บทที่ 25 เขาเป็นคนไร้ความสามารถ

การแสดงออกของหลินเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความประหลาดใจกับตกใจ เธอคาดไม่ถึงว่าจะเห็นหวังชาวที่นี่ด้วย!

หลี่ฮุยหันหน้าไป สายตาก็มองไปทางหวังชาว ขมวดคิ้ว สีหน้าบึ้งตึงในทันที

หวังชาวเห็นหลินเหมี่ยวเหมี่ยวกับหลี่ฮุยทั้งสองคน ก็รู้สึกค่อนข้างประหลาดใจ

“ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ?”

หวังชาวมองดูทั้งสองคน พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

หลินเหมี่ยวเหมี่ยวสีหน้าเหม่อลอย โกรธในทันที!

สีหน้าของหลี่ฮุยก็ดูไม่ค่อยบสู้ดีเหมือนกัน ช่วงก่อนเขาใช้เงินจ้างเหย่หลางลงมือสั่งสอนหวังชาว

แต่พบว่าหวังชาวไม่เป็นอะไรเลย กลับพบว่าไอ้สารเลวเหย่หลางบ้าไปแล้ว และทำร้ายเขา!

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงปเนแบบนี้ แต่ความเกลียดชังของเขาที่มีต่อหวังชาวนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!

“ที่รัก ไหนคุณบอกว่ามีแต่ชนชั้นสูงเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลนี้?”

“ทำไมไอ้เศษสวะหวังชาวถึงได้ปรากฏตัวอยู่ที่นี่?”

“เขามีสิทธิ์อะไรปรากฏตัวอยู่ที่นี่?”

หลินเหมี่ยวเหมี่ยวถามหลี่ฮุย

หลี่ฮุยก็ดูงงงวยเช่นกัน

พูดกันตามเหตุผล ต้องมีบัตรเชิญถึงจะเข้าร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ได้ เศษสวะไร้อำนาจบารมีอย่างหวังชาว จะมีบัตรเชิญได้อย่างไร?

แต่เขากลับปรากฏตัวอยู่ที่นี่

เขาเข้ามาได้ยังไง?

“หวังชาว แกรู้มั้ยว่าที่นี่คือที่ไหน? แกรู้มั้ยว่าใครเป็นคนจัดงานเลี้ยงกุศลนี้?”

หลี่ฮุยสีหน้าบูดบึ้ง และชี้ไปที่หวังชาวถามว่า

หวังชาวส่ายหน้าอย่างมึนงง: “ไม่รู้”

ทันทีที่พูดจบ หลี่ฮุยก็หัวเราะออกมาทันที

“แกไม่รู้เรื่องเลยเหรอ งั้นแกเข้ามาได้ยังไง?”

หลังจากที่หลี่ฮุยหัวเราะจบลง ถามไถ่ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวังชาว: “ฉันต้องอธิบายให้เธอฟังด้วยเหรอ?”

“แก! ฉันจะบอกแกให้ งานเลี้ยงการกุศลวันนี้จัดขึ้นโดยอู๋เจิ้นสงเป็นหนึ่งในสามผู้มีอิทธิพลของจงไห่ แกไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ งั้นแกปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง?”

หลี่ฮุยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาสั่นไหวด้วยความโกรธ

“หวางชวแกมีอะไรน่าหยิ่งยโส!”

“อย่าลืมนะว่าใครเป็นคนคุกเข่าลงขอร้องให้ฉันยืมเงินให้เหมือนหมาเมื่อหลายวันก่อน”หลินเหมี่ยวเหมี่ยวแสยะยิ้มขึ้นมา

สีหน้าของหวังชาวไม่พอใจขึ้นมาในทันที และดวงตาก็ฉายแววเย็นชา

“เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันรู้ว่ามันเข้ามายังไง ฉันเดาว่าไม่เป็นพนักงานเสิร์ฟที่ทำงานที่นี่ ก็เป็นหัวขโมยที่แอบเข้ามาหลอกแดก”

“แต่เห็นว่าเขาไม่มีป้ายชื่อที่ปกเสื้อ ฉันคาดการณ์ว่าเขาจะต้องแอบเข้ามาอย่างแน่นอน”

หลี่ฮุยเผยให้เห็นสีหน้าที่เข้าใจในทันที สีหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

หลินเหมี่ยวเหมี่ยวก็เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย และพูดฉีกหน้าหวังชาวว่า: “หวังชาวนะหวังชาว แกมีมีความสามารถอย่างมหัศจรรย์จริงๆ ครั้งก่อนเข้าไปสวนริเวอร์ไซด์ ตอนนี้ก็แอบเข้าไปในงานเลี้ยงการกุศลที่ตระกูลอู๋จัดขึ้น จะว่าไปเมื่อก่อนทำไมฉันไม่รู้ว่าแกมีศักยภาพที่จะเป็นหัวขโมยได้ด้วย?”

เมื่อฟังสิ่งนี้จบ สีหน้าของหวังชาวก็ไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าหากสถานที่ไม่เหมาะสม เขาอยากตบหน้าของหลินเหมี่ยวเหมี่ยวจริงๆ

การทำงานที่นี่ได้รับความสนใจจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ไม่นาน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนก็เดินมาที่นี่

มองไปที่หลายคน และพูดในทันทีว่า: “โปรดแสดงจดหมายเชิญของพวกคุณด้วย”

หลี่ฮุยพยักหน้า หยิบจดหมายเชิญที่ประดับด้วยด้ายเงินออกมาจากปลอกคอ และส่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

หลังจากที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองดู สีหน้าก็แสดงความเคารพมากขึ้น สายตาก็มองไปที่หวังชาวในทันที

“คุณผู้ชายท่านนี้ บัตรเชิญของคุณล่ะ?”

ไม่รอหวังชาวพูดอะไร หลินยเหมี่ยวเหมี่ยวก้เยาะเย้ยอยู่ข้างๆ

“คุณรปภ. ผู้ชายคนนี้ไม่มีบัตรเชิญด้วยซ้ำ เขาแอบเข้ามาจากข้างนอก”

“ฉันสงสัยว่าเขาเป็นขโมย เพื่อหลีกเลี่ยงการขโมยเกิดขึ้น ฉันแนะนำให้พวกคุณไล่เขาออก!”

หลังจากฟังคำพูดของหลินเหมี่ยวเหมี่ยวจบลง สีหน้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็จริงจังขึ้นมาในทันที

“คุณผู้ชายท่านนี้ กรุณาแสดงบัตรเชิญของคุณด้วย ถ้าหากไม่มี กรุณาออกไปเอง!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ

หลินเหมี่ยวเหมี่ยวกับหลี่ฮุยแสยะยิ้มอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นอยู่ข้างๆ

ในมุมมองของพวกเขา เป็นไปไม่ได้ที่หวังชาวจะมีบัตรเชิญ

ขณะที่พวกเขาคาดหวังที่จะถูกพวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขับไล่ออกไป……