บทที่ 79 เขาคือคุณน้าหรอ

วันรุ่งขึ้น

วันวิวาห์ลืมตาขึ้นมา ชายหนุ่มข้างๆกายกำลังหลับสนิทอยู่

เธอเอามือและขาของชายหนุ่มที่อยู่บนร่างของตัวเองออกอย่างระมัดระวังแล้วลงมาจากเตียง กำลังเตรียมจะเดินออกไปนั้นจู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วหันกลับมาอีกครั้ง

เธอโน้มตัวลงแอบจูบลงบนริมฝีปากของเขาเบาๆ ถึงได้ค่อยๆเดินย่องออกมา

ประตูห้องปิดลง จอมพลที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา

ม่านตาบางๆ ดวงตาของชายหนุ่มเย็นชานิ่งไม่ไหวติง

นึกถึงจูบเมื่อครู่นี้แล้ว ใบหน้าของเขาก็ปรากฏความอ่อนโยนขึ้นมาอย่างหาดูได้ยาก

......

ปลายเดือนเมษายน

การสอบอภิปรายวิทยานิพนธ์การจบการศึกษาของวันวิวาห์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

เธอขึ้นเวทีไปด้วยความมั่นใจ เริ่มนำเสนอวิทยานิพนธ์ของตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้าน

การทดสอบของวิทยานิพนธ์ในทุกๆขั้นตอนเธอลงมือทำด้วยตัวเองทั้งหมด ทุกๆขั้นตอนสามารถจดจำได้เป็นอย่างดี

ดังนั้นพูดขึ้นมาแล้วไม่เพียงแค่โครงสร้าง คุณสมบัติที่มีรายละเอียดแล้ว หลักฐานของการทดสอบที่เป็นจุดทศนิยมสองหลักหลังนั้นเธอเองก็จำได้อย่างชัดเจน

เดิมทีคิดว่าจะสามารถผ่านไปได้อย่างสบายๆนั้น หลังจากที่พูดเสร็จแล้วผลปรากฏว่า ในห้องสอบอภิปรายนั้นเงียบสนิทไม่มีใครกล้าพูดออกมา

สีหน้าของอาจารย์ที่อยู่ทางด้านล่างเวทีนั้นก็มีความประหลาดใจกันเป็นอย่างมาก ไม่มีคนเอ่ยถามขึ้น

ในใจของวันวิวาห์นั้นมีลางสังหรณ์ไม่ดีแวบขึ้นมา

“วันวิวาห์ คุณบอกว่าวิทยานิพนธ์ทั้งหมดนี้คุณเป็นคนตรวจสอบด้วยตัวเอง และผ่านการทดสอบมาแล้วใช่ไหม?”

“ค่ะ”

ด้านหลังวิทยานิพนธ์ของวันวิวาห์มีหลักฐานการทดสอบแนบมาด้วย

“แต่จากที่ผมรู้มา วิทยานิพนธ์เล่มนี้ของคุณไม่มีประโยคไหนเลยที่เป็นของคุณเองนะ”

อาจารย์ที่พูดขึ้นมานั้นเอาวิทยานิพนธ์ฉบับหนึ่งจากลิ้นชักชั้นล่างขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ

วันวิวาห์รีบเดินลงมาจากเวที แล้วหยิบขึ้นมาเปิดดู

อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยพูดขึ้น : “บทความนี้ เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนได้มีการเผยแพร่ออกมาในนิตยสารTide FashionของประเทศRโดยรุ่นพี่ของคุณหอมจันทร์ เพื่อเป็นการตรวจสอบส่วนผสมที่กล่าวถึงในวิทยานิพนธ์ การเตรียมตัวกับการทดลองใช้เวลาถึงสามปี แต่ตอนนี้คุณบอกพวกเราว่า คุณใช้เวลาไม่ถึงสามเดือนก็ได้ผลออกมาแล้ว”

ในหัวของวันวิวาห์นั้นรู้สึกอึ้งขึ้นมาในทันที

วิทยานิพนธ์ที่เผยแพร่ออกมาแล้วที่อยู่ในมือเธอกับวิทยานิพนธ์ที่เธอส่งตอนจบการศึกษานั้นเหมือนกันมาก

และคนเขียนวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เธอเองก็รู้ เป็นรุ่นพี่ที่จบจากมหาวิทยาลัยนี้ไปแล้วก่อนหน้าเธอสองรุ่น

เป็นเพราะว่ารุ่นพี่คนนี้มีความสามารถโดดเด่น ถูกว่าจ้างให้สอนอยู่ในสถานบัน และตอนนี้ก็ยังคงเป็นตำนานช่วงหนึ่งอยู่ในสถาบันมีแฟนคลับเป็นจำนวนมาก

อาจารย์ที่ปรึกษาอีกคนหนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง : “วันวิวาห์ พวกเรามองคุณในมุมมองที่ดีมาโดยตลอด แต่ไม่คิดว่าคุณจะกล้าทำเรื่องที่ขโมยความคิดของคนอื่นแบบนี้ ทำให้พวกเราผิดหวังมากจริงๆ!”

“อาจารย์คะ ไม่ใช่แบบนี้นะคะ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้หนูเป็นคน.....”วันวิวาห์รีบอธิบาย

แต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกตัดบทเข้าเสียก่อน

“คุณอะไร? ไม่ว่าจะเป็นการขึ้นทะเบียนปริญญานิพนธ์ หรือพื้นฐานของการทดลอง หอมจันทร์ก็ละเอียดครอบคลุมกว่าคุณ อีกทั้งเวลาของเธอก็เร็วกว่าคุณ คุณยังมีอะไรให้ต้องพูดอีก?!”

อาจารย์ที่ปรึกษาที่พูดอยู่นั้นโยนวิทยานิพนธ์ใส่เธอ : “พวกเราสามารถยอมกับการที่คุณไม่เตรียมตัวในส่วนของการบ้านได้ แล้วก็ยอมได้ถ้าวิทยานิพนธ์ของคุณจะมีความผิดพลาด แต่เรายอมไม่ได้กับการไปขโมยความคิดของคนอื่นมาแบบนี้ คุณออกไปก่อน! เรื่องนี้ พวกเราจะตรวจสอบกันให้ถึงที่สุด!”

………

ห้องปฏิบัติการของสถาบัน

วันวิวาห์มองดูห้องปฏิบัติการโล่งๆนี้ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า

ดร.คนางค์ได้รับข่าวนี้แล้วก็รีบมาหาเธอ

วันวิวาห์เงยหน้าขึ้นมา : “อาจารย์คะ ปูเป็นกับเยลลี่หายไปแล้ว หนูติดต่อพวกเขาไม่ได้เลยค่ะ”

ดร.คนางค์ตบไหล่ของเธอด้วยความทะนุถนอม : “เธออย่าเพิ่งใจร้อนไปนะ อาจารย์ให้คนไปหาแล้ว”

วันวิวาห์ยกมุมปากขึ้น : “ตัวเลขพื้นฐานของการทดลองทั้งหมดล้วนแต่เป็นหนูกับพวกเขาเป็นคนจัดการด้วยกัน ส่วนวิทยานิพนธ์ของรุ่นพี่หอมจันทร์ข้อมูลพื้นฐานก็ละเอียดครอบคลุม อาจารย์คะ หนูสงสัยว่าพวกเขาทั้งสองคนจะมีปัญหา”

“เธอใจเย็นๆก่อนนะ อาจารย์จะช่วยเธอสืบให้ชัดเจนเอง”

ดร.คนางค์พูดปลอบใจ : “วิทยานิพนธ์นี้ คนอื่นไม่รู้ ฉันจะยังไม่ชัดเจน ว่าแต่ละขั้นตอนจะได้ข้อสรุปมายังไง อาจารย์เป็นคนดูทั้งหมดเองนะ”

เธอนั่งลงข้างๆวันวิวาห์ : “เพียงแต่เธอไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆเหรอ ว่าทำไมเวลามันถึงพอดีเหมาะเจาะขนาดนี้ ก่อนที่จะอภิปรายวิทยานิพนธ์จบการศึกษาของเธอหนึ่งสัปดาห์ จู่ๆนิตยสารTide Fashionจะตีพิมพ์บทความแบบนี้ออกมา? อีกทั้งพอบทความออกมา หอมจันทร์ก็รีบให้ข้อมูลการทดลองแต่ละกลุ่มออกมาเป็นหลักฐานตามมาเลย? ฉันเคยเห็นบันทึกการทดลองของเธอ ทุกๆช่วงเวลาที่เธอเริ่มเขียนวิทยานิพนธ์แต่ละขั้นตอนเร็วกว่าพวกเรา.....พวกนี้มันดูมีลับลมคมในมากเกินไป”

เมื่อครู่นี้วันวิวาห์เพียงแค่กวาดตามองวิทยานิพนธ์ของหอมจันทร์ไปคร่าวๆเท่านั้น ไม่ได้มีเวลาดูอย่างละเอียด

เธอรู้สึกตกตะลึงไป : “ก็คือว่า ทุกๆขั้นตอนได้ตอกย้ำหนูเรื่องความอับอายในการขโมยความคิดของคนอื่นมาแล้ว แต่อาจารย์คะ หัวข้อของวิทยานิพนธ์สามารถเหมือนกันได้ ทิศทางของการทดลองก็สามารถเหมือนกันได้นี่คะ แต่ทุกตัวอักษร ทุกคำพูดจะเหมือนกันหรือคล้ายกันได้ นั่นก็คงจะพูดไปไม่ได้แล้ว คนเราหน้าตาเหมือนกันได้ แต่ไม่มีทางที่คนสองคนจะมีโครงสร้างสมองแบบเดียวกัน แม้แต่ความคิดก็ยังตรงกัน ทำการทดลองเขียนวิทยานิพนธ์ออกมาก็เหมือนกันไปหมด ตรงนี้จะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอนค่ะ”