ตอนที่ 485
ตอนที่ 787-788
October 22, 2026
บทที่ 787 การสืบสวน ซึ่งกันและกันของสามีภรรยา 2
เขาชื่นชมสาวน้อยเจียนอีหลิงคนนี้ที่เรียกเขาว่า ลุงเฟิง”
ในชีวิตประจําวันเจี้ยนอีหลิงดูเหมือนจะเป็นเด็กสาวที่ต้องได้รับการดูแลและปกป้องจากผู้อื่น
แต่ที่ทํางาน เธอเป็นบอสที่มีคุณสมบัติครบถ้วน
เจียนอีหลิงเป็นคนที่ดูอ่อนโยนในวันธรรมดา แต่ในแง่ของการจ้างคน เธอมีความคิดที่ดี และเธอก็ยังใจดีต่อคนที่ทํางานกับเธอทุกคนและน่าเชื่อถือมาก
แน่นอนเพิ่งเหว่ยชื่นชมมากกว่าคือโรงพยาบาลรั่วไห่เซินที่ก่อตั้งขึ้นโดยเจียนอีหลิง
โรงพยาบาลพิเศษนี้มีมาตรฐานในการรักษาทางการแพทย์ขั้นสูง
หากกล่าวว่าบริษัทโปลังมุ่งหวังที่จะทําเงิน โรงพยาบาลลั่วไห่เซินก็มีเป้าหมายที่จะรวบรวมกลุ่มบุคคลประหลาดที่มีความสามารถโดดเด่น
ตัวอย่างเช่น หลี่จิ๋วเจียปัจจุบันรับผิดชอบงานประชาสัมพันธ์สัมพันธ์ของโรงพยาบาลลั่วไห่เซ็น ยังไงก็ตามเขาเคยเป็นหมอที่เก่งมากในอดีต
หลังจากอุบัติเหตุทางการแพทย์ ครอบครัวของผู้ป่วยตอบโต้อย่างรุนแรง ทําให้ภรรยาของเขาเสียชีวิต และลูกสาวคนเดียวเขาก็อยู่ในสภาพที่นอนนิ่งเป็นผัก
เรื่องนี้ทําให้หลี่จั่วเจียท้อแท้ สาบานว่าเลิกเป็นหมอไม่อยากรักษาชีวิตใครอีกต่อไป
อันที่จริง เขาอยากเดินไปตามถนนและเป็นขอทานมากกว่า
แต่เจียนอีหลิงได้ช่วยลูกสาวของเขาฟื้นขึ้นมา ในขณะเดียวกันเธอก็มอบงานที่เกี่ยวข้องกับวงการการแพทย์แก่เขา แต่เป็นงานที่ไม่ต้องการให้เขาต้องผ่าตัดด้วยตนเอง เธอช่วยให้เขาค้นพบจุดมุ่งหมายในชีวิตอีกครั้ง
เช้าแล้วแต่จํายหวินเชิงยังไม่ตื่น
เจียนอหลังตัดสินใจเปิดประตูห้องของจํายหวินเชิง เสียงเพลงที่ดังลั่นห้องนี่ไม่ใช่เพลงกล่อมแน่
แปลกที่เขาเผลอหลับได้ด้วยเสียงเพลงแบบนี้
เจียนอหลังเดินเข้ามาเงียบๆ
เขานอนอยู่บนเตียงโดยเปลือยท่อนบนและคลุมด้วยผ้าห่มผืนบาง
ส่วนผ้านวมคลุมแค่ช่วงเอวและเหนือเข่าเท่านั้น
เจียนอีหลิงเดินมาถึงที่เตียง
ทันใดนั้นจ่ายหวินเชิงก็คว้าตัวเจี่ยนอีหลิงมากอดก่อนพลิกกลับ
จํายหวินเชิงเอาหัวซบที่คอของเจียนอีหลิงแล้วหายใจเข้าลึกๆ
ถามเจียนอีหลิงด้วยเสียงแหบห้าวที่กึ่งหลับกึ่งตื่นว่า “กระต่ายน้อยที่เดินมาเสริฟถึงที่ควรกิน แค่คําเดียวรจะกินให้หมดเลยในคําเดียวดี?”
ดวงตาของเจียนอีหลิงเบิกตากว้างทันที
สถานการณ์ตรงหน้าทําให้สมองของเธอว่างเปล่า
เธอแค่…เธอแค่แวะมา…
ลมหายใจร้อนๆของเขาสัมผัสกับหูของเธอตามมาด้วยการงับเบาๆ
ความรู้สึกจักจี้ทําให้นิ้วเท้าของเจี่ยนอีหลิงงอตัว
เธอครางเบาๆโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นจํายหวินเจ๋งพลิกตัวนอนลงข้างๆเธอ ขณะที่หายใจหอบ “อาา…ฉันควรเอาของที่หันเหมิงอวี่ให้กลับมาจริงๆ”
“เขาให้อะไรนาย?”
เจียนอีหลิงถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร เข้ามาในห้องทําไม?”
“นายตื่นไม่ตรงเวลา”
“ไม่ได้เป็นอะไร เมื่อคืนฉันนอนดึก”
“ฉันปลุกนายเหรอ?”
“อื้อ”
“ขอโทษ”
เมื่อได้ยินดังนั้นจํายหวินเชิงก็พลิกตัวอีกครั้ง เขากอดเจียนอีหลิงไว้ในอ้อมแขน ขณะที่พูดว่า “งั้นนอนต่อกันอีกสักพักเถอะ”
เจียนอีหลิงนิ่ง สักพักเธอก็พึมพํา “เสียงเพลงดังเกินไป”
จํายหวินเชิงไม่ยอมขยับ ผ่านไปสักพักไม่นานเขาก็หยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมาปิดเพลงอย่างเกียจคร้าน จากนั้นเขาก็กลับไปนอนโดยมีเจียนอีหลิงอยู่ในอ้อมแขน
ตื่นมาอีกทีก็เก้าโมงครึ่งแล้ว
จํายหวินเชิงมองไปที่เจี่ยนอีหลิงที่ยังหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา
เจียนอีหลิงก็ผล็อยหลับไปเช่นเดียวกัน
เธอมักจะเหนื่อยและไม่มีเวลานอนเพียงพอ
## หัวเดียวกระเทียมลีบ ส่งข้าวส่งน้ําผู้แปลหน่อยนะครับ
จากนั้นจ่ายหวินเชิงก็มองไปรอบๆห้อง
เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้ผล็อยหลับไปในสภาพแวดล้อมที่เงียบเหงาแบบนี้
บทที่ 788 การสืบสวนซึ่งกันและกันของสามีภรรยา 3
จํายหวินเชิงตัดสินใจไม่ปลุกเจียนอีหลิง เขามองดูเจี้ยนอีหลิงนอนบนแขนเงียบๆ