บทที่ 349 ในที่สุดแม่ลูกก็ได้พบกัน

วันวิวาห์เงยหน้าขึ้นหัวเราะ ดวงตาค่อยๆสดใส หล่อนดูผ่อนคลายและปล่อยวาง พูดว่า: "ฉันไม่โกรธ ฉันมีความสุขมาก วันนี้เป็นวันที่ควรค่าแก่การฉลอง!"

หล่อนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กดกริ่งเรียกพนักงาน แล้วพูดว่า: “ช่วยเอาไวน์แดงมาให้หน่อย”

“ได้ครับ”

ขณะที่พนักงานกำลังจะเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน” แสงใต้เรียกให้พนักงานหยุด พูดว่า: “ไม่ต้องเอาไวน์มาแล้ว ขอบคุณ”

พนักงานไม่รู้จะทำยังไง

หล่อนควรจะฟังใครดี?!

แสงใต้พูดกับวันวิวาห์ว่า : “ดื่มแอลกอฮอล์จะขึ้นศาลไม่ได้ บ่ายนี้เธอจะไม่ไปขึ้นศาลแล้วเหรอ? อีกอย่างเธอได้รับบาดเจ็บ และกระเพาะของเธอก็ยังไม่หายดี ไม่ต้องไปแตะอาหารเผ็ดและแอลกอฮอล์เลย”

“พี่…”

“ต่อให้อ้อนวอนก็ไม่เกิดผลอะไร” แสงใต้แกล้งทำเป็นพูดอย่างจริงจัง

โมโมะก็ตามน้ำด้วย พูดว่า: “ครั้งก่อนเธอถูกวางยาพิษในเหล้า ฉันตกใจแทบบ้า เชื่อฟังพี่แสงใต้เถอะนะ”

สองเสียงชนะหนึ่งเสียง

วันวิวาห์ยอมแพ้

“ก็ได้” หล่อนยอมแพ้ และโบกมือปฏิเสธพนักงานว่า: “ไม่เอาไวน์แล้ว”

“เฮ้ เดี๋ยวก่อน” โมโมะเรียกพนักงานหยุด หัวเราะแล้วพูดว่า”ใครว่าไม่มีไวน์แล้วจะฉลองไม่ได้ละ ช่วยทำโค้กต้มน้ำขิงให้หน่อยค่ะ ใช้เครื่องดื่มแทนไวน์ ก็ยังฉลองได้อยู่นิ "

แล้วพนักงานก็จากไป

โมโมะดูโพสต์อีกครั้ง ใต้โพสต์ของรูปภาพ มีแต่คอมเม้นด่า

หล่อนหัวเราะอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า: " ฮ่ะ ฮ่ะ, เทพบุตร ไอ้คนชั่ว เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ง่ายดายมาก ชาวเน็ตด่าเขาจนไม่มีที่ยืน ยังมีอีกนะ ชาวเน็ตบางคนคิดว่า เมื่อสองสามวันก่อนที่เขาปล่อยภาพ จุดประสงค์ที่แท้จริงคือ ต้องการลักพาตัวเธอ และใช้คอมเม้นชาวเน็ต บังคับเธอให้ปล่อยครอบครัวของเขาไป”

โมโมะพยักหน้าเห็นด้วยพูดขึ้นว่า: “ชาวเน็ตกลุ่มนี้คือคนเรียกสติให้กับผู้อื่น แถมยังพูดได้ถูกต้องชัดเจนมาก ดูสิ นี่แค่ไม่กี่วันเอง ไอ้เทพบุตรก็โดนตบหน้ากลับ...”

แสงใต้คิดแล้วพูดว่า: "เฉียบคมมาก ไม่เหมือนชาวเน็ตทั่วไป"

เขารู้สึกสงสัยว่า: “รู้จักเทพบุตรได้ดีขนาดนี้ คนคนนี้เป็นใครกันแน่?”

“จะไปสนใจทำไมว่าเขาคือใคร แค่มีประโยชน์ต่อเราก็พอแล้ว” โมโมะพูดอย่างไม่สนใจ

ทันใดนั้นวันวิวาห์ก็พูดขึ้นว่า: “แต่ฉันกลับรู้สึกว่า รูปภาพที่โพสต์เมื่อสองสามวันก่อนนั้นเทพบุตรเป็นคนโพสต์”

หล่อนกลับมาคิดดีๆแล้วพูดว่า: “เทพบุตรไม่ได้โง่ ในเมื่อเก็บความลับเรื่องของน้ำค้างไว้นานขนาดนี้ อีกทั้งยังยืนกรานที่จะไม่หย่า แต่ทำไมถึงรีบร้อนที่จะเปิดเผยตัวล่ะ?

“ที่พูดมาก็มีเหตุผล” ทำให้โมโมะคิดว่า: “ถ้าไม่ใช่เขา จะเป็นไปได้ไหมว่าเป็น…คุณรฐา?

หล่อนมองไปหาวันวิวาห์และมองไปหาแสงใต้

เมื่อพูดแบบนี้ หล่อนก็รู้สึกกังวลใจ

เพราะรฐาเป็นป้าของคนที่หล่อนแอบรัก

วันวิวาห์กับแสงใต้ต่างจ้องมองไปที่โมโมะ

โมโมะหัวเราะแห้งๆแล้วพูดว่า: “ฉันเดาเอาเองนะ ฉันแค่พูดตามความจริง ถ้าไม่ใช่ เทพบุตรคนรอบข้างของพวกเธอคงจะมีแค่หล่อนคนเดียวที่น่าสงสัยที่สุด ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของข้อมูลหรือในแง่ด้านความสามารถ ไม่มีใครน่าสงสัยมากไปกว่าคุณรฐา...”

ในขณะที่ปรึกษากันอยู่นั้น โทรศัพท์ของแสงใต้ก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วพูดว่า: “คุณป้าโทรมา”

ทันใดนั้นทุกอย่างก็เงียบกริบ

แสงใต้มองไปที่วันวิวาห์จากนั้นก็กดรับสาย

ทันทีที่เขารับสาย สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป

หลังจากวางสาย อารมณ์ของแสงใต้ก็ดูเคร่งเครียด แล้วพูดว่า: “ป้าบอกว่าเดี๋ยวหล่อนจะมาที่นี่ และจะพาลูกของเธอมาด้วย หล่อนรู้ว่าพวกเธอต้องไม่เชื่อหล่อนแน่ หล่อนถึงได้พาลูกและเอกสารรับรองบุตรมาด้วย…”

ทันใดนั้นภายในห้องส่วนตัวก็เงียบชนิดที่ว่าใบไม้หล่นยังได้ยิน

แสงใต้มองไปที่วันวิวาห์ด้วยความกังวลใจ พูดขึ้นว่า: “ถ้าหากเธอไม่อยากเจอ ผมก็จะไม่ให้หล่อนมา…”

คำพูดที่ดูอ่อนโยนของแสงใต้ แต่สำหรับวันวิวาห์ราวกับค้อนที่ทุบเข้าไปในใจเธอ

หล่อนตะลึง จนในหัวของหล่อนว่างเปล่า เหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด แต่ก็เหมือนจะไม่เข้าใจอะไรเลย

โมโมะเองก็ตกตะลึง สติหลุดพูดขึ้นว่า: “หล่อนซ่อนลูกไว้เป็นปีๆ แต่จู่ๆจะพามาให้เจอ หล่อนคิดจะทำอะไรกันแน่?! พวกเราอย่าไปหลงกล เผื่อมันจะไม่ใช่แค่นั้นละ!

พูดด้วยเสียงสูง

แสงใต้เม้มปาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร