บทที่ 47 ไม่รู้จักตระกูลเหรัญเมธี

ร่างที่สั่นเทาของวันวิวาห์ก็ยิ่งสะท้านรุนแรงมากขึ้น“เพราะฉันไม่ระวังเอง ตอนนี้จอมพลก็คงจะเกลียดฉันมาก เด็กที่น่ารักและฉลาดแบบนี้ฝากให้ฉันดูแล……”

เธอพูดต่อไม่ไหว

หากกะทิเป็นอะไรไปในครั้งนี้ เธอคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต ！

และหากจอมพลจะเกลียดเธอก็คงต้องปล่อย ขอแค่ให้หนูกะทิรีบๆหาย ถึงตอนนั้นเขาอยากจะลงโทษเธอยังไง เธอก็พร้อมจะยอมรับมัน！

กวินทร์พูดปลอบ“พี่อย่ากังวลไปเลย เจ้าเด็กนั้นไม่เป็นอะไรเด็ดขาด แต่ต้องให้เวลาในการฟื้นฟูสภาพร่างกาย นอกจากนี้ พี่ก็ช่วยเข้าใจพี่พลด้วย เขารักกะทิมาก และรู้สึกผิดกับลูก ดังนั้นพอเกิดเรื่องขึ้นกับลูก ก็เลยร้อนใจ……”

“ฉันไม่โทษเขา มันเป็นความผิดของฉันเอง”นี่เป็นความในใจของวันวิวาห์

แม้จะไม่รู้ว่ากะทิมีอาการป่วยแบบนี้ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดใจและรู้สึกผิด มาตอนนี้ก็ยิ่งอยากจะเจ็บแทนเด็กน้อยเป็นร้อยเท่าพันทวี ขอแค่ให้เด็กน้อยอย่าเป็นอะไรไป……

เขายกข้อมือขึ้นและมองดูเวลา“ดึกมากแล้ว ผมจะส่งพี่ลงไป คนขับรถรออยู่ที่ใต้ตึกแล้ว”

วันวิวาห์ดึงผ้าห่มออกแล้วพับคืนให้อย่างดี วางไว้ด้านข้าง“คุณชายกวินทร์ ขอบคุณที่บอกเรื่องทุกอย่างกับฉัน ส่วนกะทิ……จอมพลคงไม่อยากจะเห็นหน้าฉันอีก ยังไงคงต้องรบกวนคุณช่วยดูแลพวกเขาด้วย”

เธอปฏิเสธการไปส่งของกวินทร์ แล้วไล่ให้เขากลับไปยังห้องผู้ป่วยของหนูกะทิ

กวินทร์แพ้ให้กับความดื้อรั้นของเธอ จึงทำได้เพียงตกปากรับคำไป

ทั้งสองเดินไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกัน

“คุณชายกวินทร์”

จู่ๆวันวิวาห์ก็หันกลับมาเรียกเขาไว้

กวินทร์หยุดลงและหันกลับไป

วันวิวาห์ถาม“จอมพลรู้จักคนตระกูลเหรัญเมธีใช่ไหม？！”

“ตระกูลเหรัญเมธีไหน？！”

ใบหน้ากวินทร์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“ตระกูลเหรัญเมธีเมืองนราวัณเหรัญเมธีกรุ๊ปที่ทำพวกอาหารและเครื่องดื่มกับการศึกษา…… คุณรู้ แฟนเก่าของฉันคือภาชิระ”

กวินทร์หัวเราะเยาะ

ตระกูลเหรัญเมธีเป็นใคร มีคุณสมบัติอะไรมารู้จักกับพี่พลของเขาได้

“เท่าที่ผมรู้ พี่พลอยู่ที่เมืองนราวัณ นอกจากผมแล้ว ก็ไม่น่าจะรู้จักกับใครได้อีก คุณถามเรื่องนี้ทำไม？”

ความหวังเดียวพังทลายลง ใบหน้าที่แกล้งยิ้มของวันวิวาห์ก็แทบจะหุบลงในทันที

“ไม่มีอะไร วันก่อนเห็นคุณนายวันวิวาห์กับอีกคนที่หน้าตาคล้ายจอมพลมากคนหนึ่งพูดคุยกันอย่างสนิทสนม เหมือนทั้งสองคนรู้จักกัน ฉันนึกว่าเป็นเขา ก็เลยลองถามดู สงสัยฉันจะตาฝาด”

กวินทร์พยักหน้าให้และพูดว่า“คุณน่าจะตาฝาด คุณนายวันวิวาห์เข้าไม่ถึงตัวพี่พลเขาหรอก แต่ช่วงนี้คนมีฐานะในเมืองนราวัณก็มักจะมาเชิญตัวพี่พลให้ไปช่วยทำศัลยกรรมให้ญาติหรือผองเพื่อนของพวกเขาอยู่บ่อยๆ”

วันวิวาห์ไม่ได้พูดอะไรต่อ รีบจากไปอย่างลุกลน

กวินทร์งุนงง“นี่เธอเป็นอะไรของเธอ ？”

……

วันวิวาห์กลับมาถึงที่โรงแรม ก็ส่งข้อความเสียงไปหาโมโมะอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“นี่โม ครั้งนี่เธอทำฉันตกที่นั่งลำบากแล้ว จอมพลไม่ใช่น้าเล็กของภาชิระ！”

ผ่านไปสองวินาที เธอก็พูดเสริมอย่างผิดหวังอีกหนึ่งประโยคว่า“หากไม่ใช่เพราะเข้าใจผิด ฉันคงไม่แต่งงานกับเขา และคงไม่ทำร้ายกะทิจนต้องเข้าโรงพยาบาล ให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้ ตอนนี้ฉันไม่รู้จะชดเชยยังไงให้แล้ว”

โมโมะย่อมไม่ได้ตอบกลับเธออยู่แล้ว

ฟ้ารุ่งสางแล้ว วันวิวาห์นอนอยู่บนเตียงนิ่งแต่ไม่หลับ

คิดถึงหนูกะทิทีไรวันวิวาห์ก็รู้สึกแน่นหน้าอก ทรมานจนหายใจลำบาก

ตอนนี้เธออยากไปเอาตัวโมโมะมาแล้วทุบตีให้หนำใจ！

นี่มันทำบาปทำกรรมอะไรไว้ ถึงถูกเพื่อนสนิทหลอกได้แบบนี้

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันวิวาห์ลากกระเป๋าเดินทางไปยังเคาน์เตอร์เพื่อเช็กเอาท์

ทันทีที่มาถึงตรงล็อบบี้ ผู้จัดการก็เข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม“คุณวันวิวาห์ 厉少ได้จัดเตรียมอาหารเช้าเอาไว้ให้ เชิญทางนี้ครับ ”

วันวิวาห์ปฏิเสธ“ขอบคุณ厉少ด้วยนะคะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาเช็กเอาท์”

เธอหยิบคีย์การ์ดออกมา