“ทำไม กลัวฉันรู้ว่านัดกับสามีเก่าเหรอ?

วันวิวาห์โกรธ ยิ้มเย็นชา “ใครกันแน่ที่เป็นสามีเก่า นายรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ?”

จอมพลก็ถูกยั่วโมโหขึ้นมา ก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน แล้วจับมือของวันวิวาห์ที่ถือโทรศัพท์ไว้อย่างแรง “คนไร้ประโยชน์ที่ไร้มนุษยธรรมก็กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นสามีเธอ?

“นาย!” วันวิวาห์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“รับ!” จอมพลเอาโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าเธอ “ถ้าเขานัดเจอกับเธอ ปฏิเสธอย่างแน่วแน่! ระหว่างพวกเธอนอกจากเรื่องหย่าร้างนอกนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดคุยอะไรอีก!”

วันวิวาห์โกรธจนจะตาย

โทรศัพท์ยังคงดังอยู่

เธอพยายามดึงมือออกมา

จอมพลกลับจับไว้แน่นไม่ปล่อย

ทั้งสองมองหน้ากัน

สุดท้ายก็รับสายจนได้ แต่เป็นจอมพลที่เลื่อนปุ่มรับสาย

เขาไม่เพียงแค่รับสายแทนเธอ และยังกดเปิดลำโพงด้วย

เสียงอันอบอุ่นของเทพบุตรดังออกมาจากโทรศัพท์ทันที “วิวาห์ คืนนี้เจอกันหน่อยสิ”

วันวิวาห์สีหน้าเย็นชา คิ้วพ่นไฟ จ้องมองจอมพลดุๆ แต่กลับคุยกับคนที่อยู่อีกฝั่งในโทรศัพท์ “มีเรื่องอะไร คุยในโทรศัพท์เลย”

“คุยในโทรศัพท์คงจะคุยไม่รู้เรื่องในเวลาสั้นๆ ฉันคิดดูแล้วข้อเสนอที่เธอพูดในวันนั้น ฉันช่วยเธอสืบข่าวจากรฐาต่อไป แต่ตอนที่ศาลเปิดในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ หวังว่าเธอก็จะทำตามสัญญานะ เห็นแก่ที่ฉันจริงใจต่อเธอ ปล่อยคนในครอบครัวของฉัน……”

ในที่สุดวันวิวาห์ก็จ้องจนเหนื่อยล้า ตาส่องประกาย หันตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์ “ไม่ต้องหรอก เทพบุตร เห็นแก่ที่เราเป็นสามีภรรยาในนาม สิ่งที่ฉันทำได้มากสุดก็คือไม่ลากนายลงน้ำ”

เทพบุตรที่อยู่อีกฝั่งในโทรศัพท์หัวเราะ “วิวาห์ เธอพูดอะไรเนี่ย ฉันไม่ใช่คนทำร้ายเธอสักหน่อย เธอจะลากฉันลงน้ำยังไง ฉัน……”

“นายเข้าใจผิดแล้ว” วันวิวาห์ขัดจังหวะเขาและพูดว่า “เทพบุตร ฉันคิดอย่างรอบคอบแล้ว ถ้าฉันปล่อยคนในครอบครัวนาย รฐาฉลาดขนาดนั้น ต้องเดาออกแน่ว่าพวกเรามีข้อตกลงกัน ด้วยนิสัยดุร้ายของเธอ ก็จะไม่ปล่อยนายไปแน่นอน ดังนั้นเรื่องนี้มันไม่ได้”

อีกฝั่งของโทรศัพท์เงียบเชียบลงอย่างกะทันหันราวกับตายไป

วันวิวาห์ก็ไม่อยากเสียแรงไปเดาว่าเขาคิดอะไรอยู่บ้าง พูดต่อว่า “นายเซ็นใบหย่าเสร็จแล้วก็ให้คนเอามาให้ฉันหรือส่งมาก็ได้ ถ้านายยืนยันที่จะไม่หย่าร้าง งั้นฉันก็คงต้องเข้าสู่กระบวนฟ้องร้องแล้ว”

“วิวาห์……”

เทพบุตรยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่วันวิวาห์ไม่ได้ให้โอกาสเขาอีก ตัดวางสายไปเลย

อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์

เทพบุตรฟังเสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ โมโหจนปาโทรศัพท์ทิ้งดัง “ปัง”

“นางตัวแสบ! เธอคิดว่าตัวเองเหมือนกับเป็นขนมหวานจริงๆ! ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อรั้งเธอไว้ จะปล่อยมือแบบนี้ได้ยังไง!”