ตอนที่ 22
บทที่ 22 ฉันโกรธมาก
October 22, 2026
สายตาของช่ายสวีเย็นชา เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามหวังชาว
ราวกับว่าในสายตาของเขา หวังชาวเพียงแค่บีบมดตัวหนึ่งตายได้อย่างสบายๆ
สีหน้าของหวังชาวบึ้งตึง เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับช่ายสวี และพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ: “ถ้าหากฉันไม่คุกเข่าลงล่ะ?”
“ไม่คุกเข่าเหรอ?”
ช่ายสวีกระตุกมุมปากแสยะยิ้มแปลกประหลาด: “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะตีแขนขาของแกให้เละ ให้แกคุกเข่าได้ยาก!”
“หวังชาว ได้ยินคำพูดของพ่อฉันมั้ย รีบคุกเข่าลงซะ!”
“เมื่อกี้นี้แกเย่อหยิ่งมากไม่ช่าเหรอ? ตอนนี้มึงก็เหย่หยิ่งให้กูอีกสิ!!!”
ช่ายคุนชี้ไปที่หวังชาวแล้วตะโดนด้วยความโกรธ
หวังชาวสีหน้าบึ้งตึง เขามองดูสองพ่อลูกที่อยู่ตรงหน้า สีหน้ากลับไม่มีคามหลัวเลยสักนิด
“ฉันคุกเข่าต่อหน้าฟ้าดิน คุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่ แต่แกเป็นใคร มีสิทธิ์ให้ฉันคุกเข่าลงเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในห้องวีไอพีก็สีหน้าตกตะลึง
ไม่มีใครคิดว่าหวังชาวจะกล้าหาญขนาดนี้ กล้าพูดแบบนี้กับช่ายสวี?
คิดจริงๆเหรอว่าช่ายสวีไม่กล้าฆ่าเขาให้ตาย?
รูม่านตาของช่ายสวีหดตัวเล็กน้อย มีความโกรธที่พุ่งออกมา
“ไอ้เหนู แกอวดดีมาก ความปกติคนที่กล้าเย่อหยิ่งต่อหน้าฉันขนาดนี้ ศพจมลงในน้ำเป็นอาหารปลาแล้ว!”
หลังจากที่ช่ายสวีพูดจบ ยื่นมือไปสะบัด ก็จะสั่งให้คนลงมือ
“หวังชาว ต่อให้ตอนนี้แกคุกเข่าลงร้องขอความเมตตาก็สายไปแล้ว ฉันจะตีแขนขาของแกกับมือตัวเอง ให้แกรู้ว่าจุดจบที่ทำให้ฉันไม่พอใจ!”
ช่ายคุนแสยะยิ้มต่อเนื่อง สายตาชั่วร้ายเป็นอย่างมาก
จงเจียยั่นยังเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความคาดหวัง!
“พี่ชาว พี่รีบหนีเถอะ!”
“พี่รีบหนีสิ!”
กัวฝานตะโกนอย่างกระวนกระวาย
เขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสำนึกผิด ถ้ารู้ก่อนว่าช่ายคุนกับจงเจียยั่นจะมุ่งเป้าไปที่หวังชาวเช่นนี้
เขาก็ไม่ควรพาหวังชาวมาเลย!
ในเวลานี้ ดวงตาของหวังชาวเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ และกำปั้นก็กำแน่นอย่างเงียบๆ!
เขาไม่อยากมีเรื่อง!
แต่ไม่ได้หมายความว่าเขากลัวปัญหา!
ความขัดแย้งกำลังใกล้เข้ามา
เกือบทุกคนคิดว่าหวังชาวตายแน่ๆ!
หวังชาวคนเดียว มีเรื่องกับสองพ่อลูกตระกูลช่าย ต้องตายอย่างแน่นอน!
ต่อจากนั้นในเวลานี้
ทันใดนั้นเสียงตะโกนเย็นชาก็ดังขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ภายใต้การจ้องมองของทุกคน ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสยาวสีขาว หน้าตาสวยงดงาม สง่าราศีไม่มีใครเทียบได้เดินเข้ามา
สายตาของหวังชาวมองไป ก็คือลู่อี้เข่อ
ลู่อี้เข่อเดินตรงไปตรงหน้าของหวังชาว และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา: “คุณหวัง เกิดเรื่องอะไรขึ้นค่ะ? คนพวกนี้ต้องการทำอะไร?”
“มีปัญหาเล็กน้อย”
หวังชาวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ปัญเล็กน้อยเท่านั้นเอง ฉันจะคุณจัดการเอง!”
หลังจากที่พูดจบ สายตาของลู่อี้เข่อก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา มองไปทางช่ายสวี
ช่ายสวีขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้านี้คุ้นมากๆ ราวกับว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“สาวน้อย เธอรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร? กล้ายุ่งเรื่องของฉัน เธอกล้ามาเลยนะ!”
ช่ายสวีสายตาเยือกเย็น และพูดติดตลก
“งั้นเหรอ?”
ลู่อี้เข่อเย้ยหยันอย่างเหยียดหยาม เธอลูบผมยาวแล้วหนีบไว้ที่ข้างหู ต่อจากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า: “ฉันรู้จักคุณ ชื่อว่าช่ายสวี เป็นผู้จัดการของอัลบั้มเคที เพร์รี ฉันเคยได้ยินปู่ของฉันพูดถึงคุณ”
“ปู่ของเธอคือใคร?”
ช่ายสวีขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น
“พ่อ พ่อจะพูดจาไร้สาระกับนังผู้หญิงบ้าขนาดนั้น รีบลงมือซะ!”
หลังจากที่ช่านคุนพูดจบด้วยความหงุดหงิด แล้วก็ชี้ไปที่ลู่อี้เข่อแล้วด่าทอว่า: “อีกระหรี่ ไม่อยากตายก็ไสหัวออกไปให้พ้น ไม่อย่างนั้นกูจะจัดการมึงด้วย!”
สีหน้าของลู้อี้เข่อก็ดูไม่ค่อยสู้ดีขึ้นมา
“หวังชาว นังเลวคนนี้เป็นชู้รักของแกสินะ แกเป็นเศษสวะไร้ความสามารถจริงๆ ตัวเองไม่มีความสามารถ กลับเรียกผู้หญิงคนหนึ่งมาออกหน้าให้กับแก ฉันว่าไม่มีเศษสวะคนไหนที่ไร้ค่ากว่าแกแล้ว!”
จงเจียยั่นก็แสยะยิ้มอยู่ข้างๆอย่างไม่หยุด
นังผู้หญิงบ้า?
อีกระหรี่?
นังเลว?
ชู้รัก?
สีหน้าของลู้อี้เข่อก็เยือกเย็นขึ้นมาในทันที
ลู่อี้เข่อเป็นใคร?
ผู้หญิงชาติตระกูลดีในตระกูลลู่ ใข่มุกที่งดงามบนมือ
เธอเติบโตขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าดูถูกเธอต่อหน้าเธอแบบนี้!