ตอนที่ 20
บทที่ 20 ดูถูก
October 22, 2026
หวังชาวหยุดฝีเท้าลงมา สายตามองไปทางกัวฝาน และพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า: “ไอ้อ้วนกัว ทำไมแกไม่บอกกับฉันก่อน?”
กัวฝานนิ่งไปครู่หนึ่ง ตั้งสติได้ในทันที และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “พี่ชาว ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยผมรู้ว่าพี่กับช่ายคุนมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีเพราะจงเจียยั่น แต่นี่ก็ผ่านไปหลายปีแล้ว ใครยังจำเรื่องแค่นั้นได้อีก”
“คุณสบายใจได้ ช่ายคุนไม่ใช่คนใจแคบแบบนั้น”
หลังจากที่กัวฝานพูดจบ
ก็ไม่ได้สนใจว่าหวังชาวจะมีท่าทียังไง ก็ดึงเขาเข้าไปที่ห้องวีไอพีหรูหราในทันที
ภายในห้องวีไอพี มีคนมาแล้วมากมาย หวังชาวมองดูแวบหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนร่วมชั้นจากมหาวิทยาลัย เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก และบางคนก็แทบจำไม่ได้
บางคนรู้จัก แต่ก็ไม่ได้สนิท
อันที่จริงเขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเป็นคนที่ชอบเก็บตัวมากๆ ยกเว้นเพื่อนร่วมห้องบางคนที่สนิทกันบ้าง ก็ไม่ค่อยได้สุงสิงอะไรกับผู้คนมากนัก
ดังนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีตัวตนอยู่เลย
“เพื่อนๆ พวกเธอดูสิว่าใครมา หวังชาว พวกเธอยังจำกันได้หรือเปล่า?”
กัวฝานดึงหวังชาวเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ต่อจากนั้นแนะนำให้กับทุกคน
เพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นส่วนใหญ่ก็จำหวังชาวไม่ได้ แม้ว่าบางคนจะจำได้รางๆ ก็เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย และไม่มีความกระตือรือร้นมากนัก
หวังชาวเดินเข้าไปชนแก้วกับพวกเขาทีละคน ต่อจากนั้นก็นั่งอยู่ที่โซฟาคนเดียว ก็ไม่มีใครมาชนแก้วกลับ เขาก็ผ่อนคลายมีความสุขมาก
นี่คือความเป็นจริงของสังคม ชีวิตไปได้ดี ผู้คนรายล้อมมากมาย ไปได้ไม่ดี ใครก็ไม่สนใจคุณ!
และในเวลานี้ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ลู้อี้เข่อเป็นคนโทรมา
“ไอ้อ้วนกัว ฉันออกไปรับโทรศัพท์นะ”
หวังชาวบอกกับหัวฝาน และเดินออกจากห้องวีไอพีไปรับโทรศัพท์
“คุณหวัง ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนค่ะ ฉันมีเรื่องจะหาคุณ”
เสียงของลู่อี้เข่อมาจากปลายอีกด้านของโทรศัพท์
“ตอนนี้ผมอยู่อัลบั้มเคที เพร์รี งานเลี้ยงเพื่อนร่วมชั้น ดื่มเหล้ากับคนอยู่ เอาอย่างงี้มั้ยผมไปหาคุณดึกหน่อยนะ”
หวังชาวพูดว่า
“คุณบอกเบอร์ห้องให้กับฉัน ฉันไปหาคุณเดี๋ยวนี้เลยค่ะ อัลบั้มเคที เพร์รีเป็นกิจการภายใต้ตระกูลของฉัน ฉันรู้จักที่นั่นดี!”
หวังชาวบอกเบอร์ห้องให้กับลู่อี้เข่อ
“รอฉันครึ่งชั่วโมงนะคะ”
หลังจากที่ลู่อี้เข่อพูดจบ ก็วางสายไป
หวังชาวเก็บโทรศัพท์เรียบร้อย แล้วก็กลับไปที่ห้องวีไอพีอีก
เพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องวีไอพี ไอ้อ้วนกัวก็เดินเข้ามา และพูดว่า: “พี่ชาว ช่ายคุนกับแฟนของเขาเพิ่งจะมาถึง พี่มาชนแก้วหน่อยสิ”
สีหน้าของหวังชาวบูดบึ้ง และพูดว่า: “ฉันไม่ไป”
“พี่ชาว ยังไงคนอื่นเขาก็เป็นคนจัดงานเลี้ยงนี้ ไม่ไปทักทายกันหน่อยไม่ดีค่อยหรอกมั้ง ยังไงซะก็เป็นเพื่อนกัน”
“ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้ก็เป็นวันเกิดของจงเจียยั่นด้วย ไม่ว่ายังไงคนอื่นเขาก็คบหากับแฟนเก่าของพี่มาสามปีนะ”
หลังจากที่กัวฝานพูดจบ ก็กระซิบข้างหูของหวังชาวอีก: “พี่ชาว ได้ยินว่าจงเจียยั่นอยู่กับช่ายคุนร่ำรวยแล้ว ตอนนี้พี่ไม่ค่อยมีเงินไม่ใช่เหรอ? พี่ขอให้เธอยืมให้พี่หน่อยก็ได้นะ ยังไงพี่ก็เป็นแฟนเก่าของเธอ เห็นแก่ความรักครั้งเก่า เธอน่าจะไม่มีทางปฏิเสธพี่นะ”
“ไสหัวไปให้พ้นซะ!”
หวังชาวมองค้อนที่กัวฝาน แต่สายตากลับมองไปทางจงเจียยั่น ซึ่งถูกรอบล้อมด้วยฝูงชน ราวกับดาวล้อมเดือน
เธอสวมชุดเดรสยาวสีแดงสด แต่งหน้าสวยงาม สวยสง่ามากๆ
จงเจียยั่นเป็นแฟนที่เขาคบหามาเป็นเวลาสามปีในมหาลัย แต่ตอนที่กำลังจะจบ เธอกลับนอกใจไปหาทายาเศรษฐีคนหนึ่ง
ทายาทเศรษฐีคนนั้นก็คือช่ายคุนที่จัดงานเลี้ยงเพื่อนร่วมชั้นนี้
ความรักสามปี บอกว่าเลิกก็เลิกกันไปเลย
ปีนั้นหวังชาวเสียใจเป็นเวลานานเพราะเรื่องนี้
แต่ตอนนี้กลับไม่แยแสมากขึ้น พูดกันจนถึงที่สุด จงเจียยั่นเพื่อตามหาชีวิตที่สุขสบายถึงได้ทิ้งเขาไป นี่มันก็ไม่ได้ผิดอะไร
จะโทษก็โทษที่ตอนนั้นตัวเองไม่มีปัญญาให้ชีวิตที่คนอื่นเขาต้องการได้
อารมณ์ของหวังชาวก็สงบลงอย่างรวดเร็ว เขารินเหล้าแก้วหนึ่ง
เดินไปตรงหน้าของจงเจียยั่น เผยให้เห็นรอยยิ้มอย่างสุภาพแล้วพูดว่า: “เจียยั่น สุขสันต์วันเกิดนะ!”
จงเจียยั่นมองหวังชาวแวบหนึ่ง สีหน้านิ่งอึ้ง จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยความโกรธ
“หวังชาว เป็นนายได้ยังไงเนี่ย นายมาทำอะไรที่นี่?”
“ใครเป็นคนเชิญนายมา?!”
สีหน้าของจงเจียยั่นเฉียบคม และตะโกนถาม
ทุกคนถูกดึงดูดไป สายตามองมาทางนี้
รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังชาวค่อยๆแข็งทื่อขึ้น และสายตามองไปทางกัวฝานที่อยู่ไม่ไกล
กัวฝานคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น รีบเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม: “ฉันเป็นคนเรียกหวังชาวมาเอง เมื่อก่อนก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น นี่เป็นงานเลี้ยงเพื่อนร่วมชั้น ก็ไม่ได้บอกว่าเขามาไม่ได้นี่น่า?”