บทที่ 22

ฉันนั่งตัวเกร็งภายในรถคันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากห้าง โดยคนที่อยู่หลังพวงมาลัยไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ

“ไปไหนคะ” หลังจากเงียบไปนานฉันก็ถามขึ้นเพราะเส้นทางที่พี่เสือกำลังขับรถไปนั้นไม่ใช่ทางกลับบ้าน

“ถามเพราะอยากรู้หรือกลัว?”

“… จะ… ใจ๋อยากรู้” ฉันเม้มปากแน่นรีบหลบสายตาคู่นั้นที่มองมาอย่างจงใจให้กลัว

“ฉันมีนัดกับเพื่อน”

“ถ้าพี่เสือมีนัด จอดให้ใจ๋ลงก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวใจ๋โทรบอกให้คนที่บ้านมารับ”

“ถ้าทำแบบนั้นพ่อเธอคงโกรธน่าดูที่ฉันปล่อยให้ลูกสาวสุดที่รักกลับเอง”

“ใจ๋จะช่วยอธิบายให้พ่อเข้าใจเองค่ะ”

“ไปกับฉันง่ายกว่า”

ไม่รู้ว่าทำไมพี่เสือถึงอยากพาฉันไปด้วยนักหนา มันแปลกเพราะปกติเขาไม่อยากอยู่กับฉันเลยด้วยซ้ำ จุดหมายปลายทางที่พี่เสือจะพาไปไม่รู้ว่าคือที่ไหน ตอนนี้เริ่มค่ำแล้วด้วย