บทที่ 346 รฐาเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังหรือไม่?

วันวิวาห์หันไปยิ้มให้หล่อนอย่างจืดๆเพื่อเป็นการยืนยัน

อีกฝ่ายคือรฐา หล่อนกล้าทำถึงขนาดนี้ แผนคงจะไม่หยุดแค่ขั้นตอนนี้แน่

หล่อนคิดว่า หล่อนมีแผนที่สอง

แต่หล่อนคงไม่คิดว่า หล่อนก็มีแผนที่สองเหมือนกัน

ในเมื่ออยากสู้ก็สู้ให้รู้แพ้รู้ชนะกันไปเลยดีกว่า

วันวิวาห์ไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกมา แต่สายตาของหล่อนนั้นบ่งบอกได้อย่างชัดเจน

โมโมะขัดขืนอยู่สักพัก จนในที่สุดก็ต้องยื่นรูปถ่ายให้เธออย่างไม่เต็มใจ

ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้วันวิวาห์มีท่าทีที่เฉยเมย

หล่อนหยิบรูปถ่ายออกมาอย่างใจเย็นและมองดูทีละภาพอย่างนิ่งเงียบ

เมื่อเห็นรูปถ่ายนั้น ความนิ่งที่ซ่อนอยู่ในความสงบแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

ในรูปถ่ายมีเพียงภาพของคนๆหนึ่ง

หญิงสาวที่อ่อนเยาว์และสวยสง่า

หญิงสาวรูปร่างผอมเพรียว ดูเหมือนอ้างว้าง ดวงตากลมโตคู่นั้นแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก

หล่อนกำลังเดินเล่น ต้นไม้ดอกไม้ที่อยู่รอบๆนั้นก็ดูสงบสุข

สิ่งเดียวที่ไม่ตรงกับภาพคือท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยของหล่อน

หล่อนกำลังตั้งครรภ์!

นั่นคือรูปถ่ายใบแรก ผู้หญิงที่อยู่ในภาพตั้งครรภ์ได้ประมาณ 4-5 เดือน ท้องนูนออกมาแต่ไม่ใหญ่มาก

วันวิวาห์พลิกภาพนั้นและดูรูปใบที่สอง

ความสดใสและรูปร่างหน้าตาของหญิงสาวไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือท้องที่มีขนาดใหญ่ของหล่อนดูเหมือนมีหม้อใบใหญ่คลุมอยู่ ซึ่งแตกต่างกับรูปร่างที่เพรียวของหล่อนอย่างสิ้นเชิง

ในภาพที่สาม ท้องของหล่อนใหญ่จนน่ากลัว และก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าจู่ๆ จะหลุดออกมาหรือไม่

บนรูปถ่ายมีเวลาระบุไว้ รูปแรกเป็นรูปที่ท้องได้สามเดือนกว่าแล้ว

รูปที่สองท้องได้หกเดือน

รูปที่สามท้องได้แปดเดือน ก่อนใกล้จะคลอด

……

วันวิวาห์ถึงกับหน้าซีด และมือที่ถือรูปถ่ายนั้นก็สั่นไม่หยุด

ภาพเหล่านั้นที่หล่อนตั้งใจลืมและเพิกเฉยก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำของหล่อน

ช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวหวาดกลัวและวันที่เต็มไปด้วยความสับสนเกี่ยวกับอนาคต…..

คนในรูปคือหล่อน!

พลิกไปอีกรูป

หล่อนนอนอยู่บนเตียงทำคลอด เหงื่อออกมากทำให้ผมของหล่อนยุ่งเหยิงติดตามใบหน้าของหล่อน มีผ้ากั้นบริเวณด้านนอกข้างเตียงทำคลอดผ้าก๊อซเปียกชุ่มไปด้วยเลือด……

รูปถัดมา

เป็นรูปที่หล่อนสลบไป

ทารกน้อยทั้งสองผิวแดงทั่วตัว ใบหน้าของทารกน้อยเต็มไปด้วยผดเล็กๆถูกห่อด้วยผ้าอ้อมนอนอยู่ข้างหล่อน

นั้นเป็นรูปเดียวที่พวกเขาสามคนแม่ลูกถ่ายด้วยกัน

หลังจากนั้นรูปสุดท้าย

ในรูปนั้นไม่มีวันวิวาห์มีเพียงรูปเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง

เขานั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางกองไม้และเล่นอย่างมีความสุข

เด็กคนนั้นดูเหมือนอายุสองสามขวบ ใบหน้าของเขาถูกเบลอคล้ายภาพโมเสก

วันวิวาห์นิ่งและมองไปที่รูปของเด็กชาย ร่างกายของหล่อนเซไปเซมาอย่างควบคุมไม่ได้

"วันวิวาห์!"

แสงใต้และโมโมะรีบเข้าไปพยุง ต่างคนต่างพยุงหล่อนคนละข้าง

หน้าผากของวันวิวาห์มีเหงื่อไหลออกมาเยอะมาก

ความทรงจำที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้นยังวกวนอยู่ในใจของหล่อน

หล่อนมักจะรู้สึกว่ามีบางเรื่องที่เหมือนจะนึกออก แต่พอถึงช่วงเวลาที่สำคัญมันก็หายไป

รูปถ่ายในมือของวันวิวาห์หล่นลงพื้น

หล่อนกุมขมับที่มีอาการปวดอย่างรุนแรงและทุบศีรษะของตัวเอง