สะกดรอยตาม

หญิงสาวในชุดฟอร์มโรงงานแต่งตัวทะมัดทะแมง หุ่นปราดเปรียวสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะพายกระเป๋าผ้า มืออีกข้างถือปิ่นโต หลังจากเลิกทำโอที เธอรีบสาวเท้าก้าวเดินออกมาจากแผนกทันที เพื่อตรงไปยังรถรับส่งพนักงานคนคุ้นเคย โดยมีชมพู่เดินตามหลังเพื่อนไปติดๆ เธอจะขับรถจักรยานยนต์มาแค่วันที่ต้องแวะตลาด เธอยังค้างคาใจเรื่องที่ใบบุญถูกท่านประธานเรียกให้ไปพบ

“บอกมาสักทีได้ไหมอ่ะ ฉันอยากรู้จะแย่แล้ว เธอจะอมพะนำไว้ทำไมเนี่ย” เสียงของชมพู่พูดตัดพ้อออกมา พร้อมกับทำหน้างอนเพื่อนรักของเธอ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เล่าให้ฟัง วันนี้เมื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปกลับบ้านกัน” ใบบุญพูดออกมาพร้อมกับหยุดเดิน แล้วยิ้มบางๆ ส่งไปให้เพื่อน ก่อนจะดันหลังชมพู่ให้ขึ้นรถตู้ที่จอดรอ

“เราคงไม่สำคัญ เธอเลยไม่อยากเล่าให้ฟัง” นั่นไงน้ำเสียงประชดประกันก็มา จนทำให้ใบบุญถึงกับถอนหายใจออกมา

“เฮ้ย! อะไรกัน งอนตุ๊บป่องเชียว บอกให้ก็ได้เอาหูมา” ใบบัวได้กระซิบลงไปที่ข้างใบหูของชมพู่ เพราะเธอไม่อยากให้พนักงานคนอื่นได้ยิน เดี๋ยวจะกลายเป็นขี้ปากอย่างไม่รู้ตัว

“ฮะ! จริงดิ เธอจะถูกย้ายไปทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยท่านประธานจริงเหรอ” ใบบุญรีบเอามือขึ้นไปปิดปากชมพู่เอาไว้แทบไม่ทัน จนทุกคนมองมาที่เธอ เมื่อได้ยินคำว่าท่านประธาน

“ฉันบอกว่าอย่าเอ็ดไปไงเล่า ขึ้นรถได้แล้ว”

“ขอโทษนะ เรื่องจริงเหรอ ที่ว่าท่านประธาน....” ก่อนขึ้นรถชมพู่ได้เอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ด้วยประโยคท้ายที่ค้างเอาไว้ พร้อมกับหน้าตาของเธอที่เต็มไปด้วยคำถาม

“แต่ฉันก็ได้ปฏิเสธเขาไปแล้ว” พอนั่งอยู่บนรถคนทั้งสองกระซิบกันด้วยน้ำเสียงที่เบา

“โอกาสทองเลยนะนั่น เธอทิ้งไปได้ไงอ่ะ ใบบุญ!” ชมพู่ลากเสียงสูง เมื่อเธอรู้สึกเสียดายแทนเพื่อน

“ฉันมีเหตุผลของฉัน ที่ไม่อยากไปทำงานตึกนั้น” พูดจบใบบุญก็ได้เบือนหน้าหันไปมองวิวข้างทาง เพราะเธอไม่อยากให้ชมพู่เซ้าซี้ให้มากความ ไม่ว่าหลับตาหรือลืมตาตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่ม ซึ่งเป็นบุคคลที่ทำให้เธอหลาบจำไม่ลืมเลือน คอยย้ำเตือนให้เธอไม่กล้าไว้ใจผู้ชาย เขาทำให้เธอจำฝังใจ เมื่อความใสซื่อไร้เดียงสาถูกตีค่าเป็นเงินตรา ซึ่งข้อเสนอของเขากลายเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของเธอ

“ถึงสักที ขอบคุณนะคะ” ใบบุญเดินลงมาจากรถกับชมพู่ พร้อมพนักงานอีกสองสามคน ก่อนจะเดินเข้าไปในซอยลึก แม้จะมีพี่วินมอเตอร์ไซค์ แต่พวกเธอก็ไม่ค่อยได้ใช้บริการ นอกจากวันไหนที่ฝนตก

“ชมพู่ เธอว่ารถคันนั้นแปลกไหม ทำไมขับช้าจัง ฉันเห็นเขาจอดข้างทาง แล้วขับเคลื่อนอย่างช้าๆ พวกโรคจิตหรือเปล่า” ใบบุญเอามืออีกข้างคล้องแขนชมพู่เอาไว้ แล้วพูดกระซิบออกไปเบาๆ เมื่อหญิงสาวมีความรู้สึกเหมือนกับว่ามีใครบางคนจับจ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา

“ไม่มั้ง เขาอาจจะขับมารอแฟนก็ได้” ชมพู่หญิงสาวที่มองโลกในแง่ดีพูดขึ้น แต่ทว่าก็ทำให้ใบบุญเบาใจลงไปได้มากเหมือนกัน