บทที่ 16 อดีตที่ผ่านมา

แต่ในเวลานี้ ลู่อี้เข่อออกตัวมา

เธอพูดกับลู่ว่านซานว่า: “คุณปู่ค่ะ ปู่จำคำพูดสุดท้ายที่คุณหวังพูดก่อนออกจากห้องผู้ป่วยได้หรือเปล่าคะ?”

“จำได้สิ ทำไมเหรอ?”

ลู่งว่านซานดูงุนงง หวังชาวบอกว่าถ้าเกิดหมอเทวดาเฉินทำการผ่าตัดให้กับเขา เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

ตอนนั้นเขาได้ยินคำพูดนี้ ภายในใจค่อนข้างไม่พอใจ คิดว่าหวังชาวกำลังแช่งให้เขาตาย!

“หลังจากที่ปู่ถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด คนคนนี้ที่เรียกว่าหมอเทวดาเฉินกลับบอกว่าพวกเราว่า การผ่าตัดล้มเหลว แจ้งให้พวกเราเจอหน้าปู่เป็นครั้งสุดท้าย!”

สายตาเยือกเย็นของลู่อี้เข่อมองไปทางหมอเทวดาเฉินในขณะนี้

“อะไรน่ะ?!”

สีหน้าของลู่ว่านซานเปลี่ยนไปอย่างมาก การผ่าตัดล้มเหลวเหรอ?

เจอหน้าครั้งสุดท้าย?

หรือว่า เมื่อกี้นี้ตัวเองเกือบตายไปแล้วเหรอ?

แต่ตอนนี้ตัวเองก็สบายดีไม่ใช่เหรอ?

“หลังจากนั้นล่ะ”

เขามองดูหลานสาวของตัวเอง หายใจถี่ และสีหน้าค่อนข้างตึงเครียด

“หลังจากนั้นคุณหวังบอกว่าสามารถรักษาโรคของคุณปู่ได้ ต่อจากนั้นหมอเทวดาเฉินเขายังต้องการห้ามไม่ให้หวังชาวรักษาอาการป่วยของคุณปู่ ท้ายที่สุดถ้าหากไม่ใช่คุณหวังยืนกรานจะทำต่อไป!”

“คุณปู่อาจจะถูกหมอเทวดาเฉินทำให้ตายได้!”

เมื่อนึกถึงฉากเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ลู่อี้เข่อยังคงหวาดผวาอยู่

หลังจากที่ฟังคำพูดของลู่อี้เข่อจบ สีหน้าของลู่ว่านซานก็ดูไม่ค่อยสู้ดีขึ้นมาในทันที

หลังจากได้ยินคำพูดเรียบง่ายไม่กี่คำ เขากลับฟังจนอกสั่นขวัญแขวน หวาดกลัวเป็นอย่างมาก!

สถานการณ์นี้อันตรายมาก ได้ยินสิ่งที่อี้เข่อพูด ถ้าหากไม่ใช่หวังชาว เขาอาจจะนอนอยู่ในห้องเก็บศพก็ได้!

เขาลุกขึ้นจากเตียงในโรงพยาบาลด้วยความยากลำบาก และสายตาเยือกเย็นจ้องมองไปที่หมอเทวดาเฉินด้วยความเกลียดชัง

สีหน้าของหมอเทวดาเฉินซีดเซียว ก้มหัวลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความละอายใจ ภายในใจก็วิตกกังวลเป็นอย่างมาก กลัวว่าลู่ว่านซานจะหาเรื่องเขา

ยังไงซะ ลู่ว่านซานเกือบจะตายอยู่ในมือของเขา!

จากนั้น ลู่ว่านซานเดินขึ้นไปตรงหน้าของหวังชาวในไม่กี่ก้าว

ต่อหน้าทุกคน เขาโค้งคำนับให้หวังชาวอย่างสุดซึ้ง

“ขอบคุณบุญคุณช่วยชีวิตของคุณหวังชาวเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้ผมมีความสงสัยในตัวของคุณมากมาย ตอนนี้เมื่อคิดถึง รู้สึกละอายใจมากจริงๆ โทษผมมีเส้นผมบังภูเขา มองไม่เห็นสภาพเหตุการณ์ทั้งหมดว่าแท้จริงแล้วเป็นเช่นไร ซึ่งเกือบจะก่อให้เกิดหายนะ”

สีหน้าของหวังชาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย และพูดเบาๆว่า: “คุณลู่มีบุญคุณกับผม ผมลงมือช่วยชีวิต ทั้งหมดเป็นเพราะว่าเธอ คุณไม่จำเป็นต้องพิธีรีตองขนาดนี้”

ลู่ว่านซานลุกขึ้นมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลานสาวของตัวเอง

เขารู้ว่า ถ้าหากไม่ใช่เกียรติของอี้เข่อ หวังชาวไม่มีทางรักษาอาการป่วยของเขาหลังจากที่ถูกคนเหยียดหยาม

ต่อจากนั้น สายตาของหวังชาวมองไปทางหมอเทวดาเฉิน และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “หมอเทวดาเฉิน คุณลืมเรื่องอะไรไปหรือเปล่า?”

คำพูดของหวังชาวทำให้สีหน้าของหมอเทวดาเฉินดูไม่ค่อยสู้ดีขึ้นมา เขารู้ว่ามันเป็นเรื่องคุกเข่าลง

แต่ว่าคุกเข่าคำนับให้รุ่นน้องคนหนึ่ง เขาทำไมได้หรอก!

และในเวลานี้ สายตาเยือกเย็นของลู่ว่านซานมองไปทางเฉอนกั๋วคุน สีหน้าดูไม่ดีเป็นอย่างมาก

เฉินกั๋วคุนกลัวจนสั่นเทา คุกเข่าอยู่ตรงหน้าของหวางเฉาอย่างรวดเร็ว และคำนับสามครั้งให้เขา

เขารู้ว่า ถ้าหากไม่ทำการคำนับ คนของตระกูลลู่ไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่ๆ!

“รักษาโรคหายดีแล้ว ขอตัวก่อนครับ”

หวังชาวพยักหน้าเล็กน้อย หันหลังก็จะเดินออกไป

“คุณหวัง เดี๋ยวก่อน คุณช่วยชีวิตผม ผมยังไม่ได้ตอบแทนคุณเลย ในบัตรใบนี้มีหนึ่งร้อยล้าน คุณได้โปรดรับไว้ด้วยครับ!”

ลู่ว่านซานรั้งไว้อย่างรวดเร็ว

“ไม่จำเป็นครับ”

แม้ว่าหวังชาวจะยากจน แต่เขาไม่ได้โลภมาก

ตรงกันข้ามกัน เขาแยกบุญคุณความแค้นได้อย่างชัดเจน

ถ้าไม่ได้เห็นแก่หน้าของลู่อี้เข่อ เขาไม่มีทางรักษาอาการป่วยของลู่ว่านซานหรอก

หลังจากที่ปฏิเสธ หวังชาวเดินออกจากห้องผู้ป่วย

ลู่ว่านซานเป็นคนฉลาด เขารู้ว่าการกระทำของตัวเองทำให้หวังชาวไม่พอใจ

“อี้เข่อ แกรีบตามคุณหวังไป ต้องขอบคุณเขาให้ดี”

ลู่ว่านซานพูดอย่างรวดเร็ว

ลู่อี้เข่อพยักหน้า ก็ตามออกไปจากห้องผู้ป่วย

หวังชาวเดินออกจากโรงพยาบาล หลังจากที่ลู่อี้เข่อเดินตามหลังมา และตามทันอย่างรวดเร็ว

“คุณลู่ อาการป่วยของคุณปู่คุณก็หายดีแล้ว ยังมีอะไรอีกมั้ยครับ?”

หวังชาวพูดถาม

“คุณหวังค่ะ บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า? ต่อไปเรียกฉันว่าอี้เข่อก็พอ”

ลู่อี้เข่อยิ้มอย่างขี้เล่น และเดินเคียงข้างกับหวังชาว

“ก็ได้ครับ อี้เข่อ”

หวังชาวเรียกด้วยรอยยิ้ม

“ใช่แล้ว วันนี้ขอบคุณคุณมากๆที่ช่วยคุณปู่ของฉัน เมื่อกี้นี้คุณปู่ของฉันบอกกับฉันว่า ต้องขอบคุณคุณให้ดี……”