ต้องการรู้ความจริง

หลังจากที่ใบบุญเดินออกมาจากตึกของผู้บริหาร ซึ่งอยู่ห่างจากโรงงานพอสมควร เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดิน เพื่อไปถึงห้องน้ำให้เร็วที่สุด เมื่อหญิงสาวไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ระยะเวลาหกเจ็ดปีที่ผ่านมา ใบหน้าใบของผู้ชายคนนั้น คนที่เขาพรากเขาความสาวไปจากเธอ ด้วยความจำยอมแม้ไม่ค่อยเต็มใจ ในวันนี้เขาจะยังคงดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตร

แต่เขาคงมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เพราะดูจากการแต่งตัวเขาดูภูมิฐานหล่อเหลาเอาการทีเดียว แต่ถึงกระนั้นผู้ชายอย่างเขามันก็แค่ซาตาน ที่ใช้เงินหว่านให้ผู้หญิงที่ไม่มีทางเลือกอย่างเธอต้องตกเป็นเหยื่อ

“ไม่ว่าคุณจะทำงานที่นี่ในตำแหน่งอะไร ฉันก็ไม่มีทางจะไปเหยียบที่ตึกนั้นอีกแล้ว ที่ผ่านมาถือว่าเป็นฝันร้าย” ใบบุญพยายามพร่ำบอกตัวเองอยู่ที่หน้ากระจกเงา เมื่อหญิงสาวคิดว่าทุกอย่างแค่บังเอิญ ต่อไปนี้เธอคงไม่ดวงซวยเดินไปฉะกับเขาอีก

“โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย ไม่ว่าจะหลับตาหรือลืมตา มองไปทางไหน ใบหน้าของซาตานร้ายก็ลอยมาทุกที จะตามมาหลอกตามมาหลอนฉันไปทุกที่เลยหรือยังไง ไอ้ผู้ชายบ้ากาม!” หญิงสาวกำมือแน่น พร้อมกับตะคอกใส่กระจกเงาออกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“เธอด่าใครเหรอ”

“อ๋อ... ฉันอินเพราะดูละครมากไปอ่ะ เข้าห้องน้ำก่อนนะ” ใบบุญรีบตอบเพื่อนร่วมงานออกไป เธอถึงกับทำหน้าหลอหลา ไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ในห้องน้ำ

หลังจากเอาเอกสารไปส่งที่ตึกบริหาร หญิงสาวได้เดินเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ ซึ่งใบบุญไม่คิดว่าอยู่ๆ เธอจะได้เจอกับเขาอีกครั้ง ผู้ชายที่ได้พรากเอาความสาวไปจากเธอจนสิ้น แถมเขายังทิ้งภาระที่ไม่คาดฝัน ให้เธอต้องแบกรับอีกด้วย เมื่อได้ระบายความอัดอั้นตันใจกับกระจกเงา ใบบุญจึงรีบเดินเข้าไปในห้องทำงาน โดยมีสายตาของอันดามองมาที่เธออย่างเอาเรื่อง

“ใช้เอาเอกสารไปส่งแค่นี้ ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง หล่อนคิดจะกินแรงเพื่อนเหรอ” น้ำเสียงแหลมกับแววตาที่ไม่เป็นมิตรของอันดา คือมลพิษในการทำงานของใบบุญ เพราะถ้าหัวหน้าอย่างเธอไม่คอยจับผิดลูกน้อง หรือเกลียดใครก็มักจะพูดจาแดกดันให้ทนไม่ไหวจนลาออกไป ซึ่งคงไม่ใช่ใบบุญ เพราะเธอจะไม่ให้ราคาในน้ำคำของอันดาเด็ดขาด

“ฉันคิดว่าหัวหน้าน่าจะทราบดีนะคะ ตึกที่ฉันเอางานไปส่งห่างจากตรงนี้แค่ไหน ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินด้วยซ้ำ ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าฉันทำอะไรให้หัวหน้าไม่พอใจ” พูดจบใบบุญก็เดินเข้าไปทำงานตรงตำแหน่งที่ประจำของเธอ

“อันดามานี่” อยู่ๆ ก็มีเสียงเรียกหัวหน้าสาวขึ้นมา แต่แววตาของผู้มาเยือนกลับกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะจับจ้องที่ใบบุญ

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงลงมาที่นี่ได้”

“คนนั้นใช่ไหมที่ชื่อใบบุญ”