บทที่ 24

ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อเพราะพี่โซ่และพี่ปืนกลับมาพอดี ผู้หญิงสองคนนั้นก็ด้วย

“ไปนั่งข้างเพื่อนฉัน” พอผู้หญิงที่เคยนั่งข้างกายจะหย่อนก้นลงบนตักพี่เสือก็ออกคำสั่ง

“เดี๋ยว ๆ คือกูไม่ได้เรียกเธอมา ทำไมจู่ ๆ ปัดให้กู” พี่โซ่ถามขึ้นทันควัน

“ก็ไม่ทำไม ที่ไม่ว่าง”

“ก็ให้น้องใจ๋มานั่งข้างกูเหมือนเดิม”

“จำเป็น?” พี่เสือขมวดคิ้วถามเพื่อน อย่าว่าแต่พี่โซ่กับพี่ปืนงงเลย ฉันเองก็เหมือนกัน

“เป็นบ้าเหรอมึงอะ”

“ใจ๋อยากกลับแล้วค่ะ แต่ดูเหมือนพี่เสือจะขับรถไม่ไหว พี่โซ่สะดวกไปส่งไหมคะ”

“ได้เลยครับน้องใจ๋คนสวยของพี่”

ฉันยิ้มให้พี่โซ่ก่อนจะลุกขึ้นแต่โดนรั้งสะโพกเอาไว้ จากนั้นพี่เสือก็พ่นคำหยาบโลนออกมา

“ไม่ต้องเสือก!!”

“มึงขับไหว?” พี่ปืนถาม

“กูไม่ได้เมา”

“แล้วผู้หญิงที่มึงเรียกมาเอาไง?”

“ฝากมึงไปส่งด้วยแล้วกัน”