บทที่ 343 ฆ่าคนทางจิตใจ

เพ็ดรู้สึกตื่นเต้นมาก “เอลเป็นผู้นำด้านประสาทวิทยา ทุกเคสที่เขารักษาหายขาด ได้สืบทอดเผยแพร่ในด้านประสาทวิทยาในประเทศต่างๆ ยาตัวใหม่ที่เขาพูดถึงในวันนี้ ฉันก็เคยเห็นในนิตยสารด้านแพทย์ระดับประเทศ ถึงแม้จะยังอยู่ในขั้นการทดลองอยู่ แต่ก็มีการประเมินที่ชัดเจนในระดับประเทศ ข้อดีมากกว่าข้อเสีย!”

พูดไปตอนนี้ เขาถอนหายใจ “ถึงแม้ว่ายาแบบนี้ยังไม่ได้เปิดตัว แต่โรงพยาบาลทั่วโลกก็เริ่มต่อคิวเพื่อขอรับยาแล้ว โรงพยาบาลของเราก็เคยยื่นขอหลายครั้งแล้ว แต่พวกเราไม่ได้คิวมาเลย”

เพ็ดแนะนำอย่างจริงใจ “ถ้าคุณวิมาดาสามารถรับการรักษาจากศาสตราจารย์เอลหายดีได้แน่นอน อาการของเธอไม่ได้แย่ที่สุด สำหรับผลข้างเคียงพวกนั้น ทีมผู้เชี่ยวชาญในโรงพยาบาลของเราได้วิจัยอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ไม่ใช่ปัญหาเลย ยาหลายตัวก็มีผลข้างเคียงในระดับนี้ ถ้าจะพูดกันตรงๆ นี่เป็นสถานการณ์ปกติในการใช้ยา”

คำพูดเหล่านี้แทบจะช่วยให้วันวิวาห์เชื่อมั่นในการตัดสินใจ

“ขอบคุณค่ะ คุณหมอเพ็ด”

วันวิวาห์ขอบคุณเสร็จ ก็กลับไปอยู่เป็นเพื่อนเธอในห้องผู้ป่วยของวิมาดาเลย

คนที่มีปัญหาทางจิตจะมีความอ่อนไหวต่อสิ่งแวดล้อมใหม่และใบหน้าใหม่มาก

ถึงแม้วันนี้วันวิวาห์จะบอกวิมาดาล่วงหน้าแล้ว แต่เธอก็ยังคงเกรงกลัวตื่นตระหนก

จนกว่าวันวิวาห์จะปรากฏตัวในห้องผู้ป่วย เธอถึงผ่อนคลายเล็กน้อย

“วิวาห์……”

วิมาดาเรียกอย่างเชื่องช้า

วันวิวาห์เดินไปหาคุณแม่ นั่งยองๆข้างรถเข็น และเอาหน้าแปะบนตักของเธอ “แม่ เมื่อกี้ทำให้แม่ตกใจไหม?”

วิมาดาพยักหน้าช้าๆ แล้วก็ส่ายหัว “วิวาห์อยู่……ไม่กลัว”

ดวงตาวันวิวาห์แดงขึ้นมาทันที “แม่ ขอโทษนะ ที่ทำให้แม่ตกใจ แต่ว่า……”

เธอเงยหัวขึ้น และจับมือที่ผอมบางของวิมาดา แน่นๆ “แม่ ร่างกายของแม่มีปัญหานิดหน่อย จำเป็นต้องให้คุณหมอรักษา คุณหมอที่ตาสีฟ้าวันนี้ชื่อเอล เป็นผู้เชี่ยวชาญที่เก่งมาก ถ้าเขาช่วยรักษาให้แม่ แม่ต้องได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆแน่นอน”

วันวิวาห์จ้องมองวิมาดาอย่างประหม่า “แม่ แม่อยากหายเร็วๆไหม? แล้วกลับบ้านกับหนู”

เธอเริ่มวาดเขียนชีวิตที่ดีหลังออกจากโรงพยาบาลให้วิมาดา “ต่อไปเราสองแม่ลูกใช้ชีวิตด้วยกัน ทำอาหารกินด้วยกันทุกวัน ดูหนัง ช้อปปิ้ง และเจอคนหล่อเรายังสามารถคุยเม้ามอยกันได้ ถ้าต่อไปหนูมีลูกของตัวเองแม่ก็ช่วยหนูดูแลลูกได้ เด็กตัวน้อยๆนุ่มๆ ร้องไห้จะให้ยายอุ้ม จะให้ยายพาไปเล่น ไปเที่ยวสวนสาธารณะ……”

ในดวงตาของวิมาดายังคงว่างเปล่า มุมริมฝีปากกลับโค้งขึ้นเบาๆอย่างอ่อนโยน

เธอพยักหน้าแรงๆ “อยาก! แม่สามารถ……ดูแลหลานชายตัวน้อยได้แน่นอน……”

วันวิวาห์ร้องไห้น้ำตาแตกในทันที

ตอนที่เดินออกจากห้องผู้ป่วยของคุณแม่ เธอได้ตัดสินใจในใจแล้ว

แสงใต้พิงกำแพงที่ด้านนอกประตูห้องผู้ป่วย ยืนตัวตรง

ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาหันหัวมอง “ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว ฉันมาจัดการคนในทางต่างประเทศ จะปกป้องคุณป้าให้ดีแน่นอน รับรองว่าจะไม่ให้เธอถูกสิ่งอื่นกระตุ้นนอกเหนือการรักษา”

ดวงตาของวันวิวาห์แดงก่ำ “พี่ ขอบคุณนะ ถึงแม้ฉันจะตัดสินใจไปแล้ว แต่ฉันยังมีความสงสัยอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้แน่ใจจริงๆ”

“เธอเป็นห่วงอาหญิงเหรอ!”

วันวิวาห์พยักหน้า ขมวดคิ้วพูด “ทำไมเธอถึงไว้ใจปล่อยให้แม่ฉันกลับมาอยู่ข้างๆฉัน? แค่กลัวว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงคือให้ฉันรักษาแม่ฉันให้หาย แล้วหลังจากรักษาหายล่ะ?!”

เธอมองถามแสงใต้แล้วถาม

แสงใต้เม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร

วันวิวาห์พูดต่อ “คงอยากให้ฉันได้รู้ความจริงบางอย่างในอดีตจากแม่ฉัน และความจริงนั้น ต้องเป็นประโยชน์ต่อเธอแน่นอน เธอน่าจะต้องการยืมมือฉันหรือคนรอบข้างที่ห่วงใยฉัน ไปจัดการคนหรือกองกำลังที่เธอไม่สามารถแตะต้องได้……”

แสงใต้คิดตามที่วันวิวาห์พูดไปสักครู่ กลับหาเหตุผลที่จะโต้แย้งไม่ได้เลย

“อาหญิงรู้มากเกินไปจริงๆ และฉลาดมาก ไม่เคยทำอะไรไร้ประโยชน์”

วันวิวาห์หลับตา ยิ้มฝืนๆ “ไม่เป็นไร ไม่ว่าเธออยากจะทำอะไร สิ่งแรกเลยคือต้องรับรองว่าแม่ฉันปลอดภัยสุขภาพแข็งแรงจากนั้นถึงจะเป็นฉันจะตกไปในแผนการหรือไม่ อยากไม่อยากตกลงไป”