บทที่ 13 ไปก็ไม่เห็นเป็นไรเลย

หลังจากรอไม่กี่นาที ลู่อี้เข่อก็ขับมาเซราติ ควอตโตรปอร์เต้จอดอยู่ที่ด้านหน้าของหวังชาว

ลู่อี้เข่อเดินออกมาจากในรถ และพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณหวัง บังเอิญจริงๆ คุณก็พักอยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ?”

หวังชาวพยักหน้าพูดว่า: “ผมก็เพิ่งจะย้ายมาที่นี่เหมือนกันครับ”

“ใช่แล้วครับ ช่วงนี้อาการของคุณปู่คุณเป็นยังไงบ้างครับ?”หวังชาวถามขึ้นมาด้วยเรื่องสำคัญขึ้นมา

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของลู่อี้เข่อก็เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย

“แม้ว่าครั้งก่อนคุณทำให้อาการของคุณปู่ฉันคงที่แล้ว แต่โรคเรื้อรังยังไม่หายขาด ในช่วงสองวันที่ผ่านมาอาการแย่ลงมาก”

ลู่อี้เข่อพูดพร้อมกับถอนหายใจ

หวังชาวพยักหน้า อาการป่วยของนายท่านลู่ค่อนข้างซับซ้อน

แต่ในไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาแทบจะย่อยทักษะทางการแพทย์ในหัวได้พอสมควรแล้ว ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะรักษาอาการป่วยของลู่ว่านซาน

“คุณลู่ คุณไม่ต้องกังวล ผมจะทำให้ดีที่สุดเพื่ออาการป่วยของคุณปู่คุณ”หวังชาวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ลู่อี้เข่อพยักหน้า ทันใดนั้นก็นึกถึงอะไรบางอย่างได้ และพูดด้วยใบหน้าเศร้าว่า: “ไม่รู้ว่าคุณปู่ของฉันหาหมอที่เรียกว่าหมอเทวดามาจากไหน ตอนนี้หมอเทวดาคนนั้นก็อยู่ในโรงพยาบาลเพื่อเตรียมรักษาคุณปู่ของฉันอยู่ค่ะ”

หวังชาวขมวดคิ้ว ฟังความหมายของลู่อี้เข่อ ลู่ว่านซานไม่เชื่อว่าตัวเองจะรักษาอาการป่วยของเขาให้หายดีได้

“งั้น……ยังต้องการให้ผมไปอีกเหรอครับ?”

หวังชาวถามว่า

“ไปสิค่ะ เทียบกับหมอเทวดาเฉินอะไรนั้น ฉันเชื่อใจคุณมากกว่า ไปค่ะ พวกเราไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ”

หลังจากที่พูดจบ ทั้งสองคนขึ้นรถ และไปโรงพยาบาล

ภายในห้องผู้ป่วย

ในขณะนี้มีคนจำนวนมากยืนอยู่ในห้องผู้ป่วยมากมาย ลู่ว่านซานกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว

ชายชราในชุดขาวที่มีอายุมากกว่า 60 ปีกำลังตรวจอาการลู่ว่านซานอย่างไม่หยุดหย่อน

“หมอหมอเทวดาเฉิน อาการของพ่อผมเป็นยังไงกันแน่?”

ชายวัยกลางคนถามด้วยสีหน้ากังวล

คนที่พูดก็คือลู่เชียนเริ่นพ่อของลู่อี้เข่อ

“คุณลู่ อาการของพ่อคุณไม่ค่อยดีเลยครับ เนื้องอกในสมองของเขาใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และต้องผ่าตัดเอาออกโดยเร็วที่สุด ใช้ยารักษาไม่ได้ผลอะไรอีกแล้ว”หมอหมอเทวดาเฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ความเสี่ยงของการผ่าตัดสูงมั้ยครับ? จะมีผลที่ตามมาหลังจากการผ่าตัดหรือเปล่า?”ลู่เชียนเริ่นถาม

“เนื่องจากเป็นการผ่าตัดเปิดกะโหลก ความเสี่ยงของการผ่าตัดจึงสูงมาก สำหรับผลที่ตามมา ผมไม่สามารถรับประกันได้ แต่มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นอัมพาตครึ่งซีก ขึ้นอยู่กับการฟื้นตัวในภายหลังเป็นหลักครับ”

หมอหมอเทวดาเฉินพูด

“ไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆเหรอครับ?”

ลู่ว่านซานซึ่งนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลด้วยสีหน้าซีดเซียว มองดูหมอเทวดาเฉินแล้วพูด

“นอกจากการผ่าตัดแล้ว ไม่มีทางอื่นแล้วครับ”

หมอเทวดาเฉินส่ายหน้าพูด ทันใดนั้นก็พูดอีกว่า: “จะทำการผ่าตัดหรือไม่? ถ้าหากไม่ต้องการเสี่ยง ใช้การรักษาแบบอนุรักษ์นิยม สามารถยืดอายุของคุณได้อีกอย่างน้อยสองเดือน”

“พ่อครับ พ่อว่าการผ่าตัดนี้ พวกเรายังจะทำอยู่มั้ยครับ?”ลู่เชียนเริ่นตัดสินใจไม่ได้

สีหน้าของลู่ว่านซานกลับแสดงความแน่วแน่: “ทำ หมอเทวดาเฉิน ผมเชื่อใจคุณครับ!”

“โอเค อีกสิบนาที ผมจะช่วยทำการผ่าตัดให้คุณด้วยตัวเอง”

หมอเทวดาเฉินพยักหน้า และเริ่มจัดการขั้นตอนการผ่าตัด

อย่างไรก็ตามในขณะนี้ ลู่อี้เข่อวิ่งเข้ามาพร้อมกับหวังชาว

“คุณปู่ค่ะ เดี๋ยวก่อนค่ะ หนูพาคุณหวังมาแล้ว ให้เขาตรวจดูปู่ก่อนเถอะค่ะ”

ลู่อี้เข่อหายใจหอบ และพูดอย่างรวดเร็ว

คำพูดของเธอทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่นิ่งอึ้งอย่างช่วยไม่ได้

ลู่ว่านซานมองดูหวังชาวแวบหนึ่ง และขมวดคิ้วขึ้นมา

แม้ว่าครั้งก่อนหวังชาวจะช่วยชีวิตเขา แต่ในความคิดของเขา นั่นอาจจะเป็นเพราะโชคเข้าข้าง และหลอกวง

“อี้เข่อ ปู่ของแกกำลังจะเข้ารับการผ่าตัดเร็วๆนี้ แกยังก่อกวนไร้สาระแบบนี้อีก!”

ลู่เชียนเริ่นสีหน้าไม่พอใจ และพูดลู่อี้เข่อด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ลู่อี้เข่อพูดอย่างรวดเร็ว: “พ่อค่ะ สองวันก่อนคุณหวังคนนี้ก็ช่วยรักษาอาการป่วยของคุณปู่ ทักษะทางการแพทย์ของเขาดีมากเลยนะคะ พ่อไม่เชื่อก็ถามคุณปู่ดูสิค่ะ”

ลู่เชียนเริ่นนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะจ้องมองหวังชาวแวบหนึ่ง

คนคนนี้อายุน้อยแบบนี้ จะรักษาโรคได้เหรอ?

คงจะไม่ใช่มิจฉาหรอกนะ?