ตอนที่ 479-480

บทที่ 479 ติดต่อกับโรงพยาบาลรั่วไห่เซิน 1

อีกคนหนึ่งในตระกูลฉินก็พยายามติดต่อโรงพยาบาลลั่วไห่เซินด้วยเช่นกัน คนนี้ก็คือพ่อฉินหยูฝาน ฉินหงจื้อ เขาเป็นผู้นําตระกูลคนปัจจุบันของตระกูลฉิน ในเวลาเดียวกัน เขายังเป็น CEO และประธานของฉินกรุ๊ปอีกด้วย

ฉินหงจื้อและฉินชวนเป็นพ่อลูกกัน พวกเขาทั้งสองมีความคล้ายคลึงกันถึง 60-70 เปอร์เซ็นต์

ฉินหงจื้อดูเหมือนฉันชวนเวอร์ชั่นอายุมาก

ถึงแม้กระนั้นตอนนี้เขาก็ยังสง่างามมาก สมัยก่อนนั้นเขาเป็นคนที่ค่อนข้างดัง

ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งของเขาซึ่งเป็นผู้อํานวยการที่มีอิทธิพลในตระกูลฉินปวย เป็นผลให้ลูกพี่ลูกน้องเขาต้องการการรักษาพยาบาลอย่างเร่งด่วน

ลูกพี่ลูกน้องของเขาประกาศว่าตัวเองยินดีที่จะมอบหุ้นทั้งหมดเขาในตระกูลฉินให้กับทุกคนที่รักษาเขาได้

แน่นอนฉินหงจื้อต้องการได้เหล่านี้ หากหุ้นเหล่านี้ตกไปอยู่ในมือของคนอื่น ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าจะต้องเป็นภัยคุกคามที่ซ่อนเร้นอย่างใหญ่หลวงสําหรับฉินหงจื้อ และฉินกรุ๊ปทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงหวังว่าจะได้ติดต่อกับโรงพยาบาลลั่วไห่เซิน เขาต้องการบรรลุข้อตกลงกับโรงพยาบาลรั่วไห่เซินเนื่องจากเขาต้องการยึดหุ้นเหล่านั้น

เขาเต็มใจที่จะจ่ายเงินจํานวนเท่ากับหุ้น เพื่อแลกกับการที่เขาต้องการเป็นเจ้าของหุ้น

ฉินหงจื้อเรียกฉันชวน เขาบอกอีกฝ่ายเกี่ยวกับความคิดของเขาและขอให้อีกฝ่ายรับผิดชอบในเรื่องนี้

ฉินหงจื้อโทรหาฉันชวนเพื่อหารือเรื่องนี้กับอีกฝ่าย เนื่องจากตัวเขามีแนวโน้มที่จะส่ง ตระกูลฉินไปให้ฉันชวนมากกว่า อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เพราะเขาสงสัยในความสามารถของลูกสาว

ตรงกันข้าม เขารู้ถึงความสามารถของลูกสาว

แต่ว่า ตระกูลฉินได้ถ่ายทอดมรดกตกทอดสู่ลูกชายมาหลายชั่วอายุคนแล้ว การส่งต่อให้กับลูกสาวนั้นขัดต่อประเพณีของบรรพบุรุษ

นี่คือเหตุผลว่าทําไมผู้อาวุโสจํานวนมากในตระกูลฉินจึงสนับสนุนฉินชวน

ฉินหงจื้อ บอกฉินชวนว่า “เราไม่สามารถปล่อยให้บุคคลภายนอกเข้ามามีส่วนร่วมในหุ้นเหล่านี้ได้ ลุงของเธอกําลังปวย ดังนั้น เขาจึงไม่ได้คิดเรื่องนี้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เราก็ไม่สามารถปล่อยให้เขามอบหุ้นเหล่านั้นให้กับคนอื่นได้ ดังนั้นเราจึงมีเพียงสองทางเลือกตรงหน้าตัวเลือก แรกก็คือการบรรลุข้อตกลงกับโรงพยาบาลรั่วไห่เซิน ตัวเลือกที่สองก็คือไม่รักษาเขา”

นี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉินหงจื้อจะพูดต่อหน้าคนอื่น อย่างไรก็ตาม เขาค่อนข้างตรงไปตรงมากับคําพูดของตนเองต่อหน้าลูกชาย

จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า“ส่วนแบ่งของตระกูลฉินไม่อาจตกไปอยู่ในมือของคนภายนอกได้ ยิ่งถ้าเป็นปริมาณมาก หากบุคคลภายนอกถือหุ้นมากเกินไป ก็จะสามารถแทรกแซงการตัดสินใจของคณะกรรมการได้ นั่นเป็นสถานการณ์ที่อันตรายมากเหลือเกินสําหรับเรา และด้วยเหตุนี้จึงมีเพียงสองตัวเลือกเท่านั้น ตัวเลือกแรกคือให้ลุงของเธอตาย หากเป็นเช่นนั้น หุ้นภายใต้ชื่อเขาจะเป็นมรดกของลูกหลานเขาแน่นอน ตัวเลือกที่สองคือการบรรลุข้อตกลงกับโรงพยาบาลลั่วไห่เซิน”

ฉินชวนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาเข้าใจว่าพ่อเขาหมายถึงอะไร

นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผลประโยชน์ของฉินกรุ๊ป

อย่างไรก็ตาม ลุงเขาถือทรัพย์สินเหล่านั้นไว้ตั้งแต่แรก ทําให้ลุงเขามีสิทธิ์ตัดสินใจว่าเขาต้องการใช้พวกมันอย่างไร

“ผมไม่คิดว่านี่เป็นสิ่งที่ถูกต้อง เราไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจของเขา”

“ฉินชวน ลูกต้องโหดเหี้ยมในโลกธุรกิจ ลูกเคยคิดเกี่ยวกับผลที่จะตามมาหรือเปล่าหากหุ้นของลุงเธอตกไปอยู่ในมือของคนที่มีเจตนาร้ายต่อฉินกรุ๊ป?”

“โรงพยาบาลรั่วไห่เซ็นรับผู้ปวยจํานวนจํากัดในแต่ละปีเท่านั้น เราไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเขาจะได้รับการรักษาจากพวกเขาหรือไม่ ผมไม่คิดว่ามันจะมีอะไรถ้าเราไม่เข้าไปยุ่ง”

“ฉินชวน ลูกยังต้องเรียนรู้อีกมาก เธอไม่ควรมีความคิดที่ปรารถนาเช่นนั้นในโลกธุรกิจ”

ฉันชวนขมวดคิ้ว เขาไม่ต้องการโต้เถียงกับฉินหงจื้อ

เมื่อเห็นเป็นแบบนี้ ฉินหงจื้อก็กล่าวว่า “อา กลับไปคิดดูก่อน ค่อยกลับมาหาฉันเมื่อลูกเข้าใจสถานการณ์อย่างถูกต้อง”

ด้วยเหตุนี้ การสนทนาระหว่างฉินหงจื้อและฉันชวนจึงจบลงอย่างไม่มีความสุข

บทที่ 478 ติดต่อกับโรงพยาบาลรั่วไห่เซิน 2

โม่ชื่ออขึ้นช่วงนี้งานยุ่งมาก

เธอยุ่งอยู่กับการถ่ายคลิปวิดีโอสั้นๆ

เนื่องจากคลิปวิดีโอสั้นกําลังเป็นที่นิยมบนอินเทอร์เน็ต ด้วยเหตุนี้ดาราจํานวนมากจึงหันไปพึ่งสิ่งเหล่านี้ เพื่อหาช่องทางในการรับชมใหม่ๆ

โม่ชื่ออขึ้นก็พยายามทําสิ่งนี้เช่นกัน

เนื่องจากเธอไม่มีทีมคอยช่วยเหลือในการเสนอแผนและแนวคิดอีกต่อไป ตอนนี้เธอจึงต้องพึ่งพาตัวเองในทุกสิ่ง

กระบวนการนี้ยากมากเหลือเกิน วิดีโอสั้นๆสองสามรายการแรกๆ ที่เธอสร้าง ไม่ได้รับการตอบรับที่ดีนัก แม้ว่าเธอจะซื้อการโปรโมตบนแพลตฟอร์มของวิดีโอแล้วก็ตาม