บทที่ 91 ปกป้องเธอทั้งชีวิต

ริมฝีปากทั้งเจ็บทั้งชา เธอผลักชายหนุ่มออกอย่างโมโห

บรรยากาศก็อึดอัดขึ้นมา

เห็นสภาพชายหนุ่มดูลำบาก วันวิวาห์สำนึกผิดเหมือนเด็กที่ทำผิด：“ขอโทษนะ ฉัน……”

“ไม่เป็นไร อย่าคิดมาก”

วันวิวาห์ยิ่งรู้สึกผิด：“ฉันจะต้องรีบรักษาให้หาย ไม่ให้คุณรอนาน”

จอมพลตลกกับท่าทางจริงจังของเธอ：“ผมดูทะลึ่งขนาดนั้นเชียวเหรอ？”

เขาบีบหน้าเล็กๆของวันวิวาห์ที่ผิดหวัง：“ไม่มีผู้หญิงมาตั้งหลายปี ผมก็แค่ทำเหมือนวันก่อนๆ ไม่กี่วันเองนี่？”

ในใจวันวิวาห์รู้สึกอบอุ่น：“อือ สามีฉันต่างกับผู้ชายเหลาะแหละพวกนั้น”

ความอวยของหญิงสาวนั้น ถึงไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด แต่จอมพลก็ยังรู้สึกดี

“ยัยโง่”เขาด่าขำๆ พูดอย่างทำอะไรไม่ได้：“เมื่อไหร่กันที่คุณจะเรียนรู้หนามยอกเอาหนามบ่ง？”

แป๊บเดียวก็เปลี่ยนเรื่องอย่างไว วันวิวาห์กะพริบตาและตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบสนองในทันที：“ความหมายของคุณคือ……”

……

แสงใต้ยังไม่กลับไปกองทัพ

วันวิวาห์รีบถือโอกาสนี้นัดเขามา：“พี่ ฉันคิดได้แล้วจะทำไง พวกเราไม่มีหลักฐานใช่ไหมล่ะ？เรื่องแบบนี้ ยังไงก็ไม่อาจพูดให้ชัดเจนได้ ฟันต่อฟันเป็นวิธีที่ดีที่สุด ง่ายแต่ได้ผล！”

แสงใต้ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ใบหน้าที่แข็งแกร่งอ่อนโยนทันที：“ดูสิ”

เขายื่นข้อมูลฉบับหนึ่งไป

วันวิวาห์รีบรับไว้ เปิดดู ก็แปลกใจ：“พี่ พี่คิดเหมือนกับฉันเหรอ เวลาเท่านี้ พี่ทำได้ไง？”

ในข้อมูลที่แสงใต้ให้ไม่ใช่มีแค่วิทยานิพนธ์ทั้งหมดที่หลายปีนี้หอมจันทร์เคยตีพิมพ์ แต่ยังทำข้อมูลสถิติและการเปรียบเทียบ ถึงไม่สำคัญนัก แต่ตราบใดที่ทฤษฎีมีคล้ายคลึงกัน และแหล่งที่มาเหมือนกัน จากนั้นทำแผนภูมิสี ชี้ว่าเธอลอกเลียนแบบ

ยิ่งวันวิวาห์มองก็ยิ่งตื่นเต้น

มีของพวกนี้แล้ว ถึงล้างความบริสุทธิ์ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้เกิดพายุถาโถมได้ ให้คนรู้ว่าหอมจันทร์ไม่ใสขนาดนั้น

แสงใต้เตือนอย่างแฝงด้วยรอยยิ้ม：“ถ้าเธอสนใจของพวกนี้ รอกลับไปค่อยๆดู ตอนนี้ดูเวยป๋อก่อนสิ”

“เวยป๋อ？”วันวิวาห์รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา：“พี่ พี่ทำอะไรไปเหรอ？”

ตอนที่พูด เธอก็เห็นแล้ว

บนช่องฮอตเสิร์ช คำที่เกี่ยวกับการคัดลอกก็ค่อยๆขึ้นมา

ตัวละครหลักในครั้งนี้คือหอมจันทร์

คนที่เปิดเผยข่าวแนบหลักฐานจำนวนมาก พูดได้มีเหตุผลและหลักฐาน ดูทรงพลังมาก

ทันทีที่เปิดเผยข่าวออกมา ก็ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก

ดวงตาวันวิวาห์เป็นประกายอย่างตื่นเต้น：“หึ ครั้งนี้หอมจันทร์เดือดร้อนแล้ว พี่ พี่นี่เจ๋งมาก！”

วางโทรศัพท์ลง เธอชมแสงใต้ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย：“พี่ ทำไมพี่สุดยอดแบบนี้ ฉันคิดอะไรไปพี่ก็ทำให้ฉันไว้หมดแล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะขอบคุณพี่อย่างไรเลย”

“เห็นพี่ชายตัวเองเป็นคนนอกเหรอ？”

วันวิวาห์แลบลิ้นอย่างซุกซน

แสงใต้พูดเสียงอ่อนโยน：“เรื่องนี้ยังไม่จัดการให้เรียบร้อย พี่กลับไปก็ยังเป็นห่วงอยู่ อันนี้เธอเก็บไว้นะ”

เขายื่นโทรศัพท์เครื่องหนึ่งให้

รุ่นเก่าๆ ที่โทรออกและส่งข้อความได้เท่านั้น

วันวิวาห์：“……”

แสงใต้มองความผิดปกติบนใบหน้าน้องสาวออก พูดอย่างซีเรียส：“เก็บไว้ดีๆ ต่อไปมีอะไรใช้เครื่องนี้ติดต่อพี่ สัญญาณที่โทรศัพท์นี้ส่งออก ถึงพี่จะจะอยู่ในกองทัพ แค่ไม่ใช่ภารกิจลับสุดยอด พี่ก็สามารถรับได้ทุกที่ทุกเวลา”

วันวิวาห์เข้าใจทันที：“พี่คิดได้รอบคอบมาก”

แล้วก็กระโดดขึ้นมาจะเข้าไปกอดเพื่อขอบคุณ

แขนยาวแข็งแรงของแสงใต้ยื่นออกไป ยันหัวของน้องสาวให้ถอยห่าง ขมวดคิ้วดุไปว่า：“ตอนนี้เธอแต่งงานแล้ว พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดจริงๆ ต้องคำนึงถึงผลกระทบด้วย อย่าให้สามีเธอหึง”

วันวิวาห์เบะปาก

นึกถึงจอมพลคนขี้หึงแล้ว ก็รีบนั่ง แล้วพยักหน้าจริงจัง：“อือ ผู้ชายเข้าใจผู้ชายที่สุดจริงๆด้วย จอมพลเป็นผู้ชายที่ขี้หึงสุดๆจริงๆ”

แสงใต้ขมวดคิ้ว ฝ่ามือใหญ่ๆกุมมือของวันวิวาห์ที่วางไว้บนโต๊ะ พูดอย่างซีเรียส：“ถ้าจอมพลรังแกเธอ รอฉันกลับมา ฉันจะแต่งกับเธอเอง”