บทที่ 30 ผู้บงการเบื้องหลัง

จากการปะทะกันเมื่อสักครู่ คนพวกนี้มีความคิดที่จะฆ่าอย่างชัดเจน

ถ้าหวังชาวยังคงเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง เกรงว่าเมื่อสักครู่เขาคงโดนมีดแทงตายแล้ว

เจ้าคนพวกนี้ลงมือโหดเหี้ยม ไม่เหลือทางรอดให้แม้แต่น้อย

มาเพื่อเอาชีวิตเขาโดยสิ้นเชิง

หลังจากถูกต่อยจนแพ้ ชายชุดดำหลายคนนี้มองหน้าซึ่งกันและกัน ทั้งหมดสามารถมองเห็นความตื่นตกใจในสายตาของกันและกัน

เมื่อสักครู่ที่ปะทะกันถึงจะบอกว่าดำเนินการในที่มืด แต่พวกเขายังคงสัมผัสถึงฝีมือที่น่ากลัวนั้นของหวังชาวได้

แข็งแกร่งจนพอที่จะบดขยี้พวกเขา

“บอกมา! ทำไมพวกแกอยากฆ่าฉัน?”

“ใครส่งพวกแกมา?”

หวังชาวเสียงเย็นเยือก พูดจาด้วยเสียงจริงจัง

คนเหล่านั้นไม่พูดไม่จา

“ไม่บอกใช่ไหม ได้ ฉันมีวิธีทำให้พวกแกเอ่ยปากก็แล้วกัน!”

พูดจบ หวังชาวหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาจากบนพื้น

ค่อยๆ เดินไปทางชายชุดดำคนหนึ่ง

“แก! แกอยากทำอะไร?”

ชายชุดดำคนนั้นหน้าตกใจเต็มที่

เพิ่งพูดจบ หวังชาวสีหน้าเย็นชา มีดสั้นในมือแทงเขาไปในต้นขาของเขาอย่างแรง

มีดสั้นแทงทะลุทั้งต้นขาของเขาไปโดยตรง

อ่า!

น่าสังเวช เสียงร้องโอดโอยที่เหมือนหมูโดนเชือดดังก้องไปทั้งคฤหาสน์ บาดแผลที่เลือดไหลรินยิ่งดูน่าสยดสยอง

ทั้งหน้าหวังชาวดูดุร้าย

คนอื่นเขามาฆ่าถึงที่บ้านแล้ว เขาย่อมจะไม่ใจอ่อนเป็นธรรมดา

“พูดไหม!”

หวังชาวคำราม จากนั้นเดินไปทางอีกคนหนึ่ง

“ไอ้หนู แกรู้ไหมว่าพวกฉันเป็นใคร? รีบปล่อยพวกฉันไป ไม่งั้นแกตายแน่!”

ชายชุดดำอีกคนหนึ่งเสียงเย็นเยือก พูดจาข่มขู่

เพิ่งพูดจบลง มีดสั้นของหวังชาวก็แทงลงเรียบร้อย

แทงเข้าในกระดูกหัวไหล่ของเขาอย่างแรง เกิดเป็นแผลทะลุโดยตรง

สายตาหวังชาวเย็นชา หันหน้าทันใด มองทางคนที่สามแล้ว

สายตาเขาน่าสะพรึงกลัว เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ทำเอาคนนั้นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

“พูด ฉันพูด!”

“เป็นคุณชายเซวีย เป็นคุณชายเซวียให้พวกฉันมา!”

ความเร็วในการพูดของเขาไวมาก กลัวว่าหวังชาวจะแทงเข้ามาอีกที

“คุณชายเซวีย? คุณชายเซวียคนไหนกัน?”

หวังชาวขมวดคิ้ว เขาไม่รู้จักคุณชายเซวียอะไร

ทำไมเขาต้องมาฆ่าตนเองด้วย?

“เซวียไห่กุ้ย คุณชายของตระกูลเซวีย!”

คนนั้นพูดอย่างรวดเร็ว

ได้ยินชื่อเต็มๆ หวังชาวถึงเข้าใจทุกอย่างในทันใด

เซวียไห่กุ้ยไม่ใช่เจ้าหนุ่มคนนั้นที่ตามจีบลู่อี้เข่อเหรอ?

ความอาฆาตแค้นในสายตาหวังชาวยิงออกมา

เขานึกไม่ถึงว่าเพียงแค่ความบาดหมางเล็กน้อย เขาก็อยากฆ่าตนเองแล้ว

เป็นคนชั่วร้ายมากเลย!

“เป็นใครก็บอกแกไปแล้ว ตอนนี้จะปล่อยพวกฉันไปได้หรือยัง!”

ชายชุดดำคนนั้นพูดด้วยเสียงจริงจัง

หวังชาวตอบด้วยเสียงเย็นชา “ไปบอกเซวียไห่กุ้ย เรื่องในวันนี้ฉันหวังชาวจำเอาไว้แล้ว!”

หลายคนนั้นไม่กล้าชักช้า รีบพาคนเจ็บออกไปจากที่นี่โดยเร็ว

หลังจากหวังชาวทำความสะอาดรอยเลือดในห้องโถงจนเรียบร้อย เขากลับมาที่ห้อง

ไม่ได้นั่งสมาธิบำเพ็ญฌาน แต่กำลังครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

เรื่องในวันนี้คงต้องผิดใจเซวียไห่กุ้ยเข้าแล้วแน่นอน

ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจว่าเซวียไห่กุ้ยคนนี้มีความสามารถอะไร

แต่ว่าไม่ทันไรก็จ้างมือสังหารมาฆ่าคนแล้ว นั่นพอจะพิสูจน์ได้ว่าคนผู้นี้จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต อิทธิพลและอำนาจใหญ่โต

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าทำขนาดนี้หรอก

นี่คือศัตรูที่ยังจะน่ากลัวกว่าหลินเหมี่ยวเหมี่ยวและหลี่ฮุย

ความรู้สึกอันตรายอันรุนแรงทะลักมา

นี่เขาอยากจะแสวงหาพลังและความสามารถอย่างรีบร้อน

ไม่ว่าเป็นตอนเรียนมหาวิทยาลัยถูกช่ายคุน และจงเจี่ยยั่นทำให้อับอาย

หรือว่าที่อยู่ตระกูลหลินถูกหลินเหมี่ยวเหมี่ยวทั้งครอบครัวทำให้อัปยศอดสู......