ตอนที่ 87

บทที่ 87: หยู่เจี๋ยส่งอุปกรณ์ป้องกันตัว

เจี่ยนอีหลิงไม่ได้ปล่อยให้เฉิงอี้และคนอื่นอารักขาไปถึงบ้าน แต่ทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อรถของย่าเจี่ยนมาถึงที่ประตูโรงเรียน เธอก็ขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ

ในเวลานี้ดอกไม้ ลูกโป่ง ป้าย ที่อยู่ที่ประตูโรงเรียนนั้นได้ถูกจัดการไปเรียบร้อยนานแล้วภายใต้คำสั่งของหลัวซิ่วเอิน

ทุกอย่างดูเป็นไปตามปกติ

เจี่ยนอีหลิงตั้งใจไม่ให้หญิงชรารู้ว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น

ดังนั้นหญิงชราจึงไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติกับเจี่ยนอีหลิง

เมื่อรถวิ่งไปถึงประตูบ้านของเจี่ยนอีหลิง ย่าเจี่ยนกับเจี่ยนอีหลิงก็เห็นเจี่ยนหยู่เจี๋ย

หายใจหอบอย่างหนัก ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งวิ่งมาก่อนหน้านี้

ย่าเจี่ยนรีบขอให้คนขับหยุดรถ แล้วเปิดประตูออกไปถาม

“หยู่เจี๋ย เกิดอะไรขึ้นกับหลานเหรอ ทำไมหลานจึงมาที่นี่อย่างกระทันหัน”

วันนี้เป็นวันอังคาร และเจี่ยนหยู่เจี๋ยก็ควรจะอยู่ที่โรงเรียน

“ผมขอคนขับรถให้พาผมมาที่นี่” ในขณะที่กำลังตอบคำถามของหญิงชรา เจี่ยนหยู่เจี๋ยก็หันไปมองยังเจี่ยนอีหลิง

เจี่ยนหยู่เจี๋ยรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ที่ประตูโรงเรียนมัธยมเชิ่งหัว และหยูซีก็ได้ส่งข้อความถึงเขาด้วย

เดิมสิ่งที่หยูซีได้คิดไว้ก็คือ น้องสาวอีหลิงถูกพวกนักเลงอันธพาลจ้องอยู่และเขาก็ต้องการให้เจี่ยนหยู่เจี๋ยได้รู้ถึงสถานการณ์

ถ้านี่ปิดไว้เป็นความลับ เขากลัวว่าเขาจะหมดความน่าเชื่อถือสำหรับเจี่ยนหยู่เจี๋ยอย่างสิ้นเชิง

สิ่งที่หยูซีไม่คาดคิดก็คือหลังจากที่เขาเสร็จสิ้นการส่งข้อความไปให้เจี่ยนหยู่เจี๋ย จ๋ายหวินเชิ่งก็ลากเขาออกจากประตูและไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง

ทันทีที่เจี่ยนหยู่เจี๋ยได้รับข้อความจากหยูซี เขาก็พยายามที่จะวิ่งออกมา

แต่ในเวลานั้นเขายังเรียนไม่จบคาบ

ในช่วงเวลาครึ่งชั่วโมงสุดท้าย เจี่ยนหยู่เจี๋ยซึ่งนั่งอยู่ในห้องเรียนก็รู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนปลายเข็ม

เจี่ยนหยู่เจี๋ยแทบจะเป็นบ้าเมื่อคิดว่ามีคนพยายามที่จะสารภาพรักกับน้องสาวของเขา