ตอนที่ 77
บทที่ 77 ข่าวคราวของแม่แท้ๆ
October 22, 2026
ดูเหมือนว่าจอมพลจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
คิ้วไม่ได้ขมวดเข้าหากัน แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างทนไม่ได้ : “ไม่ต้องพูดอะไรพวกนี้แล้วล่ะครับ โรคซึมเศร้าไม่ได้เป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาหายได้ เพียงแค่แม่เปิดใจให้กว้างขึ้นแล้วกินยาก็สามารถควบคุมได้”
“โอเค ถึงแม้ไม่พูดถึงเรื่องนี้ ถ้าอย่างนั้นแล้วม่านฟ้าล่ะ?”
จอมพลขมวดคิ้วขึ้น
จีรวรรณคอยสังเกตสีหน้าท่าทางของลูกชายตัวเองอยู่ตลอด เห็นว่าเขาไม่ใช่ว่าจะไม่สะทกสะท้านเลยแล้วนั้น จึงค่อยๆรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
“เด็กนั่นจะกลับมาแล้ว เพื่อแก ตอนนั้นเธอยอมทิ้งการเรียนศิลปะนาฏศิลป์ที่ตัวเองชอบไปเรียนหมอ หลังจากนั้นก็เพื่อให้คู่ควรเหมาะสมกับแก ก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนี้ประสบความสำเร็จกับการศึกษาเล่าเรียนแล้ว เป็นดอกเตอร์ทางด้านการแพทย์ที่เก่งมาก ไม่ว่าจะเป็นทางเทคนิคเฉพาะทางหรือสถานะทางครอบครัว เธอเหมาะสมกับแกมากนะ”
หยุดชะงักไป เธอเอ่ยพูดขึ้นอย่างจริงใจ : “ไม่ใช่ว่าแม่ไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ที่แกชอบ เพียงแต่เธอไม่เหมาะสมกับครอบครัวของพวกเราจริงๆ ตระกูลจรัสพิบูรณ์เป็นกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ วันวิวาห์เล็กมากเกินไป พัดวนเข้าไปในนั้น ถ้าไม่ระวังก็มีแต่จะทำให้ร่างเหลวแหลกไปได้ ถ้าหากแกชอบเธอจริงๆ ก็ควรจะให้อิสระกับเธอ จอมพล รับปากแม่นะ ว่าจะลองคบกับม่านฟ้าดีไหม แกจะรู้สึกว่า เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งมากจริงๆ เหมาะสมกับการที่จะเป็นภรรยาของแกที่สุดแล้ว”
จอมพลเม้มปาก ดวงตาที่เย็นชามืดมนเหมือนกับท้องฟ้ายามค่ำคืน
จีรวรรณไม่ได้เอ่ยพูดออกมาอีก : “แกคิดดูดีๆนะ”
เธอหยิบกระเป๋าแล้วเตรียมจะลุกออกไป
“แม่ ผมถามแม่เรื่องนึง”
จอมพลเรียกจีรวรรณด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
จีรวรรณหยุดชะงักลง
“ฐานะแม่แท้ๆของกะทิแม่รู้มากน้อยขนาดไหน?”
จีรวรรณขมวดคิ้วขึ้น : “ที่แม่รู้ก็ไม่ได้มากไปกว่าที่แกรู้หรอก ปีนั้น ตอนที่เด็กมาส่งตรงหน้าแม่ แม่ไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งผลการตรวจดีเอ็นเอมาวางอยู่ตรงหน้า แม่ถึงได้แน่ใจว่าเป็นลูกสาวของแกจริงๆ รอจนตอนที่แม่รีบกลับไปถึงอเมริกา เธอก็เสียชีวิตไปแล้ว”
เธอนั่งลงมาอีกครั้งด้วยความสงสัยและประหลาดใจ : “จู่ๆแกถามเรื่องนี้ทำไม?”
“ไม่มีอะไรครับ”
จอมพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆอย่างขอไปที : “แม่ อย่ามาก้าวก่ายเรื่องของผมกับวันวิวาห์อีกเลยนะ สิ่งที่เป็นของเรา ผมจะใช้ความสามารถของตัวเองเอามาอยู่ในมือให้ได้ ไม่จำเป็นต้องไปอาศัยผู้หญิงให้ไปทำในสิ่งที่มันไม่จำเป็นเลย”
จีรวรรณจับกระเป๋าตัวเองแน่นอย่างไม่ยอม
เพียงแค่เวลาสั้นๆไม่กี่เดือน วันวิวาห์ก็กลายมาเป็นจุดอ่อนที่แตะต้องไม่ได้ของลูกชายตัวเองแล้วอย่างนั้นหรือ?!
ไม่ได้!
ลูกชายของเธอเก่งขนาดนั้น จะไม่อนุญาตให้มีสิ่งที่เป็นจุดอ่อนอยู่อย่างเด็ดขาด!
จีรวรรณเลี่ยงสายตาของลูกชายตัวเอง : “เอาล่ะ แม่รู้แล้ว บนโลกนี้มีพ่อแม่คนไหนที่บีบลูกได้กัน แกไม่เต็มใจ ฉันบังคับแกไปก็ไม่มีประโยชน์”
........
เชลน่าคอสเมติกส์
วันวิวาห์เพิ่งจะก้าวออกมาจากบริษัท วาเลนไทน์ก็พุ่งเข้ามาหา : “วันวิวาห์!”
วันวิวาห์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง : “ออกมาเร็วดีนี่”
วาเลนไทน์กัดฟันด้วยความเคียดแค้น : “อย่าคิดว่าวิธีแค่นั้นของเธอจะทำอะไรฉันได้ ฉันจะบอกเธอให้นะ ครั้งที่แล้วไม่ได้ทำให้เธอตายไป นับว่าเธอยังมีโชคอยู่ ครั้งต่อไปจะไม่โชคดีขนาดนั้นแล้ว”
“ฉันจะรอดูแล้วกัน”
วันวิวาห์พูดเสร็จแล้ว ก็จะเดินออกไป
วาเลนไทน์รีบก้าวเข้ามา แล้วดึงเธอเอาไว้ : “เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ วันวิวาห์ รีบคืนโสธรณาลัยกรุ๊ปกลับไปให้ตระกูลโสธรณาลัยซะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่”
“เธอเตรียมตัวจะไม่ปล่อยฉันไปยังไงล่ะ? จ้างคนมาฆ่าอีกอย่างนั้นเหรอ?”
วันวิวาห์ปัดมือเธอออกอย่างรังเกียจ : “วาเลนไทน์ คนที่เคยตายมาครั้งนึงแล้ว เธอรู้สึกว่าฉันจะยังรู้สึกกลัวอยู่ไหม? เธออย่ามายุ่งอีกเลยดีกว่า อย่ามาบีบให้ฉันต้องส่งเธอกลับไปอีกเลย ที่ตระกูลโสธรณาลัยตกมาอยู่ในสถานการณ์ตอนนี้ สาเหตุส่วนมากก็เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวเห็นแก่ผลประโยชน์ของเธอนี่แหล่ะ!”
“ฉันทำแล้วมันเป็นยังไง? ไม่ว่าจะพูดยังไง ความจริงที่ทุกคนเห็นก็คือเธอทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งทั้งโสธรณาลัยกรุ๊ปไป ตอนนี้บ้านสามหลังของตระกูลโสธรณาลัยกำลังรวมตัวสามัคคีกันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ถ้าเธออ่านสถานการณ์ออก ก็รีบคืนของทุกคนกลับๆซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน!”
“พูดเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้เธอเคยไว้หน้าอย่างนั้นเลยสินะ”
วันวิวาห์หัวเราะเยาะออกมา : “จะเอาคำพูดกลับไป ฉันก็ยังคงพูดประโยคนั้น มีความสามารถก็ให้พวกเขาออกมา สามารถเอาบริษัทไปจากมือฉันได้ ก็นับว่าพวกเขามีความสามารถ”
คำพูดของวันวิวาห์ทำให้วาเลนไทน์โมโห
เธอเอ่ยขึ้นอย่างโมโห : “เธอจะภาคภูมิใจอะไรนัก ก็แค่อาศัยร่างกายเอาอกเอาใจผู้ชาย ถึงได้มีโอกาสได้ตำแหน่งขึ้นมา ถ้าหาก.......”
“ถ้าหากไม่ใช่ว่าเธอไม่มีทุน ฉันเองก็ไม่มีโอกาสนี้หรอก”วันวิวาห์เองก็ไม่ได้โมโห พลางเอ่ยขึ้นอย่างเหยียดหยาม : “เธอเองก็อย่าอิจฉาไปเลย ไปหาหมอเสริมความเงินเข้า ไม่แน่ว่าเปลี่ยนแปลงใหม่ เธออาจจะเจอกับคนที่ตาบอดเข้าก็ได้นะ”
“เธอ!”สองมือของวาเลนไทน์กำหมัดแน่น สีหน้าตัดสลับกันไปหมด