ใจแข็ง

“คุณพ่อขา...” ใบพลูวิ่งหน้าตั้งมาหากวิน แต่ก่อนจะวิ่งมานั้นเธอได้สะบัดหน้าเชิดใส่ออสตินราวกับว่าคนทั้งสองจะไม่มีวันญาติดีกัน

“มีอะไรครับ ทำไมลูกสาวพ่อถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ หืม”

“ออสตินไม่เชื่อใบพลู เขาไม่มีทางต่อโมเดลชิ้นนั้นได้หรอกค่ะ ถ้าไม่ทำตามที่ใบพลูบอก” หนูน้อยวิ่งมาฟ้องบิดา หลังจากที่ออสตินรื้อโมเดลรูปบ้านทิ้งไปหลังจากที่ใบพลูประกอบเกือบเสร็จแล้ว

“ยัยขี้ฟ้อง เธอจะมารู้ดีกว่าฉันได้ยังไง” ออสตินถือกล่องโมเดลมาด้วย พร้อมกับหน้าตาที่บึ้งตึงใส่ใบพลู

“สองคนหยุดทะเลาะกันก่อนจ้า มาทานมื้อเย็นได้แล้วค่ะ” เสียงของพลอยชมพูดังขึ้น จึงทำให้ออสตินหยุดพูด ก่อนที่เด็กชายจะถือกล่องส่งให้กับใบพลู

“อยากต่อมากใช่ไหม เอาไปต่อเลย ฉันไม่เอาแล้ว” ใบพลูรับกล่องในมือของออสตินมาอย่างว่าง่าย แม้เธอจะไม่อยากได้ แต่เมื่อเขายกให้เธอก็จำใจรับเอาไว้

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จกวินก็ขอตัวพาใบพลูกลับบ้าน เพราะตอนนี้มันเลยเวลา ที่เขาบอกกับใบบัวเอาไว้เกือบชั่วโมงแล้ว ป่านนี้เธอคงนั่งรอใบพลูเข้าบ้าน จนว้าวุ่นใจที่กวินพาหนูน้อยกลับไม่ตรงเวลาแบบนี้

“คุณพ่อขา....พรุ่งนี้คุณพ่อจะมารับใบพลูอีกไหมคะ” หนูน้อยเอ่ยถามออกมาเสียงใส เมื่อรถยนต์คันหรูของบิดากำลังจะเลี้ยวเข้าซอยทางไปบ้านของเธอ

“พ่อจะไปรับหนูหลังเลิกเรียนทุกวันเลยดีไหมครับ หืม” กวินเอามือลูบลงที่ศีรษะของลูกสาวด้วยความรักดั่งดวงใจ พร้อมกับคำพูดที่นุ่มนวล

“จริงนะคะ ใบพลูจะรอ” หนูน้อยพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองบิดา อย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดจริง “พ่อสัญญา”

“ใบพลูรักคุณพ่อค่ะ”

“พ่อก็รักลูกนะ รักมากด้วย รอหน่อยนะ เอาไว้ให้แม่เขาใจอ่อนเมื่อไหร่เราจะได้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน” กวินรั้งหนูน้อยเข้ามากอดเอาไว้ เขาจะทำให้ใบบุญใจอ่อนให้ได้ พอรถของกวินแล่นเข้ามาในซอย ตะวันกวาดสายตามองหาหญิงสาวที่นัดกันเอาไว้กลับไม่เจอ หรือว่าเธอจะเข้าบ้านไปแล้ว เพราะตอนนี้เวลาเลยสิบเก้านาฬิกาไปแล้ว