ตอนที่ 83
บทที่ 83 ผลพิสูจน์
October 22, 2026
วันวิวาห์มองไปที่จอมพล ความปีติในใจก็ค่อยๆเยือกเย็นลง
ถ้าหนูกะทิเป็นลูกสาวของเธอจริง นั่นก็หมายความว่า จอมพลก็คือผู้ชายในตอนนั้น……
ความทรงจำนั้น มันแย่มาก
กวินทร์เอาแต่จ้องไปที่แผนกพิสูจน์เอกลักษณ์บุคคล
ผลพิสูจน์ออกมา ก็อยู่ในมือเขาทันที
พอมอง ก็ตื่นเต้นตะลึงและประหลาดใจไปหมด นิ่งไปตรงนั้นทันที
“ห่า！ใช้ชีวิตด้วยกันนิสัยก็คล้ายๆกันจริงๆด้วย！ผมแค่พูดไปงั้นๆนะ ไม่น่าเชื่อเลย？”
กะทิเกิดมาได้อย่างไร พี่พลก็ยังบอกไม่ได้
แต่ตั้งแต่ที่วันวิวาห์สะกดจิตแล้วนึกถึงเรื่องราวในอดีตเหล่านั้น เรื่องในตอนนั้นทำไมช่างเหลือเชื่อและโหดร้ายขนาดนี้
ถ้าความจริงนี้เปิดเผย การแต่งงานของพี่พลกับวันวิวาห์นี้ ก็น่าจะสั่นสะเทือน
กวินทร์ได้สติคืนกลับมา ก็เก็บความคิดอันว้าวุ่นในใจไว้ รีบออกไปจากแผนกพิสูจน์เอกลักษณ์บุคคล หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาจอมพล
“ตู๊ด——”
เสียงโทรออกไปเข้ามา แต่จู่ๆก็ตัดไป
มีคนหยิบโทรศัพท์เขาจากด้านหลัง และกดวางสาย
กวินทร์โกรธ：“ไอ้ห่าใครกัน……”
หันไป เห็นคนที่มา ก็ตะลึงงันไปหมด：“คุณเองเหรอ！”
“กวินทร์ ไม่เจอกันนานเลยนะ”
……
ในห้องคนไข้
หนูกะทิฟื้นแล้ว
วันวิวาห์ที่เป็นกังวลก็โล่งอกทันที
เธอบีบจมูกของเด็กสาวอย่างเอ็นดู：“ในที่สุดก็ฟื้นเสียที ทำเอาพวกเราตกอกตกใจไปหมด”
เด็กสาวพูดไปอย่างอ่อนแรง：“เป็นห่วงไปเปล่าๆ หนูแค่ล้ม ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”
สีหน้าวันวิวาห์หม่นลง แกล้งทำเป็นโกรธ：“ชนจนแตกไปหมด เลือดออกมากขนาดนั้น ต้องขนาดไหนถึงจะเป็นอะไรได้ล่ะ？”
“ก็หนูไม่ได้ตั้งใจ”เด็กสาวพึมพำ
ใบหน้าเล็กๆของเด็กสาวไม่ซีดขาวอีกต่อไป แต่ยังคงอ่อนแอ
เห็นเธอร้อนตัวและยังเป็นเด็กดี วันวิวาห์สงสารอย่างมาก：“บอกฉันมาสิอยากกินอะไร เดี๋ยวฉันทำให้หนูเอง？”
“คุณทำไม่อร่อย ไม่เอาหรอก”
“หนูกะทิ！”
ทั้งสองหัวเราะเสียงดังโวยวายเหมือนอยู่กันตามลำพัง
ผู้ใหญ่กับเด็ก คนหนึ่งหน้าตาสละสลวย อีกคนดูน่ารักเป็นเด็กดี
ที่จริงหน้าตาก็คล้ายกันอยู่แล้ว พอยิ้มแล้วก็เหมือนกันอย่างปาฏิหาริย์ ลักยิ้มเล็กๆที่ใบหน้า แวบเข้ามา เหมือนแกะสลักออกมาจากแม่พิมพ์
จอมพลเหม่อลอย พอคิดว่าผลพิสูจน์น่าจะออกมาแล้ว ก็หยิบโทรศัพท์โทรหากวินทร์
เสียงเรียกเข้าดังอยู่ด้านนอกห้องคนไข้
จอมพลวางสาย เดินไปเปิดประตูห้อง：“ทำไมไม่เข้ามา？เอาผลมาสิ”
สายตากวินทร์แข็งทื่อไปเล็กน้อย แต่แป๊บเดียวก็กลับไปเป็นธรรมชาติ：“เห็นกะทิฟื้นแล้ว อยากให้เวลาส่วนตัวพวกพี่สามคน”
เขายื่นผลพิสูจน์ในมือออกไป
จอมพลรับมา มองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เฉยเมยดูเย็นชา มีประกายความผิดหวัง
วันวิวาห์เดินเข้ามา เห็นประโยคสุดท้ายนั้น: ผลที่ขัดต่อการถ่ายทอดทางพันธุกรรม(ยกเว้นปัจจัยการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรม) ในขณะที่ผิดหวังก็โล่งอกไปด้วย
เธอเอามือสอดไปในมือใหญ่ๆของจอมพล ประสานทั้งสิบนิ้วกับเขา：“ผลแบบนี้เป็นไปตามคาดอยู่แล้ว ไม่น่าแปลกใจอะไร ไม่ว่ากะทิจะเป็นลูกที่ฉันคลอดหรือไม่ แต่ในใจฉัน เธอก็เป็นลูกสาวแท้ๆของฉัน ไม่ว่าที่ไหนเมื่อไหร่ ก็เหมือนวันวาน แค่เธอต้องการฉัน ฉันก็จะอยู่ตรงนั้นเสมอ”
พูดไป เธอก็กะพริบตาอย่างสวยงาม：“แน่นอนว่า เธอไม่ต้องการฉันจะดีกว่า”
แววตาจอมพลมีความอ่อนโยน กำมือเล็กๆที่แสนนุ่มในมือแน่น