บทที่ 353 ความจริงในตอนนั้น

รฐายิ้มอย่างชั่วร้าย“เธอบอกว่าพวกเขาแสดง แล้วเธอจะอธิบายเรื่องผลตรวจดีเอ็นเอนั้นยังไง？”

กิริยาอาการของวันวิวาห์เปลี่ยนไปในทันที

ฟันกรามเธอขบกันแน่น ดวงตาคมค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนให้ได้

ไม่รอให้รฐาได้พูด ทันทีทันใดเธอก็คว้าไปที่ลำคอของเขาแน่น กัดฟันกร่อนแล้วพูดว่า“เพราะเส้นผมที่อาให้มันเป็นของลูกชายฉัน！”

ทันทีที่พูดออกไป โมโมะกับแสงใต้ก็พากันอ้าปากค้าง และมองไปยังรฐาอย่างไม่เชื่อสายตา

วันวิวาห์ถามอย่างเย็นชาว่า“รฐา คุณเอาลูกชายของฉันไปไว้ที่ไหน？！ตอนนั้นทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย……”

ดวงตาคู่คมแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก

นิ้วมือเธอกระชับแน่นอย่างไม่รู้ตัว รฐาถูกบีบคอจนตาเหลือก“เอาลูกชายของฉันคืนมา คืนมาให้ฉัน！”

น้ำเสียงวันวิวาห์แข็งกร้าวขึ้น อาการก็ราวกับคนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

แสงใต้กับโมโมะรีบปรี่เข้าหา จักวินเองก็ด้วย รีบแยกคนทั้งสองให้ออกจากกัน

หลังจากที่ลำคอเป็นอิสระ รฐาก็รีบสูดอากาศเข้าปอดจนรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นมา ทันทีทันใดก็กรุ่นโกรธอย่างมาก ผลักจักวินออก แล้วตบไปที่ใบหน้าของวันวิวาห์อย่างแรง

เมื่อเห็นว่าฝ่ามือของเธอกำลังจะสัมผัสไปที่ใบหน้าของวันวิวาห์ จู่ๆที่ด้านข้างก็มีฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ข้อต่อกระดูกชัดเจนยื่นออกมา

คนที่โผล่มาคว้าข้อมือของรฐาเอาไว้ สะบัดออกอย่างไม่สนใจ “สกปรก！”

น้ำเสียงแสดงออกว่าขยะแขยงเป็นอย่างมาก！

รฐาถูกสะบัดจนร่างกายซวนเซ

หากไม่ใช่เพราะจักวินเข้ามาช่วยประคองเอาไว้ได้ทัน เกรงว่าเธอคงจะล้มคะมำจนหน้าทิ่มไปแล้ว

“นี่เธอ！”รฐาไม่พอใจ หันมาก็เจอเข้ากับสายตาที่เย็นชาของจอมพล

คำพูดที่ยังไม่ทันได้พูดออกมาก็จุกอยู่ที่ลำคอ

“ผมทำไม？！”

จอมพลยืนอยู่ตรงหน้าวันวิวาห์ พูดอย่างเฉยชาว่า“รฐา ความกล้าหาญที่มาทำร้ายร่างกายคนอื่นที่หน้าทำการศาลแบบนี้ใครเป็นคนให้มันกับคุณ สัญชาติการเป็นพลเมืองต่างประเทศของคุณเหรอ？！”

รฐาโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ“ ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายลงมือก่อน คุณคิดว่าคนอื่นจะตาบอดเหมือนคุณงั้นเหรอ ？”

“งั้นเหรอ？”

จอมพลกวาดมองไปรอบๆด้วยใบหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม“เมื่อครู่มีใครเห็นอะไรหรือเปล่า？”

ทุกคนราวกับได้นัดหมายกันเอาไว้ เบี่ยงหน้าออกในทันที

บ้างก็เงยหน้ามองฟ้า บ้างก็ก้มหน้ามองพื้น แต่ไม่มีใครมองมาที่ตรงนี้

รฐา“……”

วันวิวาห์ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ดันโมโมะกับแสงใต้ออก แล้วดันจอมพลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอออก กระโจนเข้าหารฐาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

อารมณ์เธอรุนแรง ความโกรธที่ระเบิดออกมาทำเอาผู้ที่พบเห็นถึงกับต้องหวาดกลัวไปตามๆกัน

รฐาก้าวถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว

บอดี้การ์ดที่เธอพามาด้วยก็เข้ามาขวาง ล้อมหน้าล้อมหลังเธอเอาไว้เพื่อคุ้มครองเธอ

เมื่อความกลัวหายไป รฐาก็พูดท้าทายอย่างเย็นชาว่า“วันวิวาห์ เธอฉลาดมากก็จริง แต่จะมีประโยชน์อะไร ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ลูกชายของเธอก็อยู่ในกำมือฉัน！เธออยากได้ลูกคืน ไม่มีปัญหา เอาสิ่งที่คิดว่าคุ้มค่ามาแลกเปลี่ยนกัน！ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน เธอจะยอมเสียอะไร เพื่อเอามาแลกเปลี่ยนกับลูกชายของเธอ！”

เธอยิ้มเยาะ“ฉันรอการเซอร์ไพรส์ของเธอ ！”

ฟางเส้นสุดท้ายของวันวิวาห์ได้ขาดผึงลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ “รฐา ฉันจะฆ่าเธอ！”

แขนที่เรียวยาวของจอมพลยื่นออกไป รั้งเธอเข้ามาในอ้อมแขนและกอดเธอไว้แน่น