ตอนที่ 10 ฉันเป็นผู้หญิงโสโครก

เมื่อนาธาเนียลเห็นเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนของพวกผู้หญิงเขาก็คิดได้ว่าพวกเธอต้องทะเลาะกันอยู่แน่

คริสติน่ายืนมองอย่างนิ่งเฉยขณะที่นาธาเนียลเดินเข้ามาหาเธอและหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดหน้าให้ จากนั้นเขาหันไปหาจูเลียและบอกว่า “ผมไม่ได้ขอให้แม่มาอยู่กับเธอ แม่ไม่ต้องมาที่บ้านผมก็ได้นอกจากจะมีธุระสำคัญ”

จูเลียตะลึงสองคนนี้ไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไหร่?

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกชายไม่แน่นแฟ้นนักอย่างที่คนภายนอกคิด แต่นาธาเนียลไม่เคยปะทะกับเธอตรงๆ แม้แต่ครั้งเดียว

แค่คำพูดประโยคเดียวของเขาก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าความคิดของเขาที่มีต่อคริสติน่าเปลี่ยนไปแล้ว

“ไม่เจอกันตั้งนาน นาธาเนียล คุณสบายดีไหม?” ซานดร้าถามพร้อมกับมองนาธาเนียลด้วยสายตาคาดหวัง แม้ว่าเธอจะไม่กล้ามองสบตานัยน์ตาเจิดจ้าสง่างามของเขาตรงๆ

พวกเขาเกือบจะได้แต่งงานกันแล้วเมื่อหลายปีก่อน

นับตั้งแต่นั้นเวลาผ่านไปโดยที่ซานดร้าได้แต่เสียดายและคิดว่าคริสติน่าแย่งนาธาเนียลไปจากเธอ

นาธาเนียลไม่ตอบเธอ แต่กลับออกคำสั่งด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เซบาสเตียน ไปส่งนายหญิงด้วย”

บรรยากาศนิ่งสงัดเมื่อเขาพูดเช่นนั้น

รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของซานดร้าชะงักค้าง มือซึ่งยื่นออกมาถูกปล่อยค้างกลางอากาศราวกับว่าเธอได้ทำสิ่งที่ไม่จำเป็นลงไป

เธออิจฉาจนตาร้อนผ่าวเมื่อเห็นท่าทีที่นาธาเนียลปฏิบัติต่อคริสติน่าอย่างรักใคร่

ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรถึงชนะใจเขาได้ ?

เซบาสเตียนก้าวออกมาและพูดอย่างสุภาพ “นายผู้หญิงแฮดลีย์ คุณซัลลิแวน เชิญทางนี้ครับ”

ความพยายามอย่างไม่ปิดบังของผู้ช่วยที่ต้องการไล่พวกเขาออกไปยิ่งทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนเป็นพิเศษ เมื่อจูเลียรู้สึกว่านาธาเนียลได้ขีดเส้นระหว่างเธอกับเขาอย่างชัดเจน

จูเลียวิตกกังวลและขุ่นเคือง เธอคิดว่านาธาเนียลคงเสียสติเพราะถูกคริสติน่าหว่านเสน่ห์