บทที่ 351 ไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่

ร่างกายของวันวิวาห์สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

เธอขบฟันแน่น ใบหน้าเรียวเล็กแข็งค้าง ไม่พูดอะไร

แสงใต้กำเส้นผมสองเส้นที่มีอยู่ในมือแน่น“เอาไปตรวจดีเอ็นเอก่อน ระบุตัวตนที่แท้จริงของเด็กได้แล้วค่อยมาว่ากัน ”

ทันทีที่พูดจบ โทรศัพท์มือถือของวันวิวาห์ก็ดังขึ้นมา

เธอสูดหายใจเข้าลึก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยอาการที่แข็งทื่อ“ฮัลโหล ทนายภูศิน”

ทนายภูศินที่อยู่ปลายสายพูดอย่างจนใจว่า“เมื่อครู่ทางศาลได้แจ้งมา บอกว่าในช่วงบ่ายของการพิจารณาคดีมีหลักฐานใหม่เพิ่มเข้ามา ขอเลื่อนนัดการไต่สวนออกไปก่อน และจะแจ้งวันนัดไต่สวนให้ทราบอีกทีครับ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

วันวิวาห์ตอบกลับเสียงเรียบไปคำหนึ่ง

วางสายไปแล้ว เธอมองไปที่โมโมะกับแสงใต้และพูดอย่างเรียบเฉยว่า “การพิจารณาคดีถูกเลื่อนออกไปก่อน”

“เป็นอาหญิง”แสงใต้พูดเสียงเข้ม

วันวิวาห์พยักหน้า ใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ไม่โกรธ และไม่ได้แปลกใจ

โมโมะรู้สึกกังวลใจอย่างมาก

วิวาห์นิ่งเกินไป นิ่งเสียจนไม่สามารถจะวางใจได้

เธอกุมมือของวันวิวาห์“วิวาห์ หากเธอโกรธก็ระบายมันออกมา เสียใจก็ร้องไห้ออกมาได้ อย่าเป็นแบบนี้เลย……”

เพราะเธอกลัว

“ไม่ว่าเธอต้องการจะทำอะไร ฉันกับพี่แสงใต้ก็จะคอยสนับสนุนเธออย่างไม่มีเงื่อนไข”

แสงใต้พยักหน้าให้อย่างเห็นด้วย

วันวิวาห์ฝืนยิ้มออกมา “วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ก็แค่จิตใจสงบลงแล้วจริงๆเท่านั้น ”

เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะฟุ้งซ่านและไร้เหตุผลอีกต่อไปแล้ว

มองดูมือของแสงใต้ที่ยังกำเส้นผมนั้นไว้ “เอาไปตรวจก่อนแล้วกัน ”

แสงใต้พาเธอไปที่ศูนย์รับรองของเพื่อนเขาในทันที

ตรวจแบบเร่งด่วน

สามชั่วโมงผ่านไป ผลก็ออกมา

เมื่อสายตาของวันวิวาห์มองเห็นตัวอักษรสีแดงที่ประทับอยู่มีคำว่า“ยืนยันความสัมพันธ์” หัวสมองก็ขาวโพลนขึ้นมาทันที

มือที่ถือผลตรวจอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทา นิ้วมือก็ยิ่งกำมันแน่นมากขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เป็นลูกของเธอ

เป็นลูกที่หายสาบสูญไปเมื่อสี่ปีของเธอ ！

เธอเคยจินตนาการถึงการเจอกันกับเด็กน้อยอยู่นับครั้งไม่ถ้วน จะตื่นเต้น จะเสียใจ หรือจะเจอกันโดยไม่รู้จักกัน

แต่ไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งจะได้มาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้……

น้ำตาที่ข่มกลั้นเอาไว้มาตลอดทั้งวันทันใดนั้นก็หลั่งไหลออกมา จนใบหน้าเปียกปอน

……

คดีเรื่องสร้อยข้อมือวางยาพิษของวันวิวาห์ถูกนำขึ้นไต่สวนในชั้นศาลอีกครั้งเป็นวันที่สอง

คืนนั้นวันวิวาห์แทบไม่ได้นอนเลย แม้จะแต่งหน้าแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถปกปิดความเหนื่อยล้าในดวงตาของเธอได้

โมโมะกังวลใจอย่างมาก“อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันก็จะสนับสนุนเธอ”

แสงใต้ลูบหัวของเธออย่างรักใคร่เอ็นดู“ พี่จะคอยหนุนหลังให้เธอเอง ไม่ต้องกลัว ”

วันวิวาห์ดวงตาแดงก่ำด้วยความซาบซึ้งใจ “พี่ โม ขอบคุณทั้งสองคนนะ ”

แสงใต้กับโมโมะมองดูวันวิวาห์ไปยังที่นั่งของฝ่ายโจทก์

โมโมะรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย“พี่แสงใต้ พี่ว่า วิวาห์จะทำตามคำขอของรฐา ปล่อยแม่สามีและน้องสามีตระกูลภูวศักดิ์ไปไหม？”

“ทำ”

แสงใต้ตอบอย่างไม่ลังเลว่า“ลูกเป็นขีดความอดทนของเธอ ดูจากการใช้ชีวิตด้วยกันของรฐากับเด็กก็พอจะมองออก ว่ารฐาไม่ได้ดีกับเด็กเลย วิวาห์ไม่ปล่อยมันไปแบบนี้แน่ อย่าว่าแต่ปล่อยแม่สามีและน้องสามีตระกูลภูวศักดิ์ไปเลย ต่อให้เธอต้องทำร้ายตัวเอง เธอก็คงจะลงมืออย่างไม่ลังเล……”

โมโมะสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

แสงใต้ที่เพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดของตัวเองนั้นรุนแรงมากไป รีบพูดปลอบว่า“เธอก็อย่ากังวลไปเลย วิวาห์ไม่ใช่คนประเภทที่สิ้นคิดอะไรแบบนั้น เธอใจเย็นและมีสติแบบนี้ ในใจย่อมต้องมีทางเลือกไว้แล้ว ”

โมโมะพยักหน้า ฟังอยู่อย่างนั้นด้วยสภาพที่จิตใจเลื่อนลอย