ตอนที่ 1249-1250

บทที่ 1249 นายท่านเชิ่งยังมีวันกลายเป็นเครื่องประดับของผู้หญิง

หลังจากนั้นไม่นาน ฉินชวนก็หันหลังกลับอย่างเฉยเมย และไม่ตอบรับคําพูดของเจี่ยนอีหลิง การกระทําของเขาทําให้ผู้คนสับสน

หลังจากสถานการณ์สั้นๆ งานเลี้ยงวันเกิดก็ยังดําเนินต่อไป

ฉินชวนเตรียมเค้กวันเกิดเก้าชั้นชิ้นใหญ่ไว้ให้ไม่ชื่ออวิ๋น

ท่ามกลางค่าอวยพรของทุกคน วันเกิดของโม่มีออวิ้นก็ครบรอบยี่สิบสอง

โม่ ออวิ๋นประสานมือ ขอพรวันเกิดของตัวเองอย่างเงียบๆ

จ่ายหวินเชิ่งก้มหน้าลงกระซิบข้างหูเจี่ยนอีหลิง “ครั้งต่อไปถ้าเป็นวันเกิดเธออยากให้ฉันทําแบบยิ่งใหญ่ไปเลยไหม? เอาให้ครึกครื้นมากกว่านี้อีก”

“ไม่ต้อง” เจี่ยนอีหลิงปฏิเสธ

จ่ายหวินเชิ่งยิ้มแล้วพูดด้วยน้ําเสียงคลุมเครือ “ถ้าอย่างนั้น ในวันเกิดของเธอเราก็อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ไม่ต้องมีใครมา”

“ไม่เอา” เจี่ยนอีหลิงนึกถึงความทรงจําที่ทําให้หัวใจเธอเต้นแรงจนหน้าแดง

“ไม่ได้จริงๆ เหรอ? ไม่ใช่ว่าเธออยากมีลูกเหรอ? ถ้าอยู่คนเดียวมีลูกไม่ได้หรอกนะ”

จ่ายหวินเชิ่งจับจุดอ่อนของเจี่ยนอีหลิงได้แล้ว

เจี่ยนอีหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นก็ไม่ต้องป้องกัน”

“อือ ไม่แล้ว”

ใครจะคิดว่านี่คือสิ่งที่คนสูงส่งสง่างามทั้งสองคุยกระซิบในงานเลี้ยงด้วยสีหน้าจริงจัง

หลังจากนั้น จ่ายหวินเชิ่งก็ดึงเจี่ยนอีหลิงไปเต้นรําที่ฟลอร์เต้นรํา แล้วพาเธอไปกินของหวานที่ชอบ ทั้งสองคนไม่สนใจว่าสายตาของคนอื่นมองมาอย่างไร

ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้องสองคนนี้ หนึ่งในนั้นกลับมีแววตาที่แปลกกว่าใครเขาแสดงออกอย่างลึกลับ แต่บางครั้งคอยจับตามองเป็นครั้งคราว

โม่ชื่ออวิ๋นอยู่เคียงข้างฉินชวนอย่างระมัดระวัง และไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของฉินชวน ในงานเลี้ยงมีผู้หญิงหลายคนที่จ้องมองฉินชวนอย่างคลุมเครือ แต่ละคนมีหน้าตาที่สวยงามและฐานะที่สูงส่ง

โม่ชื่ออวิ๋นรู้สึกประหม่า เธอจึงอยู่กับฉินชวนไม่ห่าง

เจี่ยนอีหลิงไม่ได้สร้างความกลัวให้เธอมากนัก เพราะเจี่ยนอีหลิงกับจ่ายหวินเชิ่งนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขามั่นคงมาก เจี่ยนอีหลิงไม่มีวันโลภแล้วกลับมาหาฉินชวนแน่นอน

หลังจากที่จ่ายหวินเชิ่งและเจี่ยนอีหลิงก้าวเดินอยู่สักพัก ก็มีคนมาทักทายทั้งสองคนพวกเขายิ้มให้ แต่ความสนใจหลักไม่ได้อยู่ที่จ่ายหวินเชิ่ง แต่อยู่ที่เจี่ยนอีหลิง สาวน้อยที่ดูน่ารักคนนี้เป็นผู้หญิงที่ควรถูกปกป้องไว้ใต้ปีกเป็นอย่างดี

แต่เธอเป็นผู้อํานวยการของลั่วไห่เซิน ทุกคนจึงไม่สามารถมองเธอด้วยสายตาทั่วไปได้หลายคนรวมตัวกันล้อมรอบเจี่ยนอีหลิง แล้วทําตัวสุภาพมากเกินไปหน่อย

“ผู้อํานวยการเจี่ยน เป็นเกียรติมากที่ได้พบคุณที่นี่ ผมขออวยพรให้คุณหนึ่งแก้ว” “ขอบคุณ แต่ฉันไม่ดื่ม” เจี่ยนอีหลิงตอบ

“ใช่ ใช่ ใช่ ผมผิดเอง”

สาวน้อยคนนี้ดูแล้วไม่น่าจะดื่มเหล้า ดื่มนมและน้ําผลไม้น่าจะเหมาะกว่า

“ผู้อ่านวยการเจี่ยนอายุยังน้อยมีอนาคตไกล ทั้งยังมีความสามารถมาก”

“ใช่แล้ว ถูกต้องที่สุด ผู้อํานวยการเจี่ยนเป็นคนที่ประสบความสําเร็จมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย”

“อีกอย่าง ผู้อํานวยการเจี่ยนไม่ใช่แค่เก่งอย่างเดียว หน้าตาก็สวยมากอีกด้วย พวกที่เรียกกันว่าดารายังห่างชั้นกับผู้อํานวยการเจี่ยนอยู่มาก

“ผู้อํานวยการเจี่ยนจะเปิดสาขาที่อื่นเมื่อไหร่ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม นึกถึงพวเราก็ได้” หลายคนรีบยกย่องเจี่ยนอีหลิงอย่างรวดเร็ว

ในทางกลับกัน จ่ายหวินเชิ่งก็ถูกทิ้งไว้กับความหนาวเย็น

จ่ายหวินเชิ่งไม่โกรธ ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มขี้เล่นอยู่

หากเป็นเมื่อหลายปีก่อน คงไม่มีใครคิดว่าจ่ายหวินเชิ่งจะกลายเป็นเครื่องประดับของผู้หญิงความรู้สึกนี้ ดูเหมือนจะไม่เลวเลย

บทที่ 1250 คนของฉุนอวี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เมื่องานเลี้ยงดําเนินไปครึ่งทาง กลุ่มแขกพิเศษก็มาถึงสถานที่ดงาน

พวกเขาสวมสูทและรองเท้าหนัง ท่าทางไม่เหมือนนักธุรกิจทั่วไป แต่เหมือนกับทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีมากกว่า

พวกเขาไม่ใช่พันธมิตรทางธุรกิจธรรมดาของตระกูลฉิน

คนเหล่านี้มาจากองค์กรวิจัยวิทยาศาสตร์ธรรมชาติฉินอวี้

เสื้อผ้าที่ใส่มีตราสัญลักษณ์พิเศษ