บทที่ 354 ตราบาปที่ถูกเปิดเผย

รอยยิ้มบนใบหน้าของประมุขค่อยๆเลือนหายไป

รฐาเค้นเสียงหึ “ถึงตอนนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องที่เราจะมากลัวลูกๆหลานๆกันแล้ว แต่เป็นเรื่องระหว่างประเทศ ถึงตอนนั้นตัดสินว่าเป็นความผิดฐานกบฏ ไม่ว่าจะมีอำนาจหรือเงินทองมากมายแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์……หนีไปจนสุดขอบโลกก็ต้องถูกจับตัวมาจนได้！”

ภายในใจของประมุขค่อยๆหนักอึ้งขึ้น

เขายิ้มเยาะ“เธอก็อย่ามาขู่ฉันเลย หากมันร้ายแรงถึงขั้นนั้น ทำไมเธอยังจะยกวิมาดาให้กับพวกเขาอีก？！เธอเองก็รู้อยู่แล้วว่าวรีเขาเป็นแม่แท้ๆของวันวิวาห์！อย่าบอกฉันนะว่า ที่เธอทำแบบนี้ก็เพื่อล่อลูกชายของฉันให้มาหาฉันที่นี่！”

รฐาหัวเราะเสียงเบา“แน่นอน นี่เป็นเพียงเหตุผลข้อหนึ่ง ”

ประมุขรู้สึกกรุ่นโกรธอย่างมาก

รฐาพูดต่อ“ทุกคนต่างก็กำลังลำบาก ประธานประมุขจะเอาตัวรอดคนเดียวได้ยังไง ? ให้คุณหวาดกลัว และให้คุณต้องร้อนรนกระวนกระวายก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง สิ่งสำคัญที่สุด คือคุณต้องไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เพราะตอนนั้นคนที่ช่วยฉันหลอกล่อศาสตราจารย์ฟรังค์ให้ออกมาก็เป็นคุณเอง จนเขาในตอนนี้ก็ยังถูกจองจำอยู่ เรื่องนี้ นอกจากคุณกับฉันเท่านั้นที่รู้เรื่องแล้ว วิมาดาเองก็รู้ หากวิมาดาหายเป็นปกติ คุณได้จบเห่แน่ ”

เธอยิ้มอย่างชั่วร้ายและพึงพอใจ“แต่ว่า วิมาดารู้แค่ว่าคุณเป็นคนทำร้ายสามีของเขา ไม่รู้ว่าฉันก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย”

เสียงหัวเราะของรฐาดังขึ้น และคลุ้มคลั่งขึ้นเรื่อยๆ

ประมุขโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ลุกพรึบขึ้นมาทันที ล้วงปืนพกสีทองอันประณีตออกมาจากกระเป๋า แล้วจ่อไปที่หน้าผากของรฐาอย่างเฉยชา

ความหมายของรฐาชัดเจนมาก

เมื่อความจริงถูกเปิดเผย เธอสามารถจะดึงตัวเองลงมาได้ เพื่อไม่ให้ติดร่างแห แต่ปล่อยประมุขไปไม่ได้

ประมุขตัวสั่นด้วยความโกรธ มือที่ถือปืนอยู่ก็สั่นเทา“รฐา เดิมทีฉันแค่คิดว่าเธอเป็นคนที่จิตใจชั่วร้าย ไม่คิดว่า เธอยังจะมีแผนการแบบนี้อีก ”

รฐาเมินเฉยกับปืนของเขา ทำเหมือนเขากำลังชมเชยอยู่

เธอยิ้มอย่างเฉยเมย“เป็นเรื่องปกติ ไม่อย่างนั้นจะเอาอะไรมาสู้กับประธานประมุขกัน？！ ในส่วนของความชั่วร้าย เราทุกคนก็สมน้ำสมเนื้อกัน อย่างน้อยฉันก็ยังทำซึ่งๆหน้า แต่ประธานประมุขกลับเป็นเต่าหัวหด คุณไม่ไหวเอาซะเลยนะประธานประมุข แม้เราจะร่วมแบ่งปันความสุขกันไม่ได้ แต่ความทุกข์ คุณต้องแบกรับมันไว้”

ประมุขเหนี่ยวไกด้วยความโกรธ

ก่อนที่ลูกกระสุนจะถูกยิงออกจากปากกระบอกปืน มันก็ถูกเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหันในทันที

“ปัง！”

ภาพเขียนสีน้ำมันบนผนังที่อยู่ด้านหลังของรฐาก็ถูกเจาะจนเป็นรูพรุนในทันที

รฐาไม่แม้แต่จะกะพริบตา

ยกแก้วกาแฟที่คนใช้นำมาให้ขึ้นดื่มอย่างช้าๆ

ประมุขโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ กัดฟันแน่นแล้วก่นด่า“รฐา ไม่คิดว่าเธอในตอนนั้นที่อายุจะแค่ยี่สิบต้นๆ จิตใจก็จะอำมหิตได้ขนาดนี้！พ่อแม่ของเธอล้วนเป็นนักธุรกิจที่ซื่อสัตย์ แต่ทำไมถึงได้มีลูกที่ทะเยอทะยานและเสียสติแบบนี้ได้！ตระกูลโสธรณาลัยมีเงินมากพอ และเงินที่เธอหาได้จากประเทศZของเราก็มีจำนวนมากมายมหาศาล มีสิ่งเหล่านี้แล้วเธอยังจะไม่พอใจอะไรอีก ยังอยากจะเข้าไปแทรกแซงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของประเทศอีก！”

เขาค่อยๆสงบลง“คนที่ชื่อฟรังค์คนนั้นก็ถูกคุมขังมานานหลายปีแล้ว ของที่เขามีในตอนนั้นมันไม่ได้มีค่าอะไรแล้ว ทำไมเราไม่เป็นคนดี ปล่อยเขาไป ทุกคนก็ต่างจะได้มีความสุข ？”

“ฮ่าๆๆๆๆ！”

รฐาราวกับได้ยินเรื่องตลก เงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะดังลั่น

หัวเราะจนตัวสั่น และควบคุมไม่อยู่“ประมุข จิ้งจอกพันปีอย่างคุณตอนนี้กลับจะมาสั่งสอนฉันให้สำนึกผิดแล้วกลับตัวกลับใจงั้นเหรอ？！”

รฐาปาถ้วยกาแฟในมือลงพื้นอย่างแรง

“เพล้ง！”

ถ้วยกระเบื้องแตกกระจาย

สีหน้าเธอเย็นชา แววตาเฉียบคม“คุณคิดว่าความคิดโง่ๆแบบนี้ฉันไม่เคยคิดเลยงั้นเหรอ ? แต่เมื่อตัดสินใจขึ้นเรือลำนี้แล้ว นอกจากความตาย ไม่มีเส้นทางอื่นให้เลือกเดิน！ฉันขอเตือนคุณให้ล้มเลิกความคิดนี้ซะ ไม่ก็ก้มหน้าเดินต่อไป มีชื่อเสียงเงินทอง ได้รับการยกย่องไปตลอดหลายชั่วอายุคน หรือไม่ก็ร่างกายแหลกเหลว ถูกรุมสาปแช่งและประณามไปชั่วลูกชั่วหลาน！คุณ ไม่มีทางเลือกอื่น！”

เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน！

ในตอนนั้นที่หลอกศาสตราจารย์ฟรังค์มาให้พ่อเลี้ยง เธอก็ไม่มีทางให้ถอยกลับแล้ว ！