บทที่ 350 ลักพาตัวเด็ก

แสงใต้เห็นข้อมูลเหล่านี้แล้ว

เรื่องไร้สาระพุดขึ้นมาในความคิดของเขา

เด็กน้อยผอมแห้ง ผิวเหลืองซูบซีดตัวเล็กสองคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ใช่ลูกของวันวิวาห์จริงเหรอ!

แสงใต้ค่อนข้างรับไม่ได้ ความรู้สึกแปลกประหลาดใจยังคงวนเวียนอยู่ในใจ

โมโมะคิ้วขมวดสงสัยพูดว่า “ก็แค่กระดาษขาดๆไม่กี่ใบ ถ้าเธออยากดู ฉันใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็สามารถทำให้เธอได้เป็นโหล ระ…”

แท้จริงแล้วหล่อนจะเรียกรฐา แต่เมื่อหล่อนกวาดสายตาไปที่แสงใต้

ยังไงก็เป็นน้าของคนที่ตัวเองแอบชอบ แม้จะทำผิด แต่ก็ยังนับว่าเป็นผู้อาวุโสอยู่

โมโมะแทบจะกลับคำไม่ทัน พูดขึ้นว่า: “คุณหญิงรฐาคุณก็รู้จักดีชั่วและนับว่าเป็นคนมีหน้ามีตา ฉันประหลาดใจว่า ทำไมคุณถึงทำเรื่องน่าขยะแขยงได้แบบนี้ ต้องการอะไรกันแน่? "

“อยากรู้เหรอ?”

รฐามองหล่อนด้วยความเยาะเย้ย

“คุณป้า” แสงใต้ก้าวไปข้างหน้าและมองดูรฐาอย่างจดจ่อแล้วพูดว่า: “ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอทำอะไรที่ขัดต่อหลักจริยธรรมของมนุษย์ แม้ว่าเธอจะเห็นด้วยก็ตาม!

รฐาเหลือบมองหลานชายคนโตของเธอที่ตรงไปตรงมาและโง่เขลา และพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างอย่างเฉยเมยว่า “แกดูถูกน้าเกินไปแล้ว แกไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไม่ทำให้น้องสาวที่แสนดีของแกลำบากใจหรอก”

เมื่อหันไปทางวันวิวาห์ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ “เรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้น ฉันจะไม่พูดถึงอีกแม้แต่คำเดียว พวกเธออยากรู้ไหม ต่อให้ฉันพูดไปพวกเธอก็คงไม่เชื่อหรอก งั้นรอให้วิมาดาดีขึ้นก่อน ให้หล่อนมาเล่าให้พวกเธอฟังเองจะดีกว่า อย่างไงก็ตามฉันไม่ทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์หรอก ”

วันวิวาห์ไม่ต่อปากต่อคำ อยู่นิ่งๆ

เธอถูกเด็กสองคนกอดขาเธออยู่ จิตใจเธอวุ่นวาย จนไม่สามารถคิดอะไรออก

รฐาขมวดคิ้ว และคลายคิ้วที่ขมวดด้วยความรวดเร็ว

หล่อนหันไปมองแสงใต้พูดว่า: “เตือนน้องสาวคนนี้ของแกหน่อย จะทำอะไรก็ต้องคิดดีๆ โลกนี้ไม่มีกฎที่จะได้ทั้งสองสิ่งมาครอบครอง ถ้าอยากได้ลูกคืนไป ก็ปล่อยตระกูลภูวศักดิ์ไปซะ อีกอย่าง ก็กลับไปคิดวิธีการที่จะหย่าด้วย ”

“คุณป้า!”

แสงใต้ขมวดคิ้วแน่น ความโกรธแฝงอยู่ในดวงตาที่แน่วแน่ของเขา: “คุณป้า ด้วยความสามารถของคุณ มีวิธีช่วยเหลือตระกูลภูวศักดิ์ตั้งมากมาย ทำไมต้องข่มเหงวันวิวาห์! หรือใช้วิธีสกปรกนี้ ตระกูลภูวศักดิ์มีอะไรดีคุณถึงได้ช่วยเขา..."

“ฉันสบายใจ!”

รฐายิ้มเยาะเย้ยและขัดจังหวะคำพูดของแสงใต้

ความร้ายกาจฉายแววในดวงตาของหล่อน: “ฉันแค่อยากให้หล่อนไปขึ้นศาลด้วยตัวเอง และยื่นคำร้องขออุทรช่วยพวกหล่อน…”

คุณจอมพลอยากจะแก้แค้นแทนเธอไม่ใช่หรอ!

หล่อนต้องการที่จะเห็นวันวิวาห์หักหลังเขา เขาคงเหมือนโดนตบหน้า ดูสิว่าเขาจะทำยังไงกับหล่อน!

“วันวิวาห์ ตราบใดที่เธอทำตามที่ฉันบอก ฉันจะบอกเธอทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเด็กสองคนนี้”

วันวิวาห์ไม่มีการตอบโต้ใดๆ

เด็กชายสองคนที่กอดเธอร้องไห้เสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง: "แม่ อย่าทิ้งพวกเราไป"

พวกเขาร้องไห้จนสะอึก

อารมณ์ของวันวิวาห์ค่อยๆสงบลงจากอารมณ์ ช็อก ประหลาดใจ และความยากจะเชื่อ

“ไม่ต้องร้องนะ”

หล่อนนั่งลงและเช็ดน้ำตาจากใบหน้าของเด็กทั้งสองเบา ๆ ด้วยมือของเธอ: "บอกฉันสิ เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันเป็นแม่ของเธอ"

“ผมรู้” ซัน ยกมือผอมๆของเขาขึ้น

ไชน์รีบชี้ไปทางรฐาด้วยความกลัว

เด็กสองคนต่างรีบพูดด้วยความหวาดกลัวพร้อมกันว่า “คุณยายรฐาเคยเอารูปแม่มาให้พวกเราดู”

วันวิวาห์เหลือบมองรฐา และถามด้วยความอ่อนโยนต่ออีกว่า “แล้วใครเล่าจะบอกฉันได้บ้าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาพวกเธอไปอยู่ที่ไหนมา?”

“ประเทศM”

เด็กทั้งสองตอบอย่างพร้อมเพรียง

ซันบอกว่า "คุณยายรฐาพาพวกเรากลับมาเมื่อวาน"

ไชน์พูดเสริมว่า"คุณยายรฐาบอกว่าเธอจะพาพวกเราไปหาแม่ พวกเราก็เลยมา"

แววตาของวันวิวาห์เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และเสียงของเธอก็แหบลง: “พวกเธออายุเท่าไหร่กันแล้ว?”